NANG MAGISING AKO, MAY MGA NUMERONG LUMULUTANG SA ULO NG LAHAT—9,450 SA NANAY KO, 8,639 SA TATAY KO, PERO TATLO LANG SA LALAKING KINAMUMUHIAN KO. NANG MATUKLASAN KO ANG IBIG SABIHIN NITO, NAGSIMULA AKONG MATAKOT SA HULING PAGKIKITA NAMIN
Tatlong beses ko na lang daw makikita ang lalaking kinaiinisan ko mula pagkabata.
Hindi ko alam kung bakit, pero iyon ang sinasabi ng numerong lumulutang sa ibabaw ng ulo niya.
Mas nakakatakot? Nang muli kaming magkita, naging dalawa na lang iyon.
At noong gabing akala ko nailigtas ko na siya, may nakita akong mas nakagigimbal na numero sa ulo ng pinakamatalik kong kaibigan.
Ang pangalan ko ay Isabella Monteverde, dalawampu’t apat na taong gulang, at nakatira sa isang malaking bahay sa Alabang, Muntinlupa.
Noong umagang iyon, paggising ko, akala ko nananaginip pa ako.
May kumikinang na mga numero sa ibabaw ng ulo ng bawat taong nakikita ko.
Sa ulo ni Mommy, nakasulat ang 9,450.
Sa ulo ni Daddy, 8,639.
Sa aming kasambahay na si Ate Lorna, 326.
Samantalang ang bagong hardinero namin, 48 lang.
Kinusot ko ang mga mata ko. Pumikit ako nang matagal. Uminom pa ako ng malamig na tubig.
Pero naroon pa rin ang mga numero.
“Anak, bakit parang may sakit ka?” tanong ni Mommy habang nag-aalmusal kami.
“Wala po. Kulang lang sa tulog.”
Habang nagsasalita siya, hindi ko maalis ang tingin ko sa numerong nasa ibabaw ng ulo niya.
Ano ba ang ibig sabihin ng mga iyon?
Pagkatapos mag-almusal, nagmaneho ako papuntang BGC.
Doon, mas lalo akong naguluhan.
Karamihan sa mga taong naglalakad sa bangketa ay may numerong 1, 2, o 3.
May ilan na 15 o 27.
Bihirang-bihira akong makakita ng taong may tatlong digit.
Pagbalik ko sa bahay nang hapon, napansin kong nagbago ang mga numero nina Mommy at Daddy.
9,449 na lang kay Mommy.
8,638 naman kay Daddy.
Parehong nabawasan ng isa.
Biglang nanlamig ang mga kamay ko.
Paano kung ang mga numerong iyon ay ang bilang ng mga pagkakataong makikita ko pa ang isang tao sa buong buhay ko?
Kung ganoon, ang mga estrangherong nadaanan ko sa kalye ay maaaring hindi ko na muling makita.
Pero sina Mommy at Daddy, dahil araw-araw kaming magkakasama, libo-libong beses ko pa silang makakaharap.
May saysay ang lahat.
Hanggang sa naalala ko si Rafael Villareal.
Ang lalaking kinaiinisan ko mula pagkabata.
Ang lalaking palaging nang-aasar sa akin noong bata pa kami.
At ang lalaking gustong ipakasal sa akin ng aming mga magulang anim na buwan na ang nakalipas.
Noong huli ko siyang nakita, may numero sa ibabaw ng ulo niya.
3.
Kinabukasan, alas-otso pa lang ng umaga, nasa mansiyon na ako ng mga Villareal sa Forbes Park.
Nagulat ang mga magulang niya nang makita ako.
“Bella! Aba, napadalaw ka!” masayang bati ni Tita Carmen.
Pinaupo nila ako at ipinaghanda ng kape.
Halos dalawang libo ang numero sa ulo nilang dalawa.
Pero bakit tatlo lang kay Rafael?
Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang mga yabag mula sa hagdan.
Bumaba si Rafael, nakasuot ng puting polo at itim na pantalon, habang inaayos ang relo sa kaniyang pulso.
“Isabella?” Nagtaas siya ng kilay. “Naliligaw ka ba?”
Bago pa ako makasagot, nakita kong nagbago ang numero sa ulo niya.
Mula 3…
Naging 2.
Parang may humigpit sa dibdib ko.
Agad akong tumayo at kumapit sa kaniyang braso.
“Rafael, may plano ka bang umalis ng bansa?”
Napatingin siya sa kamay kong nakahawak sa kaniya.
“Wala. Bakit?”
“May sakit ka ba? Nagpa-checkup ka na ba?”
“Last month. Normal lahat ng results.”
“Sigurado ka?”
“Bella, ano bang nangyayari sa iyo?”
Hindi ko siya sinagot.
Sa halip, mas hinigpitan ko ang kapit sa braso niya.
“Simula ngayon, sasamahan kita kahit saan ka pumunta.”
Natahimik ang buong sala.
Napatingin sa amin sina Tito Eduardo at Tita Carmen.
Maging ang mga kasambahay ay napahinto.
Anim na buwan na ang nakalipas, halos magwala ako nang banggitin ng aming mga magulang ang posibilidad ng kasal namin.
Ngayon, ako mismo ang ayaw bumitaw sa anak nila.
Napangisi si Rafael.
“May pustahan ba kayo ng barkada mo? Truth or dare?”
“Basta. Hindi kita iiwan ngayon.”
Buong araw akong sumunod sa kaniya.
Sa opisina niya sa Makati, umupo ako sa labas ng conference room habang may meeting siya.
Nang magtungo siya sa pantry, sumunod ako.
Nang bumaba siya para tingnan ang parking area, sumunod din ako.
Pati nang magpunta siya sa restroom, nakatayo ako sa labas ng pinto.
“Bella!” reklamo niya. “Pati ba naman dito?”
“Bilisan mo!”
“Gusto mo bang pumasok?”
“Hindi!”
Tumawa siya.
Pero nang isara niya ang pinto, agad ko siyang tinawagan sa video call.
“Rafael! Ipakita mo ang mukha mo!”
“Grabe ka. Akala ko ba galit ka sa akin?”
“Tumahimik ka na lang!”
Nang lumabas siya, agad kong tiningnan ang numero.
Dalawa pa rin.
Napabuntong-hininga ako.
Ibig sabihin, hindi nababawasan ang numero sa simpleng paglayo nang ilang minuto.
Pagsapit ng gabi, akala ko ligtas na kami.
Hanggang sa may humintong puting SUV sa harap ng opisina.
Bumaba ang bintana.
“BELLA!”
Si Camille Alcantara.
Ang pinakamatalik kong kaibigan mula elementarya.
Nakangiti siyang kumaway.
Pero nang makita ko ang numero sa ibabaw ng ulo niya, halos mawalan ako ng lakas.
15.
Labinlimang beses ko na lang siyang makikita?
Halos linggo-linggo kaming nagkikita!
Bakit ganoon kaliit?
“Bella, okay ka lang?” tanong niya.
Hindi ako sumagot.
Binuksan ko ang pinto ng sasakyan at hinila si Rafael papasok.
“Treat ko kayo! Magdi-dinner tayo sa Tagaytay!”
Habang nasa biyahe, kinumusta ko si Camille.
Doon ko nalaman ang isang bagay.
“Pinapapunta ako ni Daddy sa Canada,” sabi niya. “Mag-aaral daw ako ng master’s degree.”
“Kailan?”
“After Christmas. Si Stepmom na ang nag-asikaso ng lahat.”
Biglang bumigat ang pakiramdam ko.
Ang ina ni Camille ay namatay noong bata pa kami.
Nag-asawang muli ang kaniyang ama, at nagkaroon sila ng dalawang anak na lalaki.
Napakayaman ng pamilya Alcantara. May mga negosyo sila sa real estate, logistics, at construction.
Si Camille ang panganay at isa sa mga tagapagmana.
“Bakit ang stepmom mo ang nag-aasikaso ng pag-aaral mo?” tanong ni Rafael.
“Kasi busy si Daddy.”
“Pati pagpili ng school?”
“Oo.”
Napatingin sa akin si Rafael.
Parang pareho kaming may naisip.
Pagdating sa resort, hinila ko si Camille sa isang tahimik na bahagi ng garden.
“Camille, makinig ka. Huwag ka munang aalis.”
“Ha? Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
At ikinuwento ko ang lahat.
Ang mga numero.
Ang pagbabago ng mga ito.
At ang labinlimang natitirang pagkikita namin.
Namuti ang mukha niya.
“Bella, niloloko mo ba ako?”
“Hindi. At ayokong malaman kung ano ang mangyayari kapag naging zero iyon.”
Nanginginig niyang tinawagan ang ama.
Nagpaliwanag siya.
Nakiusap.
Sinabing gusto muna niyang pag-isipan ang pag-aaral sa ibang bansa.
Sa huli, pumayag ang kaniyang ama na ipagpaliban ang pag-alis.
Pagkababa niya ng telepono, may nangyaring hindi ko inaasahan.
Ang numero sa ulo niya ay biglang nagliwanag.
Mula 15…
Naging 2,184!
Napahawak ako sa bibig ko.
“Ibig sabihin…” bulong ko.
“Puwede palang baguhin ang mga numero.”
Pero bago pa ako makapagsalita muli, dumating si Rafael na may hawak na cellphone.
Wala na ang nakasanayan niyang mapang-asar na ngiti.
“Bella,” seryoso niyang sabi, “may kailangan kang makita.”
Iniabot niya sa akin ang screen.
Isang email ang naroon, mula sa legal department ng kompanya nila.
May nakalakip na dokumento tungkol sa biyahe ni Camille.
At sa pinakailalim, may pangalang pamilyar sa aming tatlo.
Ang madrasta niya.
“Hindi master’s degree ang pangunahing dahilan kung bakit siya pinapaalis,” sabi ni Rafael.
“May kasamang mga papeles na magbibigay ng kontrol sa ibang tao sa bahagi ng mana niya.”
Nanigas si Camille.
“Hindi puwede…”
Pero hindi pa roon natapos ang sinabi ni Rafael.
“May isa pa akong nalaman. May koneksiyon ito sa nangyaring aksidente sa mama mo.”
At nang itaas ko ang tingin ko sa kaniya…
Ang numerong 2 sa ibabaw ng ulo ni Rafael ay biglang naging 1.
BAHAGI 2 — BUONG KUWENTO PARA SA WEBSITE
Isa.
Iisang pagkakataon na lang akong makikita ni Rafael.
Iyon ang numerong kumikinang sa ibabaw ng ulo niya habang hawak niya ang teleponong naglalaman ng mga dokumentong maaaring sumira sa pamilya Alcantara.
“Rafael…” Nanginginig ang boses ko. “Bakit naging isa?”
Napakunot ang noo niya.
“Ano?”
“Ang numero mo!”
Agad siyang lumapit.
“Bella, huminga ka muna. Sabihin mo sa akin kung ano ang nakikita mo.”
“Isa na lang. Kanina dalawa pa. Bakit nabawasan?”
Sandali siyang natahimik.
Pagkatapos, maingat niyang hinawakan ang mga balikat ko.
“Hindi pa natin alam kung paano gumagana ang mga numerong iyon. Pero alam nating puwede silang magbago.”
Tama siya.
Nagbago ang numero ni Camille nang ipagpaliban niya ang pag-alis.
Kung may paraan para mailigtas ang kaibigan ko, dapat may paraan din para mailigtas si Rafael.
Pero bago ko iyon maisip nang mabuti, nagsalita si Camille.
“Anong sinasabi mong koneksiyon sa aksidente ni Mommy?”
Dahan-dahang ibinaba ni Rafael ang kaniyang telepono.
“May lumang kaso na hiniling kong ipasuri sa legal team namin. Hindi pa kumpleto ang impormasyon. Pero may nakita silang kahina-hinalang pagkakapareho.”
Umupo si Camille.
Walong taong gulang pa lamang siya nang mamatay ang kaniyang ina sa isang aksidente sa highway.
Ayon sa opisyal na ulat, nawalan ng kontrol ang sasakyan dahil sa problema sa preno.
Walang ibang nadawit.
Walang kaso.
Pero ngayon, may lumitaw na bagong impormasyon.
Ang kompanyang nag-asikaso ng sasakyan bago ang aksidente ay may dating empleyadong nagtrabaho kalaunan sa negosyo ng madrasta ni Camille.
“Hindi ibig sabihin na siya ang may kasalanan,” paglilinaw ni Rafael. “Pero sapat ito para humingi tayo ng independent review.”
“Bakit mo iniimbestigahan ang pamilya ko?” tanong ni Camille.
“Dahil may mga taong gumagamit ng kompanya namin para maglipat ng mga dokumentong hindi dapat nila kontrolado.”
Ipinakita niya ang isa pang file.
May draft ng isang special power of attorney.
Kapag pinirmahan iyon ni Camille, maaaring katawanin siya ng kaniyang madrasta sa ilang mahahalagang transaksiyon habang nasa ibang bansa.
Kasama ang pagboto sa ilang bahagi ng family holding company.
“Hindi ko ito nakita,” bulong ni Camille.
“Dahil hindi pa nila ibinibigay sa iyo ang final documents,” sagot ni Rafael.
Napatingin siya sa akin.
“Bella, ang pagpapaliban ng biyahe niya ay tamang desisyon.”
Pero ang isip ko ay nasa numero pa rin niya.
Isa.
Bakit naging isa?
Nang gabing iyon, hindi ako pumayag na magkahiwalay kami.
Nag-book kami ng dalawang kuwarto sa resort.
Kasama ko si Camille sa isa.
Si Rafael naman sa katabi.
Bago matulog, tinawagan ko siya.
“Rafael?”
“Yes, princess?”
“Puwede bang huwag ka munang umalis bukas?”
Tumawa siya nang mahina.
“Bakit? Mamimiss mo ako?”
“Hindi ako nagbibiro.”
Natahimik siya.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang bagay na hindi ko inaasahan.
“Bella, alam mo bang anim na buwan na ang nakalipas, nang tanggihan mo ang kasal natin, akala ko iyon na ang huling pagkakataong magkakaroon ako ng pag-asa sa iyo?”
Hindi ako nakapagsalita.
“Hindi naman kita pinilit. Pero masakit pa rin.”
“Rafael…”
“Matagal na kitang gusto. Hindi lang halata dahil mas madali kitang asarin kaysa aminin iyon.”
Parang may kung anong bumaligtad sa dibdib ko.
Buong buhay ko, inakala kong pinagtitripan niya lang ako.
Hindi ko alam na may ibang kahulugan pala ang mga biro niya.
“Matulog ka na,” mahina niyang sabi. “Bukas, aayusin natin ang lahat.”
Pero hindi ako nakatulog.
Dahil may isang tanong na paulit-ulit sa isip ko.
Paano kung wala nang bukas para sa amin?
Kinabukasan, nagising ako sa malakas na katok.
Si Camille.
“Bella! Wala si Rafael!”
Agad akong bumangon.
Tinawagan ko siya.
Hindi sumasagot.
Muli kong tinawagan.
Wala pa rin.
Makalipas ang sampung minuto, may mensaheng dumating.
May aasikasuhin lang ako sa Manila. Huwag kang mag-alala.
Nanlamig ako.
“Camille, kailangan natin siyang hanapin.”
“Pero saan?”
Hindi ko alam.
Hanggang sa maalala ko ang dokumentong ipinakita niya.
Ang legal department.
Ang koneksiyon sa pamilya Alcantara.
At ang lumang kaso.
Tinawagan ko ang assistant niya.
Doon ko nalaman na may nakatakda siyang pakikipagkita sa isang dating empleyado ng automotive service company sa Pasig.
Agad kaming bumiyahe.
Habang nasa sasakyan, tinawagan ako ni Mommy.
“Bella, saan ka ba? Kanina ka pa hinahanap ni Daddy.”
“Mommy, may emergency.”
“Anak, may gusto rin kaming sabihin sa iyo tungkol kay Rafael.”
Napahinto ang paghinga ko.
“Ano po?”
“May plano siyang lumipad papuntang Singapore sa susunod na linggo. May project siyang hahawakan doon nang dalawang taon.”
Napapikit ako.
Dalawang taon.
Kaya ba naging isa ang numero?
Dahil aalis siya?
O dahil may mangyayaring mas masama bago pa siya makaalis?
“Mommy, tatawag na lang po ako ulit.”
Pagdating namin sa Pasig, nakita namin ang kotse ni Rafael sa harap ng isang maliit na opisina.
Nandoon siya.
Buhay.
Ligtas.
Pero nang bumaba ako sa sasakyan at makita niya ako…
Naging zero ang numero sa ibabaw ng ulo niya.
Napatigil ako.
Hindi ako makahinga.
“Bella!”
Lumapit siya, pero umatras ako.
“Zero…” bulong ko.
“Anong zero?”
“Rafael, zero na!”
Bigla niyang naunawaan.
Hinawakan niya ang kamay ko.
“Makinig ka. Nandito ako. Nakikita mo ako. Hindi ako mawawala ngayon.”
Pero paano kung iyon na nga ang huli?
Paano kung sa sandaling magkahiwalay kami, hindi na kami muling magkita?
Napayakap ako sa kaniya.
Mahigpit.
Parang kapag binitawan ko siya, mawawala siya sa mundo.
“Hindi ka puwedeng umalis,” umiiyak kong sabi.
“Bella…”
“Hindi ka puwedeng pumunta sa Singapore. Hindi ka puwedeng mawala!”
Matagal siyang hindi nagsalita.
Pagkatapos ay niyakap niya rin ako.
“Kung iyon ang kinatatakutan mo, hindi muna ako aalis.”
Pero hindi nagbago ang numero.
Zero pa rin.
Doon ko naisip ang isang bagay.
Hindi sapat ang pangako.
Kailangan may tunay na pagbabagong mangyari.
Samantala, lumabas mula sa opisina ang isang lalaking nasa edad singkuwenta.
Si Ernesto Valdez.
Dating mekaniko.
Siya ang taong nakakaalam ng mahalagang detalye tungkol sa lumang aksidente.
Ayon sa kaniya, ilang araw bago nangyari iyon, may humiling na baguhin ang maintenance record ng sasakyan.
Tumanggi siya.
Pero may ibang empleyadong pumirma sa ulat.
“Hindi ko alam kung sinadyang sirain ang sasakyan,” sabi niya. “Ang alam ko lang, may mga rekord na hindi tugma.”
Ipinakita niya ang mga kopyang itinago niya.
May mga petsang binago.
May mga pirma na hindi tumutugma.
At may mga bayad mula sa isang third-party company.
Ang kumpanyang iyon ay kalaunang naging bahagi ng isang negosyo na konektado sa pamilya ng madrasta ni Camille.
Hindi iyon sapat upang patunayang may krimen.
Pero sapat upang muling imbestigahan ang nangyari.
Napaiyak si Camille.
“Buong buhay ko, inakala kong simpleng aksidente lang ang nangyari kay Mommy.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Hindi pa natin alam ang buong katotohanan. Pero ngayon, may pagkakataon tayong hanapin iyon.”
Kinahapunan, humarap kami sa ama ni Camille.
Kasama ang abogado ng pamilya at isang independent counsel.
Nasa sala rin ang kaniyang madrasta na si Veronica Alcantara.
Eleganteng nakaupo ito, nakasuot ng mamahaling damit at alahas.
“Camille, bakit mo pinapalaki ang simpleng usapin ng pag-aaral mo?” malamig niyang tanong.
Hindi sumagot si Camille.
Sa halip, inilapag niya sa mesa ang mga dokumento.
“Bakit may power of attorney na kasama sa mga papeles ko?”
Bahagyang nagbago ang ekspresyon ni Veronica.
“Standard procedure lang iyon.”
“Bakit ikaw ang magkakaroon ng kapangyarihang bumoto gamit ang shares ko?”
“Dahil kailangan ng may mag-aasikaso habang wala ka.”
“Bakit hindi ang abogado ko?”
Natahimik si Veronica.
Doon nagsalita ang ama ni Camille.
“Veronica, hindi mo sinabi sa akin na may ganitong dokumento.”
“Gusto ko lang tumulong!”
Pero may isa pang rebelasyon.
Natuklasan ng independent counsel na may mga draft resolution na inihanda upang baguhin ang pamamahala sa ilang ari-arian ng pamilya kapag nasa ibang bansa na si Camille.
Hindi pa naisasakatuparan ang mga iyon.
Pero malinaw ang intensiyong makakuha ng mas malaking kontrol.
Nang tanungin tungkol dito, hindi nakapagbigay ng kapani-paniwalang paliwanag si Veronica.
“Ginawa ko ang lahat para sa pamilyang ito!” sigaw niya.
Tumayo si Camille.
“Hindi. Ginawa mo ang lahat para makuha ang hindi sa iyo.”
Tahimik ang buong silid.
Sa unang pagkakataon, hindi siya umatras.
Hindi siya umiyak.
Tumingin siya sa ama.
“Daddy, mahal kita. Pero hindi ibig sabihin noon ay hahayaan kong iba ang magdesisyon sa buhay ko.”
Napayuko ang matandang Alcantara.
“Patawarin mo ako, anak. Masyado akong nagtiwala nang hindi nakikinig sa iyo.”
Kinansela ang mga dokumentong hindi pa napipirmahan.
Ipinagpaliban nang walang takdang petsa ang pag-aaral sa ibang bansa.
At iniutos ang independent audit ng mga transaksiyon.
Ang mga bagong ebidensiya tungkol sa aksidente ng ina ni Camille ay ipinasa sa mga awtoridad para sa nararapat na pagsusuri.
Hindi agad nalutas ang lahat.
Ngunit sa wakas, may pagkakataon nang lumabas ang katotohanan.
Pagkatapos ng pagpupulong, niyakap ako ni Camille.
“Bella, kung hindi mo nakita ang numerong iyon, baka nasa Canada na ako bago ko malaman ang lahat.”
Ngumiti ako.
Pero hindi pa rin ako mapakali.
Dahil nang lumingon ako kay Rafael…
Zero pa rin.
Kinagabihan, dinala niya ako sa isang tahimik na restaurant sa BGC.
Walang ibang kasama.
Walang magulang.
Walang usapan tungkol sa negosyo.
Kami lang dalawa.
“Bella,” sabi niya, “may kailangan akong aminin.”
Napatingin ako.
“Hindi ako pupunta sa Singapore dahil gusto kong lumayo sa iyo.”
“Kung ganoon, bakit?”
“Dahil akala ko wala na akong pagkakataon sa iyo.”
Tahimik akong nakinig.
“Matagal kong hinintay na makita mo ako bilang higit pa sa lalaking nang-aasar sa iyo. Pero nang tanggihan mo ang kasal, naisip kong baka kailangan ko nang magsimula sa ibang lugar.”
May kirot sa dibdib ko.
“Rafael, bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil ayokong maramdaman mong may utang kang pagmamahal sa akin dahil lang matagal na kitang gusto.”
Naramdaman kong namuo ang luha sa mga mata ko.
“Alam mo bang buong araw kitang sinundan dahil natatakot akong mawala ka?”
Ngumiti siya nang malungkot.
“Alam ko.”
“Pero ngayon, kahit wala nang numero, gusto pa rin kitang makasama.”
Natigilan siya.
“Ano?”
“Hindi dahil natatakot ako. Hindi dahil may nakikita akong kakaiba.”
Hinawakan ko ang kamay niya.
“Kundi dahil ngayon ko lang naunawaan na mas mahalaga ka sa akin kaysa sa inaamin ko sa sarili ko.”
Matagal niya akong tinitigan.
Pagkatapos ay marahan niyang sinabi:
“Kung ganoon, puwede ba kitang ligawan nang maayos? Walang arranged marriage. Walang pressure. Tayo lang ang magdedesisyon.”
Tumango ako.
“Oo.”
At sa sandaling iyon, may nangyaring hindi ko malilimutan.
Ang numerong zero sa ibabaw ng ulo niya ay biglang kumislap.
Mula zero…
Naging 12.
Pagkatapos ay 146.
Hanggang sa umakyat ito sa 8,762.
Napahawak ako sa bibig ko.
“Rafael!”
“Ano na naman?”
“Ang numero mo!”
“Bakit? Negative na ba?”
Napatawa ako habang umiiyak.
“Hindi!”
“Kung ganoon?”
“Libo-libo na!”
Natawa rin siya, saka marahang pinunasan ang luha ko.
“Good. Ibig sabihin, marami pa akong pagkakataong asarin ka.”
Hinampas ko siya nang mahina sa balikat.
“Rafael!”
Pero habang tumatawa kami, may isang bagay akong napagtanto.
Hindi talaga hinuhulaan ng mga numero kung kailan mamamatay ang isang tao.
Ipinapakita nila ang mga pagkakataong magkikita pa kami kung magpapatuloy ang kasalukuyang landas ng aming mga buhay.
Kay Camille, naging labinlima dahil aalis siya sa ibang bansa at maaaring tuluyang lumayo ang landas namin.
Kay Rafael, naging zero dahil nakatakda siyang umalis at putulin ang ugnayan namin pagkatapos ng huling pagkikitang iyon.
At nang baguhin namin ang mga desisyon namin, nagbago rin ang hinaharap.
Hindi ko alam kung bakit ako nabigyan ng kakaibang kakayahang iyon.
Hindi ko rin alam kung hanggang kailan ko ito makikita.
Pero natutuhan kong hindi lahat ng bagay na tila nakatakda ay hindi na mababago.
Lumipas ang anim na buwan.
Nagsimula si Camille ng sarili niyang negosyo sa Pilipinas habang ipinagpapatuloy ang pag-aaral sa isang lokal na unibersidad.
Unti-unti ring naayos ang relasyon nila ng kaniyang ama, bagaman matagal bago naibalik ang tiwala.
Ang usapin tungkol sa lumang aksidente ng kaniyang ina ay nanatili sa pormal na pagsusuri. Hindi namin hinayaang ang mga hinala ay maging kapalit ng ebidensiya.
Samantala, si Rafael ay nanatili sa Pilipinas.
Hindi dahil pinilit ko siya.
Kundi dahil pinili niyang bumuo ng buhay na may puwang para sa amin.
Isang Linggo ng umaga, nag-almusal kami kasama ang aming mga magulang.
Habang nagtatawanan ang lahat, napatingin ako sa mga numero sa ibabaw ng kanilang mga ulo.
Libo-libo pa rin.
Pero sa pagkakataong iyon, hindi na ako natakot.
Dahil naunawaan ko na ang tunay na halaga ng mga numero.
Hindi ang dami ng natitirang pagkikita.
Kundi ang paraan ng paggamit natin sa bawat pagkakataong mayroon tayo.
Hinawakan ni Rafael ang kamay ko sa ilalim ng mesa.
“Bella, bakit ka nakangiti?”
Tumingin ako sa kaniya.
“Wala. Masaya lang ako.”
“Dahil sa akin?”
Umirap ako.
“Ang yabang mo talaga.”
Tumawa siya.
At sa ibabaw ng ulo niya, kumislap ang isang numerong hindi ko na kailangang bantayan bawat minuto.
Dahil sa wakas, hindi na takot ang dahilan kung bakit gusto kong manatili sa tabi niya.
Pagmamahal na.
Mensaheng nais kong iwan sa mga mambabasa
Hindi natin alam kung ilang beses pa nating makikita ang mga taong mahal natin. Maaaring ang ordinaryong almusal kasama ang pamilya, simpleng tawag ng kaibigan, o tahimik na pag-uusap sa taong mahalaga sa atin ay isang pagkakataong hindi na mauulit.
Huwag nating hintaying mawalan tayo ng pagkakataon bago magsabi ng “Mahal kita,” “Patawad,” o “Salamat.”
Dahil ang pinakamahalagang bagay sa buhay ay hindi kung ilang araw pa ang natitira, kundi kung gaano natin pinahahalagahan ang mga taong kasama natin ngayon.
