Sinundo ako ng tatay ko sa gate ng unibersidad sakay ng kanyang Alfa Romeo…

Pero biglang pumasok ang roommate ko sa kotse ng tatay ko at tinawag siyang “baby”

At ang mensaheng nakita ko sa kanyang telepono ang siyang nagpatigil sa akin hanggang ngayon…

Sa loob ng apat na taon namin sa university sa Manila, si Angela ang pinaka-sikat na babae sa dormitoryo.

Dior na bag.

Jimmy Choo na sapatos.

Bagong iPhone taon-taon.

Halos bawat weekend may private driver na sumusundo sa kanya para mag-dinner sa BGC o magbakasyon sa Boracay.

 

Pero ang pinaka-kakaiba…

 

Walang kahit sino sa amin ang nakakita sa boyfriend niya.

 

Ayon kay Angela, negosyante raw ito mula Cebu, halos dalawampung taon ang tanda sa kanya, sobrang yaman at sobrang pribado.

 

“Hindi siya mahilig magpakita sa ibang tao.”

 

Iyan ang paulit-ulit niyang sinasabi sa loob ng apat na taon.

 

Noong una, curious kami.

 

Pero kalaunan…

naiinggit na lang kami.

 

Dahil literal na parang prinsesa ang buhay niya.

 

Samantalang ako — si Mia Reyes —

isa lang simpleng babae mula Quezon City.

 

Hindi bababa sa…

iyon ang iniisip ng lahat.

 

Ang totoo?

 

Chairman ng isa sa pinakamalalaking resort chains sa Pilipinas ang tatay ko.

 

Pero simula pagkabata, lagi niya akong pinapayuhan:

 

“Kapag masyadong ipinapakita ang pera, mas mahirap makita kung sino ang totoo.”

 

Kaya buong college life ko, hindi ko kailanman ipinagmalaki ang pamilya namin.

 

Sumasakay ako ng jeep.

Simpleng damit lang ang suot ko.

Lumang cellphone lang ang gamit ko.

 

Sa paningin ni Angela, isa lang akong ordinaryong babae na walang espesyal.

 

Hanggang dumating ang araw ng graduation.

 

Mainit ang araw sa Manila noong Mayo.

Punong-puno ng tawanan at camera flashes ang buong campus.

 

Nakatayo si Angela sa gitna ng mga kaklase namin, suot ang fit na puting dress habang may hawak na malaking bouquet ng pulang rosas.

 

Halatang proud na proud siya.

 

“Sabi niya may surprise raw siya para sa akin today.”

 

Agad namang kinilig ang mga tao sa paligid.

 

“Another luxury car ba?”

 

Napangiti siya.

 

“Hindi ko alam… pero baka simple lang.”

 

Pagkatapos sabihin iyon, sadya pa niya akong tinignan.

 

“Mia, susunduin ka rin ba ng pamilya mo?”

 

“Oo.”

Tumango ako.

“Naghihintay si Papa sa gate.”

 

Bahagya siyang ngumiti.

 

“Ano nga ulit trabaho ng papa mo?”

 

“Business.”

 

“Ah…”

 

Mahaba ang pagkakasabi niya.

Parang may halong awa at pagmamaliit.

 

“Kaya pala sobrang tipid mo lagi.”

 

Hindi ako sumagot.

 

Sakto namang nag-vibrate ang cellphone ko.

 

Text iyon ni Papa.

 

“Nandito na ako.”

 

Hinila ko ang maleta ko papunta sa gate.

 

At mula sa malayo…

 

Nakita ko agad ang pamilyar na itim na Toyota Alphard na nakaparada sa ilalim ng mga puno.

 

Madaling makilala ang plate number namin sa Manila.

 

Nakatayo sa tabi ang driver namin habang hawak ang pinto.

 

At si Papa…

 

naka-gray polo lang siya, matangkad, tahimik ang aura, pero ramdam mo agad ang dating ng taong sanay mamuno sa negosyo.

 

Pagkakita niya sa akin, ngumiti siya.

 

Pero bago pa ako makalapit—

 

may biglang sumingit sa harap ko.

 

Si Angela.

 

Halos tumakbo siya papunta sa Alphard, punong-puno ng excitement ang mukha.

 

“Baby!”

 

Matamis at malambing ang boses niya.

 

At sa harap mismo ng mga mata kong nanlalamig—

 

binuksan niya ang backseat ng Alphard at diretsong umupo sa loob na parang sanay na sanay.

 

“Alam kong pupunta ka!”

“Ang daya mo talaga… gusto mo lang akong i-surprise!”

 

Pagkatapos noon, yumuko pa siya para sana yakapin ang taong nasa unahan.

 

Pero sa susunod na segundo—

 

bigla siyang natigilan.

 

Dahil ang nasa driver seat…

 

hindi ang “boyfriend” niya.

 

Kundi ang driver namin.

 

Parang nagyelo ang loob ng sasakyan.

 

Dahan-dahang lumingon si Angela.

 

Dumaan ang tingin niya kay Papa na nakatayo sa labas…

 

hanggang sa tumigil iyon sa akin.

 

Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha niya.

 

Mula excitement…

naging gulat…

hanggang sa takot.

 

“Mia…”

 

Nanginginig ang boses niya.

 

Nakatayo lang ako habang sobrang lakas ng tibok ng puso ko.

 

At doon ko tuluyang naintindihan.

 

Kung bakit walang nakakita sa boyfriend niya.

 

Kung bakit parang pamilyar lagi ang kuwento niya tungkol sa lalaking iyon.

 

At kung sino talaga ang lalaking ipinagyayabang niya sa loob ng apat na taon.

 

Ang tatay ko.

 

Si Alejandro Reyes.

 

Napakunot-noo si Papa habang nakatingin kay Angela.

 

“Kaibigan mo ba siya?”

 

tanong niya sa akin.

 

Mahigpit kong hinawakan ang handle ng maleta ko.

 

Halos mawalan na ng kulay ang mukha ni Angela.

 

Siguro na-realize na rin niya…

na malapit nang mabunyag lahat ng kasinungalingan niya.

 

Matagal ko siyang tinitigan.

 

Pagkatapos ay dahan-dahan akong lumapit sa sasakyan.

 

“Oo.”

Mahina kong sagot.

 

“Roommate ko siya.”

 

Agad bumaba si Angela mula sa sasakyan habang halos hindi na makatayo nang maayos.

 

Marami nang estudyante ang nakatingin sa amin.

 

“Hindi ba si Angela iyon?”

“Sabi niya boyfriend niya raw susundo?”

“Wait… kotse pala iyon ng pamilya ni Mia?”

 

Lalong pumangit ang ekspresyon ni Angela.

 

At si Papa…

 

parang may unti-unti nang naaalala.

 

Malamig siyang tumingin kay Angela.

 

“Parang nakita na kita dati.”

 

Halos mawalan ng hininga si Angela.

 

“A-ah… hindi po…”

 

Pero hindi na siya pinakinggan ni Papa.

 

Bigla siyang natigilan.

 

At ilang segundo siyang nakatitig sa mukha ni Angela.

 

Pagkatapos…

 

unti-unting nagbago ang ekspresyon niya.

 

“Sandali…”

 

Mas bumaba ang boses niya.

 

“Ikaw ba iyong working student sa Pearl Bay Hotel noon?”

 

Nanigas ang buong katawan ni Angela.

 

Pati ako napatigil.

 

Pearl Bay.

 

Isa iyon sa mga resort ng pamilya namin sa Cebu.

 

Patuloy na tumingin si Papa kay Angela.

 

“Minsan sinabi mong ulila ka at kailangan mo ng tulong para sa tuition.”

“Kaya pinapadalhan kita noon ng pera.”

 

Huminto siya sandali.

 

Pagkatapos ay malamig na nagtanong:

 

“Pero bakit…”

“Tinawag mo akong ‘baby’?”

 

Tahimik ang paligid.

 

Halos manghina si Angela sa sobrang takot.

 

At ako…

 

pakiramdam ko unti-unting nagyeyelo ang buong katawan ko.

 

Dahil sa mismong sandaling iyon—

 

biglang umilaw ang cellphone ni Papa.

 

May bagong mensahe.

 

At nang makita ko ang pangalan ng sender…

 

parang tumigil ang mundo ko.

 

**Angela ❤️**

 

At ang mensahe na kakasend lang ilang minuto ang nakalipas ay:

 

“Miss na miss na kita… magkita tayo mamaya sa dati nating hotel.”

Parang biglang nawalan ng hangin ang paligid.

Hindi ako makahinga.

Hindi ako makagalaw.

Nakatitig lang ako sa screen ng cellphone ni Papa habang paulit-ulit na bumabagsak sa isip ko ang pangalan na nasa itaas ng mensahe.

Angela ❤️

At iyong pusong emoji…

Hindi iyon basta aksidenteng nailagay.

Ibig sabihin noon, may espesyal na lugar si Angela sa cellphone ng tatay ko.

Sa buhay niya.

Pakiramdam ko biglang lumamig ang buong katawan ko kahit tirik na tirik ang araw sa labas ng university.

Hindi ko alam kung alin ang mas masakit.

Iyong malaman na nagsinungaling si Angela sa loob ng apat na taon…

O iyong posibilidad na baka totoo ngang may relasyon sila ni Papa.

Napansin ni Papa ang ekspresyon ko.

Agad niyang kinuha ang cellphone mula sa bulsa niya at tiningnan ang mensahe.

Pagkabasa niya…

literal na nanigas siya.

“Ano ‘to?”

Malalim at malamig ang boses niya.

Halos mapaupo si Angela sa semento sa sobrang panginginig.

“Sir… p-pakiusap…”

“Sumagot ka.”

Ngayon lang ako nakakita kay Papa ng ganoong mukha.

Hindi galit.

Kundi sobrang dismayado.

Parang may maruming bagay na biglang sumulpot sa harap niya.

“Bakit may ganitong mensahe sa cellphone ko?”

Hindi makasagot si Angela.

Namumula ang mata niya habang nanginginig ang labi.

Sa paligid namin, halos lahat ng estudyante nakatingin na.

May ilan pang naglalabas ng cellphone para mag-record.

Biglang humakbang si Papa palapit kay Angela.

“Sinong nagsabi sa’yo na pwede kang magpadala ng ganitong klaseng mensahe?”

“Sir… akala ko…”

“Akala mo ano?”

Tumulo na ang luha ni Angela.

“Akala ko gusto n’yo rin po ako…”

Parang may sumabog sa tenga ko.

Napatitig ako kay Papa.

At sa unang pagkakataon simula nang mamatay si Mama…

nakita kong parang nasaktan talaga siya.

Hindi dahil sa iskandalo.

Kundi dahil sa maling pagkakaintindi ng isang batang babae.

Mahigpit na ipinikit ni Papa ang mata niya sandali bago siya huminga nang malalim.

“Apat na taon na kitang tinutulungan dahil sinabi mong mag-isa ka lang sa buhay.”
“Hindi ko akalaing aabot sa ganito.”

Tahimik si Angela habang umiiyak.

“Tinanong kita noon kung bakit gusto mong mag-aral sa Manila kahit wala kang pera.”
“Sabi mo gusto mong makaahon.”
“Kaya kita sinuportahan.”

Tumikhim si Papa.

“Pero hindi ko kailanman binigyan ng ibang kahulugan iyon.”

Pakiramdam ko unti-unting bumabalik ang dugo sa katawan ko.

“Sir… pero lagi po kayong mabait…”
“Pinadalhan n’yo po ako ng gifts…”
“Dinadala n’yo po ako sa restaurants…”

Napailing si Papa.

“Angela.”

Ngayon mas mababa at mas mabigat ang boses niya.

“Tuwing birthday mo, pareho lang ang ipinapadala ko sa’yo at sa anak ko.”
“Tuwing may honor ka sa school, binibigyan kita ng reward dahil scholar ka.”
“At iyong mga dinner?”
“Kasama roon ang ibang scholars ng foundation.”

Biglang nag-iba ang mukha ko.

Foundation?

Napatingin ako kay Papa.

Doon ko lang nalaman.

Lahat pala ng perang ipinapadala niya kay Angela…
dumadaan sa scholarship foundation ng kumpanya namin.

Hindi iyon “secret relationship.”

Hindi iyon pagiging kabit.

Tulong iyon.

At si Angela…

siya mismo ang gumawa ng sarili niyang ilusyon.

Biglang namutla lalo si Angela nang mapagtanto niyang alam ko na ang lahat.

“N-no…”

mahina niyang bulong.

“Pero… pero binigyan n’yo po ako ng bracelet…”

Tahimik na tumingin si Papa sa kanya.

“Christmas gift iyon ng foundation sa lahat ng scholars.”

Parang unti-unting gumuho ang mundo ni Angela sa harap namin.

Lahat ng pinagyabang niya sa loob ng apat na taon…

sarili niya lang pala ang gumawa ng kwento.

Pero hindi pa doon natapos.

Dahil sa mismong sandaling iyon—

lumapit ang secretary ni Papa na kararating lang sakay ng isa pang sasakyan.

“Sir.”

Iniabot niya ang isang brown envelope.

“Nakuha na po namin ang hinihingi n’yong records.”

Napakunot-noo ako.

“Ano ‘yan?”

Tumingin si Papa sa akin bago dahan-dahang magsalita.

“Kagabi pa ako may kutob.”

“Kutob?”

Tahimik siyang tumango.

“Noong nakaraang buwan, may tumawag sa opisina.”
“May anonymous complaint.”
“Sinasabi nilang ginagamit daw ng isang scholar natin ang pangalan ko para mangutang at manloko ng tao.”

Biglang napataas ang ulo ni Angela.

Takot na takot na ang mukha niya ngayon.

Dahan-dahang binuksan ni Papa ang envelope.

At doon…

isa-isang lumabas ang mga larawan.

Mga screenshot.

Mga resibo.

Mga conversation.

At halos mawalan ako ng boses habang nakikita ko ang laman noon.

May mga lalaking pinadalhan ni Angela ng mensahe.

May mga kaklase kaming inutangan niya gamit ang pangalan ni Papa.

At mas malala—

may fake bank account siyang ginagamit para kunwaring “assistant” ng tatay ko.

Nanginginig ang kamay ko habang hawak ang mga papel.

“Angela…”

mahina kong sabi.

“Ginamit mo pangalan ng pamilya ko?”

Tuluyan nang napaupo si Angela sa semento.

Humahagulgol siya ngayon.

“Hindi ko sinasadya…”
“Nag-umpisa lang iyon bilang maliit na kasinungalingan…”
“Hanggang sa hindi ko na mapigilan…”

Napapikit ako.

Naalala ko lahat.

Iyong mga gabing sabay kaming kumakain ng instant noodles sa dorm.

Iyong mga panahong iniiyakan niya ang tuition fee niya.

Iyong mga pagkakataong ipinagtatanggol ko siya sa ibang tao.

Akala ko kaibigan ko siya.

Pero habang tumatagal…

mas pinili niyang mahalin ang marangyang imaheng ginawa niya kaysa sa totoong pagkakaibigan.

Lumapit si Papa sa akin.

“Anak…”

Mahina ang boses niya ngayon.

“Pasensya ka na.”
“Hindi ko alam na ginagamit niya pangalan ko.”

Napakagat ako sa labi.

At sa unang pagkakataon mula kanina…

nakita ko rin ang pagod sa mukha ni Papa.

Bigla kong naalala lahat ng sakripisyo niya matapos mamatay si Mama.

Kung paano niya pinagsabay ang pagpapalaki sa akin at pagpapatakbo ng negosyo.

Kung paano niya tiniis mag-isa.

At ngayon…

muntik ko pa siyang pagdudahan dahil lang sa isang mensahe.

Dahan-dahan akong huminga.

Pagkatapos ay hinawakan ko ang braso niya.

“Hindi mo kasalanan, Pa.”

Parang doon lang siya tuluyang nakahinga.

Sa likod namin, tuloy pa rin ang iyak ni Angela.

Pero wala na akong maramdamang galit.

Pagod na lang.

At awa.

Dahil sa huli…

siya rin ang sumira sa sarili niyang buhay.

Ilang araw matapos ang graduation, kumalat sa buong university ang nangyari.

Nawala si Angela sa dorm kinabukasan.

May nagsabing bumalik siya sa probinsya nila sa Samar.

May nagsabi namang huminto na siya sa social media.

Hindi ko na siya hinanap.

Hindi ko rin siya siniraan.

Dahil minsan…

ang pinakamabigat na parusa ay iyong ikaw mismo ang mabuhay kasama ng lahat ng kasinungalingang ginawa mo.

Lumipas ang dalawang buwan.

Isang gabi, habang nasa balcony kami ni Papa sa bahay namin sa Cebu, tahimik siyang nagsalita.

“Galit ka pa rin ba sa akin?”

Napangiti ako nang mahina.

“Hindi.”

Tahimik kaming parehong tumingin sa dagat.

At doon ko lang napagtanto…

kung gaano kadaling sirain ng pera ang tingin ng tao sa pagmamahal.

Si Angela, desperado siyang makaahon kaya kumapit siya sa pantasya.

Samantalang si Papa…

tinulungan lang naman niya ang isang batang babae dahil ayaw niyang maranasan nito ang hirap na dinaanan ni Mama noon.

Pero sa mundong puno ng inggit at luho…

kahit ang kabutihan minsan, napagkakamalang pag-ibig.

Biglang tumunog ang cellphone ko.

Message iyon mula kay Papa.

Napakunot-noo ako.

“Nandito ka lang sa tabi ko ah.”

Tumawa siya nang mahina.

“Tingnan mo.”

Binuksan ko ang message.

At agad akong natawa habang umiiling.

From: Papa ❤️

“Dinner tayo bukas.
At this time… siguraduhin nating walang Angela na sasakay sa kotse.”