Sa bawat pagdating niya, may nawawala sa bahay namin—pero hindi pera.

Mas masahol.

May nawawala sa katahimikan… sa tiwala… at dahan-dahang pati sa asawa ko.

“Hon, pupunta raw si Tessa mamaya,” sabi ni Mia habang nagtatadtad ng bawang sa kusina.

Napahinto ako sa pagtanggal ng sapatos. Hindi ko alam kung bakit, pero sa simpleng pangungusap na iyon, parang may kung anong sumikip sa dibdib ko.

“Pangatlong beses na niya ngayong linggo, ah,” sagot ko, pilit na kalmado.

Ngumiti lang si Mia. “Gusto niya raw kasi ‘yung vibes dito. Tsaka mabait naman siya, tumutulong pa sa gawaing bahay.”

Mabait.

Oo. Masyadong mabait.

Si Tessa—asawa ng matalik kong kaibigan na si Leo—ay palaging may dalang kung ano: cake, wine, imported na kung anu-ano. Pero ang kapalit, lagi niyang pinapainom si Mia hanggang sa mamula ang pisngi nito at manghina.

At kapag medyo hilo na si Mia?

Doon nagsisimula ang “pagtulong” niya.

Una, paghuhugas ng pinggan.

Sunod, pag-aayos ng sala.

Hanggang sa… kung saan-saan na siya nakikialam.

Anim na buwan ko nang pinapansin iyon.

At anim na buwan ko nang pilit na binabalewala.

Hanggang sa gabing iyon.

Eksaktong alas-sais y medya nang tumunog ang doorbell.

“Tessa!” masayang bati ni Mia.

Mula sa sala, pinakinggan ko ang boses ni Tessa—malambing, parang may halong pulot.

“May dala akong blueberry cheesecake! Favorite mo ‘to, diba?”

Paglabas ko, nakita ko siyang naka-cream na damit, buhok na maayos ang bagsak, at ngiti na parang walang bahid ng bahid.

“Hi, Mark,” sabi niya, nakatingin diretso sa akin.

“Hi,” sagot ko, malamig.

Habang kumakain kami, gaya ng dati, naglabas siya ng wine.

“Imported ‘to. Dapat tikman mo, Mia,” pang-uudyok niya.

“Konti lang ha…” sagot ni Mia.

Pero alam ko na ang susunod.

Konti… magiging dalawa.

Dalawa… magiging tatlo.

At pagkatapos, si Mia ay magiging mahina na naman.

“Magpahinga ka na, Mia. Ako na bahala dito,” malumanay na sabi ni Tessa matapos ang hapunan.

Pinilit kong tumulong, pero hinarang niya ako.

“Ako na. Pahinga ka na rin.”

Ngumiti siya.

Pero sa ngiting iyon, may kung anong hindi ko mapaliwanag.

Pinatulog ko si Mia sa kwarto.

Paglabas ko, tahimik na ang bahay.

Wala na ang tunog ng tubig. Wala na ang kalansing ng plato.

Pero hindi pa umaalis si Tessa.

Nakatayo siya sa harap ng bookshelf namin.

Pinagmamasdan ang mga litrato.

Lalo na ang wedding photo namin ni Mia.

“Ang saya niyo dito,” sabi niya nang mapansin niyang nandun ako.

Hindi ako sumagot.

Kinuha niya ang bag niya.

“Alis na ako. Sabihin mo kay Mia, thank you.”

Pagkasara ng pinto, lumapit ako sa shelf.

May kakaiba.

Yung frame ng wedding photo namin…

bahagyang gumalaw.

Parang hinawakan.

Parang… sinukat.

Simula noon, mas naging mapagmatyag ako.

Napansin kong hindi lang siya naglilinis.

Nag-oobserba siya.

Inaayos niya ang remote, pero parang tinitingnan kung saan namin ito nilalagay.

Inaayos ang unan, pero parang tinatandaan ang posisyon.

At isang gabi—

nahuli ko siyang nasa study room ko.

Hawak ang mga dokumento ng proyekto.

“Ah… naglilinis lang ako,” sabi niya, nangingiti pero halatang nagulat.

Hindi ako naniwala.

Hindi na.

Pero ang pinakamatinding nangyari…

ay isang linggo matapos iyon.

Gabi na.

Nasa kusina ako para uminom ng tubig.

Nakita ko ang telepono ni Tessa sa mesa.

Naiwan niya.

Naka-ilaw ang screen.

Hindi ko sana papansinin.

Pero may notification.

At sa ilalim ng lock screen…

may isang pangalan.

Isang contact name na hindi ko inaasahan.

“PROJECT: MIA – FINAL STAGE TONIGHT”

Nanlamig ang buong katawan ko.

At sa mismong sandaling iyon—

may narinig akong mahinang click mula sa loob ng kwarto namin.

part2…

Hindi ako gumalaw agad.

Parang tumigil ang oras.

“PROJECT: MIA – FINAL STAGE TONIGHT.”

Ulit-ulit kong binasa.

Hindi ito biro.

Hindi ito coincidence.

Tumakbo ako papunta sa kwarto.

Dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

At doon ko siya nakita.

Si Tessa.

Nakatayo sa tabi ng kama.

May hawak na maliit na bote.

At si Mia—mahimbing na tulog, walang kaalam-alam.

“Ano ‘yan?” malamig kong tanong.

Napalingon siya.

Sa unang pagkakataon, nawala ang malambing niyang ngiti.

“Mark…” mahinahon niyang sabi, “hindi ito ang iniisip mo.”

“Talaga?” lumapit ako, kinuha ang bote sa kamay niya.

Amoy kemikal.

Hindi alak.

Hindi juice.

Kung hindi ako dumating…

“Anong balak mo?” galit kong tanong.

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos—

napangiti.

Pero hindi na iyon ‘yung dati niyang ngiti.

Ito ay malamig.

“Late ka na,” sabi niya.

“Matagal ko nang pinaplano ‘to.”

Nanlaki ang mata ko.

“Ano bang ginawa namin sa’yo?!”

Huminga siya nang malalim.

“Tandaan mo si Leo?”

“Kaibigan ko siya.”

“Kaibigan?” napatawa siya ng mahina. “Kaibigan na ninakawan mo ng proyekto? Kaibigan na iniwan mo sa lugi habang ikaw ang umasenso?”

Parang sinaksak ang dibdib ko.

“Hindi totoo ‘yan—”

“Alam ko ang lahat, Mark.”

Lumapit siya.

“Tatlong taon akong naghintay. Pinakasalan ko si Leo. Nagtiis. Nagkunwaring okay. Para makalapit sa’yo.”

“Para sa—ano? Para lasunin ang asawa ko?!”

“Para wasakin ka.”

Tumuro siya kay Mia.

“Hindi siya target. Ikaw.”

Napaatras ako.

“Pero mas madali kang sirain kung siya ang mawawala.”

Parang gumuho ang mundo ko.

Sa labas—

may kumatok nang malakas.

“Pulis! Buksan ang pinto!”

Napalingon si Tessa.

Nanigas.

“Tinawag mo sila?” bulong niya.

Hindi ako sumagot.

Pero alam niya.

Mula pa noong gabing nakita ko siyang pumasok sa study room—

nagsimula na akong maghinala.

At ngayong gabi—

sinadya kong hayaan siyang bumalik.

Sinadya kong iwan ang telepono niya sa mesa.

Sinadya kong tawagan ang pulis.

Dumating sila.

Kinuha siya.

Tahimik.

Walang laban.

Pero bago siya tuluyang dalhin palabas—

tumingin siya sa akin.

“At least,” sabi niya, “alam mong hindi lahat ng ngiti ay totoo.”

Pagbalik ko sa kwarto—

nakahiga si Mia.

Mahimbing pa rin.

Walang kaalam-alam kung gaano siya kalapit mawala.

Umupo ako sa tabi niya.

Hinawakan ang kamay niya.

At doon ko naramdaman—

kung gaano ako kalapit mawalan ng lahat.

Kinabukasan—

tinawagan ko si Leo.

Hindi siya sumagot.

Hindi na niya kailangan.

Alam ko na—

may mga kasalanan sa nakaraan na hindi basta nawawala.

At minsan—

babalik ang mga iyon…

sa anyo ng isang taong palaging nakangiti…

habang unti-unti ka niyang winawasak.