Pagkatapos Kong Malaman Na Limang Taon Palang May Kausap Siya Tuwing 9 PM, Kinansela Ko Ang Kasal Namin—At Sa Hapunan Ng Pamilya Niya, Ako Ang Nag-iwan Sa Kanila Ng Katahimikang Hindi Nila Malilimutan
May kakaibang batas ang fiancé kong si Adrian Salcedo.
Pagpatak ng alas-nuwebe ng gabi, bawal na bawal siyang tawagan.
Kahit ako pa ang babaeng pakakasalan niya.
Kahit umiiyak ako.
Kahit nasa panganib ako.
Minsan, pauwi ako mula sa opisina ng Department of Foreign Affairs sa Pasay nang maramdaman kong may lalaking sumusunod sa akin mula MRT station hanggang sa kanto ng condo namin sa Mandaluyong. Nanginginig ang kamay ko habang tinatawagan ko si Adrian.
Isang ring pa lang, sinagot niya.
Akala ko maliligtas ako.
Pero malamig ang boses niya.
“Lara, ilang taon ka na? Hindi mo pa rin ba kayang respetuhin ang routine ng ibang tao? Alam mong after 9 PM, nagpapahinga na ako. Huwag kang isip-bata.”
At ibinaba niya ang tawag.
Noong gabing iyon, sa barangay desk at police station ako nagpalipas hanggang madaling-araw. Mag-isa kong kinuwento sa pulis ang nangyari. Mag-isa kong pinirmahan ang blotter. Mag-isa akong umuwi habang nanginginig pa rin ang tuhod ko.
Kinabukasan, hindi man lang niya tinanong kung ayos lang ako.
Sinabi lang niya, “Buti naman safe ka. Sana next time, huwag kang mag-panic agad.”
Mahal ko siya noon, kaya nilunok ko ang sakit.
Limang taon kaming magkasama. Professor siya sa Institute of Literature sa isang kilalang unibersidad sa Quezon City. Tahimik, disiplinado, respetado. Ako naman, empleyado sa DFA, laging pagod, laging abala, pero laging sinusubukang maging mabuting magiging asawa.
Ako ang naghahanda ng baon niya dahil may ulcer siya.
Ako ang nag-aayos ng polo at kurbata niya tuwing umaga.
Ako ang laging umiintindi na hindi siya mahilig sa PDA, hindi siya mahilig mag-post, hindi siya komportable ipakilala ako sa mga estudyante at kasamahan niya.
Sabi niya, “Lara, mature na tayo. Hindi na kailangan ipagsigawan sa mundo ang relasyon natin.”
Naniwala ako.
Hanggang isang gabi, ginamit ko ang laptop niya para i-print ang requirements namin para sa civil wedding sa Quezon City Hall.
Doon ko nakita.
Naka-sync ang call history ng phone niya.
Isang numero.
Paulit-ulit.
Araw-araw.
Alas-nuwebe ng gabi hanggang alas-nuwebe ng umaga.
Labindalawang oras.
Limang taon.
Hindi ako makahinga.
Kilalang-kilala ko ang numerong iyon.
Kay Elaine Ramos.
Dating estudyante ng nanay niya.
Ngayon ay research assistant niya sa unibersidad.
Para akong binuhusan ng yelo mula ulo hanggang paa. Nakaupo lang ako sa harap ng laptop, nakatitig sa listahan ng mga tawag na para bang bawat linya ay sampal sa mukha ko.
Limang taon akong naniwalang pagod siya.
Limang taon akong naniwalang may disiplina siya.
Limang taon pala akong hindi ang pinipili.
Tahimik kong isinara ang laptop.
Pagkatapos, binuksan ko ang appointment portal ng city hall.
Kinansela ko ang schedule ng kasal namin.
Nang lumabas ang salitang “cancelled successfully,” sakto namang lumabas si Adrian mula sa banyo, nakasuot ng puting bathrobe, basa pa ang buhok.
Tiningnan niya ako, pagkatapos ay ang wall clock.
“May sasabihin ka ba?” tanong niya. “Malapit na mag-9. Kailangan ko nang magpahinga.”
Tumingin ako sa kanya.
Ang lalaking ito ang minsang pinangarap kong makasama habang-buhay.
Pero sa sandaling iyon, parang estranghero na lang siya.
“Wala,” sagot ko.
Tumango siya.
“Good night.”
Pumasok siya sa kwarto.
Ilang minuto lang ang lumipas, biglang umilaw muli ang laptop niya.
Incoming call.
Elaine Ramos.
Mula sa kabilang kwarto, narinig ko ang bahagyang kaluskos.
At ang lalaking hindi kailanman sumasagot ng tawag matapos ang alas-nuwebe…
Sinagot iyon sa loob ng isang segundo.
Para bang takot siyang paghintayin ang babaeng nasa kabilang linya.
Napatawa ako nang walang tunog.
Kaya pala hindi ako pwedeng tumawag.
Dahil may iba nang naghihintay sa oras na iyon.
Pagpasok ko sa kwarto, nakapikit na si Adrian. Parang natutulog.
Pero ngayon ko napansin ang mga bagay na dati kong hindi pinapansin.
Nakatalikod ang phone niya.
May maliit na itim na wireless earbud sa kanang tenga niya.
Sa dilim, kinuha ko ang phone ko at binuksan ang mensahe mula sa superior ko sa DFA noong nakaraang linggo.
May offer akong ma-reassign sa Philippine Embassy sa Paris.
Limang taon ang minimum posting.
Tinanggihan ko iyon noon dahil ikakasal na kami ni Adrian.
Ngayon, sinagot ko.
“Ma’am, I accept the Paris assignment.”
Mabilis ang reply.
“Sigurado ka na? Three days from now ang departure orientation. Once processed, five years ka doon.”
Nag-type ako.
“Sigurado na po.”
Kinaumagahan, nasa walk-in closet si Adrian nang bumangon ako. Hinawakan ko ang phone niya sa bedside table.
Mainit pa.
Magdamag na ginamit.
Tahimik akong naghanda. Kinuha ko ang passport ko, employment documents, at requirements para sa visa processing.
Pagdaan ko sa kanya, tumingin siya sa akin.
“Hindi mo ba ako tatali-an ng necktie?”
Ngumiti ako nang bahagya.
“Hindi na. Matuto ka na lang mag-isa.”
Huminto ako.
“O kaya ipatali mo kay Elaine.”
Tumigil siya.
“Elaine?” Bahagyang lumiwanag ang mukha niya. “Ah, oo, marunong nga siya. Maalaga siyang tao. Pero anong kinalaman niya rito?”
Wala akong sinagot.
“Wala. Ayoko lang gawin.”
Kumunot ang noo niya.
“Fine. By the way, huwag ka nang magdala ng lunch sa office ko. Nag-message si Elaine. Siya na raw ang magdadala.”
Hawak ko na ang doorknob.
“Okay.”
Dati, masasaktan ako.
Ngayon, gumaan pa ang dibdib ko.
Mas kaunti na ang kailangang bitawan.
Pagkatapos ng visa appointment, dumaan ako sa opisina para kunin ang reassignment papers. Paglabas ko ng DFA building, nakita ko ang mga punong namumulaklak sa gilid ng Roxas Boulevard.
Sa unang pagkakataon sa loob ng limang taon, naramdaman kong may hangin pa palang natitira para sa akin.
Pero bago ako umuwi, inutusan ako ng superior kong dumaan sa unibersidad ni Adrian sa Quezon City para kunin ang isang set ng literary documents para sa cultural affairs program.
Ayokong pumunta.
Pero pumunta ako.
Sa hallway ng Institute of Literature, narinig ko ang mga estudyanteng nagkukuwentuhan.
“Grabe, sobrang bagay talaga si Professor Salcedo at Miss Elaine.”
“Di ba nakalagay sa profile ni sir na engaged na siya? Baka si Miss Elaine iyon. Wala naman tayong nakitang ibang babae.”
“Cold si sir sa lahat, pero kay Miss Elaine lang siya ngumingiti.”
Bawat salita nila, parang karayom.
Pagdaan ko sa Faculty Room 2, bahagyang nakabukas ang pinto.
Nandoon sila.
Magkatabi.
Si Elaine, hawak ang cup ng taho, inilalapit sa labi ni Adrian.
“Tikman mo na, sir. Masarap ‘to.”
Ayaw ni Adrian sa taho. Noong minsan bumili ako, sinabi niyang ayaw niya ng matamis sa umaga at iniwan akong nakatayo sa kusina.
Pero ngayon, bahagya lang siyang sumimangot.
Pagkatapos, uminom siya.
Ngumiti si Elaine.
“Masarap?”
Tumango siya.
“Pwede na.”
Pagkatapos, pinunasan niya ang gilid ng labi ni Elaine gamit ang tissue.
Malambing.
Natural.
Sanay.
“Tulog ka ba kagabi?” tanong niya.
“Oo,” sagot ni Elaine. “Alam mo naman, kapag naka-call ka buong gabi, hindi ako natatakot matulog.”
Tumawa siya nang mahina.
“Pero hindi ba after 9 PM, bawal kang tawagan?” tanong ni Elaine. “Hindi ba kita naaabala?”
Walang pag-aalinlangan ang sagot ni Adrian.
“Ikaw ang exception.”
Apat na salita.
Pero doon tuluyang namatay ang huling parte ko na umaasa pa.
Noong gabing iyon, nag-impake ako.
Limang taon akong nanirahan sa condo namin.
Pero ang mga bagay na tunay na akin, kasya lang pala sa isang maleta.
Bandang alas-sais, tumawag si Adrian.
“Baba ka na. Dinner tayo sa bahay ni Mama.”
Pagbaba ko, nakita ko ang itim niyang SUV sa curb.
Awtomatikong lumapit ako sa passenger seat.
Pero paghawak ko sa pinto, tumigil ako.
Nasa loob si Elaine.
Nakaupo sa upuan ko.
Kumakain ng chicharon at ensaymada, nagkakalat ng crumbs sa leather seat na dati’y ayaw ni Adrian madumihan kahit alikabok lang.
Ngumiti siya sa akin.
“Hi, Ate Lara.”
Tumingin ako kay Adrian.
At bago pa ako makapagsalita, malamig niyang sinabi:
“Sa likod ka muna umupo. Nahihilo kasi si Elaine kapag hindi siya nasa harap.”
Doon ko naintindihan.
Hindi lang pala siya ang exception.
Ako pala ang bisita sa sarili kong buhay.
At nang bubuksan ko na ang pinto sa likod, biglang tinaas ni Elaine ang kamay niya.
Sa daliri niya, kumikislap ang singsing.
Ang engagement ring na akala ko nawala ni Adrian noong nakaraang buwan.
Ngumiti siya nang matamis.
“Ay, Ate Lara… bagay ba sa akin?”
PARTE2
Hindi ako agad nakagalaw.
Sa loob ng ilang segundo, nakatitig lang ako sa kamay ni Elaine.
Ang singsing na iyon, ako ang pumili kasama ni Adrian sa isang jewelry store sa Greenbelt. Simple lang, may maliit na diamond, pero sabi niya noon bagay daw sa akin dahil “hindi maingay, pero elegante.”
Noong nawala iyon, sinabi niyang naiwan niya sa drawer ng opisina at hindi na makita. Humingi pa siya ng tawad. Sinabi niyang bibili na lang kami ng bago bago ang civil wedding.
At ngayon, nasa daliri ni Elaine.
“Ay,” sabi ni Elaine, parang inosenteng bata. “Hindi ko alam na sa iyo pala ‘to. Akala ko gift ni sir.”
Hindi siya mukhang nagsisisi.
Mukha siyang nananadya.
Tumingin ako kay Adrian.
Namula ang tenga niya, pero hindi dahil sa hiya. Dahil sa inis.
“Elaine,” mahina niyang sabi, “tanggalin mo muna.”
“Tanggalin?” tanong ko.
Ngumiti ako.
“Bakit? Para hindi halata?”
Bumigat ang hangin sa loob ng sasakyan.
Bumaba si Adrian at lumapit sa akin.
“Lara, huwag kang gumawa ng eksena sa kalsada.”
“Eksena?” tanong ko. “Limang taon kang may kausap magdamag. Limang taon mong sinabi sa akin na bawal kang tawagan after 9 PM. Limang taon akong naniwala na pagod ka, disiplinado ka, seryoso ka. Tapos ngayon, ako pa ang gumagawa ng eksena?”
Nanigas ang panga niya.
“Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon ni Elaine.”
Napatawa ako.
“Syempre. Lagi namang may sitwasyon si Elaine.”
Bumukas ang pinto sa passenger seat. Lumabas si Elaine, hawak ang maliit niyang bag, suot pa rin ang singsing ko.
“Ate Lara, please huwag mong bigyan ng masamang meaning. Anxiety lang po. Hindi ako makatulog kapag walang kausap. Si sir lang ang nakakapagpakalma sa akin.”
Tumitig ako sa kanya.
“May therapist sa Pilipinas, Elaine. Hindi fiancé ng ibang babae ang gamot sa insomnia.”
Namula siya.
“Ate, ang sakit naman magsalita.”
Biglang nagsalita si Adrian.
“Enough.”
Isang salita lang, pero puno ng awtoridad.
Dati, kapag ganoon ang tono niya, tumatahimik ako agad.
Ngayon, hindi na.
“Hindi,” sabi ko. “Hindi enough. Sobra na nga, Adrian.”
Sinubukan niyang hawakan ang braso ko, pero umatras ako.
“Sumakay ka na,” sabi niya. “Pag-usapan natin mamaya. Naghihintay si Mama.”
“Hindi ako uupo sa likod habang suot ng assistant mo ang singsing ko.”
Tahimik na kinuha ko ang phone ko at kinuhanan ng litrato ang kamay ni Elaine.
Nagulat siya.
“Ate Lara!”
“Para may memory,” sabi ko. “Hindi araw-araw makikita ng babae ang engagement ring niya sa daliri ng iba.”
Pumunta ako sa curb at nag-book ng Grab.
Sa sobrang galit ni Adrian, halos pabulong na ang boses niya.
“Lara, sumobra ka na.”
Tumingin ako sa kanya sa huling pagkakataon bago dumating ang kotse.
“Hindi, Adrian. Ngayon lang ako nagsimula.”
Pagdating sa bahay ng nanay niya sa New Manila, naroon na ang ilang kamag-anak nila. Si Dr. Cora Salcedo, ang ina ni Adrian, dating dean at kilalang kritiko sa akademya, nakaupo sa head seat ng dining table na parang hukom.
Pagpasok ko, agad niyang napansin na wala ako sa tabi ni Adrian.
“Bakit hiwalay kayong dumating?” tanong niya.
“May kaunting aberya,” sagot ni Adrian.
Sumunod na pumasok si Elaine. Nakayuko, parang api. Pero hindi niya tinanggal ang singsing.
Nakita iyon ni Dr. Cora.
Saglit siyang natigilan.
Pagkatapos, imbes na magalit, ngumiti siya nang manipis.
“Elaine, bagay sa iyo.”
Doon ko nalaman.
Alam niya.
Hindi lang niya alam.
Pinapayagan niya.
Umupo ako sa dulong bahagi ng mesa. Sa harap ko, may kare-kare, lechon kawali, pancit, at mangga. Lahat ng pagkaing dati kong niluluto para kay Adrian kapag may family dinner. Pero ngayong gabi, parang wala akong panlasa.
Habang kumakain, tuloy ang papuri ni Dr. Cora kay Elaine.
“Napakasipag ng batang ito. Hindi tulad ng ibang babae na akala mo dahil may trabaho, sapat na iyon para maging asawa.”
Tumingin siya sa akin.
“Ang asawa ng lalaking tulad ni Adrian, dapat marunong umalalay sa career niya. Marunong umunawa sa mundo niya.”
Ibinaba ko ang kutsara.
“Limang taon ko pong ginawa iyon.”
Ngumiti siya.
“Limang taon kang nasa tabi niya, oo. Pero hindi ibig sabihin, ikaw ang bagay sa kanya.”
Tumahimik ang buong mesa.
Si Adrian, imbes na ipagtanggol ako, tumingin lang sa baso niya.
Doon ako tuluyang natauhan.
Hindi ako natalo kay Elaine.
Matagal na pala akong hindi kasali sa laban.
Tumayo ako.
“Kung ganoon, mas madali na po ito.”
Kinuha ko mula sa bag ang brown envelope.
Una, ang printed cancellation ng civil wedding appointment.
Pangalawa, ang signed acceptance ko sa Paris posting.
Pangatlo, ang screenshot ng call history nila ni Elaine mula alas-nuwebe ng gabi hanggang alas-nuwebe ng umaga.
Ipinatong ko ang mga papel sa mesa.
Isa-isa.
Malinis.
Tahimik.
Parang naghahain lang ng ulam.
“Kinansela ko na po ang kasal.”
Napabitaw si Adrian sa baso niya.
“Anong sinabi mo?”
“Kinansela ko na ang kasal natin,” ulit ko.
“Hindi mo pwedeng gawin ‘yan nang hindi ako kinakausap.”
“Pwede. Appointment iyon. Hindi kasal. At mas mabuti nang hindi na tayo umabot doon.”
Tumayo siya.
“Lara, galit ka lang. Huwag kang padalos-dalos.”
“Padalos-dalos?” Tiningnan ko ang screenshots. “Limang taon, Adrian. Hindi iyon padalos-dalos. Iyon ay pattern.”
Namumutla si Elaine.
“Ate Lara, hindi po ganoon—”
“Huwag mo akong tawaging Ate.”
Napahinto siya.
“Hindi tayo pamilya. Hindi tayo magkaibigan. At lalong hindi ako tanga.”
Biglang tumayo si Dr. Cora.
“Bastos ka.”
Ngumiti ako nang malungkot.
“Hindi po. Pagod lang akong maging mabait habang binabastos ninyo ako sa harap ko.”
Tinuro niya ang mga papel.
“Akala mo ba ikasisira ni Adrian ang mga screenshot na iyan? Babae ka lang na selosa.”
“Siguro po.” Kinuha ko ang isa pang dokumento. “Pero babae rin po akong may trabaho, may pangalan, at may buhay sa labas ng anak ninyo.”
Ipinakita ko ang reassignment order.
“Sa loob ng tatlong araw, aalis ako papuntang Paris. Five-year diplomatic posting.”
Biglang nagbago ang mukha ni Adrian.
“Tinanggap mo?”
“Oo.”
“Dahil lang dito?”
“Hindi,” sagot ko. “Tinanggap ko dahil ngayon ko lang naalala na may sarili pala akong pangarap bago ko ginawang sentro ng mundo ang isang lalaking hindi man lang ako kayang sagutin pagkatapos ng alas-nuwebe.”
Lumapit siya sa akin.
“Lara, pakinggan mo ako. Hindi romantiko ang sa amin ni Elaine. Kailangan niya lang ako. May trauma siya. May anxiety siya. I was helping her.”
“Helping her?” tanong ko. “Twelve hours every night? For five years? Habang ako, hindi mo masagot kahit isang emergency call?”
Wala siyang naisagot.
Doon ko nakita ang tunay na itsura ng kasinungalingan.
Hindi ito laging galit.
Minsan, tahimik ito.
Minsan, nakasuot ito ng polo, may titulong professor, at marunong magsalita ng magagandang prinsipyo sa harap ng klase.
Pero sa bahay, duwag.
Umiiyak na si Elaine.
“Hindi ko sinadya. Mahal ko lang po siya.”
Sumakit ang dibdib ko, pero hindi na dahil sa selos.
Dahil sa pagod.
“Mahal mo siya?” tanong ko. “Then keep him.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero tandaan mo, Elaine. Ang lalaking kaya kang gawing exception habang may ibang babaeng naghihintay, kaya ka rin niyang gawing dahilan kapag may susunod na exception.”
Nanginginig ang labi niya.
Si Adrian naman, halos hindi makahinga.
“Lara, hindi ko siya mahal.”
Napatawa ako, pero may luha na sa mata ko.
“Mas masakit iyon, Adrian.”
Nagulat siya.
“Dahil ibig sabihin, sinira mo ako hindi dahil mahal mo siya. Sinira mo ako dahil komportable ka lang. Dahil alam mong maghihintay ako. Dahil alam mong lagi kitang patatawarin.”
Kinuha ko ang maliit na kahon mula sa bag ko. Nandoon ang bago sanang wedding ring na binili ko para sa kanya.
Inilapag ko sa mesa.
“Hindi ko na ito kailangan.”
Dahan-dahan kong tinanggal ang singsing ko.
Hindi iyong nasa kamay ni Elaine.
Kundi ang singsing na suot ko pa rin, ang simbolo ng paniniwalang may patutunguhan kami.
Ipinatong ko iyon sa tabi ng kahon.
“Simula ngayon, tapos na tayo.”
Sinubukan ni Adrian na hawakan ang kamay ko.
“Lara, please.”
Unang beses ko siyang narinig na magmakaawa.
Pero huli na.
Tumalikod ako.
Habang naglalakad palabas, narinig ko si Dr. Cora.
“Kung umalis ka ngayon, huwag ka nang babalik.”
Huminto ako sa pintuan.
Hindi ako lumingon.
“Hindi po ako naliligaw. Kaya hindi ko na kailangang bumalik.”
Paglabas ko, malamig ang hangin sa New Manila. Tumawag ako ng sasakyan, hawak ang maleta kong naiwan ko muna sa lobby ng condo kanina. Habang naghihintay, umiyak ako.
Hindi malakas.
Hindi dramatiko.
Tahimik lang.
Iyong iyak ng taong hindi nawalan ng mahal.
Kundi nakahanap muli ng sarili.
Kinabukasan, sunod-sunod ang tawag ni Adrian.
Hindi ko sinagot.
Alas-otso ng gabi, nag-message siya.
“Lara, mag-usap tayo bago mag-9.”
Napangiti ako nang mapait.
Kaya niya palang maghabol bago dumating ang oras na dati niyang ginamit para itaboy ako.
Alas-nuwebe eksakto, tumawag siya.
Hinayaan kong tumunog.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
Pagkatapos, pinatay ko ang phone.
Tatlong araw ang lumipas, nasa NAIA Terminal 3 ako, dala ang isang maleta, passport, at assignment papers. Habang nakapila sa immigration, may dumating na mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Si Elaine.
“Iniwan niya ako. Sinabi niyang ikaw pa rin daw ang gusto niya. Hindi ko alam na kaya niya pala akong bitawan nang ganoon kabilis.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos, nag-reply ako.
“Ngayon alam mo na.”
Hindi na ako nagdagdag pa.
Pagdating ko sa Paris, malamig ang umaga. Sa unang linggo, hirap ako sa oras, sa wika, sa lungkot. May mga gabing awtomatikong tumitingin pa rin ako sa relo pagpatak ng alas-nuwebe.
Pero unti-unti, hindi na iyon oras ng sakit.
Naging oras iyon ng katahimikan.
Oras para sa sarili ko.
Nag-aaral ako ng French pagkatapos ng trabaho. Naglalakad ako sa tabi ng Seine tuwing weekend. Kumakain ako mag-isa sa maliliit na café nang hindi na nakakaramdam ng hiya. Natuto akong hindi pala nakakatakot ang mag-isa kapag hindi ka na nagmamakaawa sa maling tao.
Pagkalipas ng ilang buwan, nag-email si Adrian.
Mahaba.
Punong-puno ng paliwanag, pagsisisi, at mga salitang noon ko gustong marinig.
Sinabi niyang hindi niya naintindihan kung gaano niya ako nasaktan.
Sinabi niyang hinanap niya ako sa bawat alas-nuwebe ng gabi.
Sinabi niyang ngayon niya lang naramdaman kung gaano katahimik ang mundo kapag wala na ako.
Binasa ko iyon nang buo.
Pagkatapos, hindi ako sumagot.
Dahil may mga paghingi ng tawad na hindi na para ibalik ang relasyon.
Minsan, sapat nang marinig ito ng puso mo para tuluyan ka nang makalaya.
Isang taon matapos akong umalis, na-promote ako sa cultural affairs section ng embahada. Sa isang reception para sa Filipino artists sa Paris, tumayo ako sa harap ng maraming tao at nagsalita tungkol sa tahanan, alaala, at tapang ng mga Pilipinong nagsisimula muli sa ibang bansa.
Habang nagsasalita ako, bigla kong naalala ang babaeng minsang nakaupo sa harap ng laptop, nanginginig habang kinaka-cancel ang kasal niya.
Gusto ko siyang yakapin.
Gusto kong sabihin sa kanya:
“Tama ang ginawa mo.”
Hindi lahat ng pag-alis ay pagkatalo.
Minsan, iyon ang unang totoong panalo.
At sa bawat taong nagbabasa nito, sana tandaan ninyo:
Kapag paulit-ulit kang pinaparamdam na abala ka lang sa buhay ng taong mahal mo, huwag mong ipilit maging exception. Hindi mo kailangang maghintay ng alas-nuwebe para malaman kung mahalaga ka. Ang tamang tao, sasagutin ka kahit pagod siya, hahanapin ka kahit busy siya, at pipiliin ka kahit walang nanonood.
Dahil ang pagmamahal, hindi dapat parang tawag na laging binababa.
Dapat ito ang tahanang hindi ka kailangang magmakaawa para mapasok.
