Ginamit ng Kapatid ng Asawa Ko ang Pangalan Ko para Mag-book ng Buong VIP Room para sa 34 na Estranghero

Nang buksan ang mga camera ng hotel, halos gumuho ang mundo ko.

 

Kabanata 1

 

Nang iabot sa akin ng hotel manager ang resibo, akala ko nagkamali lang siya.

 

Dahil imposibleng totoo ang numerong nakasulat doon.

Tatlong beses ko pa iyong tinitigan bago ko tuluyang naintindihan.

 

62,480,000 pesos.

 

Nanginig ang kamay ko.

 

Patuloy pa ring tumutugtog ang violin sa engrandeng lobby ng The Aurelia Manila, kumikislap pa rin ang napakalaking chandelier sa kisame, pero sa loob ng ulo ko parang may sumabog na bomba.

 

“M-Ma’am Celina…”

 

Mahina ang boses ng manager, halatang alanganin.

 

“Mga dalawang oras na po ang nakalipas, ginamit po ng hipag ninyo ang pangalan ninyo para magbukas ng isa pang VIP room sa ika-labing anim na palapag.”

 

“May kasama po siyang tatlumpu’t apat na tao.”

 

“At lahat po ng gastos ay ipinasa sa account ninyo.”

 

Bigla akong napatingin sa malayo.

 

Naroon si Mama Lourdes, ang biyenan ko, masayang nakikipagkuwentuhan sa mga kamag-anak.

 

Ang asawa kong si Adrian naman ay nakatayo sa wine counter, may hawak na champagne, parang walang nangyari.

 

At ang hipag kong si Vanessa…

 

Wala na.

 

Sampung minuto lang ang nakalipas, nakakapit pa siya sa braso ko habang nakangiti.

 

“Ang galing talaga ng sister-in-law ko. Sinabi ko sa mga officemate ko na mahigit sixty million pesos ang project bonus mo. Sobrang naiinggit sila.”

 

Ngumiti lang ako noon.

 

Akala ko masaya talaga siya para sa akin.

 

Pero ngayon…

 

Parang planado na pala ang bawat salitang binitawan niya.

 

Muli kong tiningnan ang resibo.

 

Mahigit apatnaraang libong piso lang ang gastos ng family dinner namin.

 

Pero sa ibaba…

 

VIP Room Mabini.

 

34 servings ng Japanese A5 Wagyu.

 

12 bote ng Romanée-Conti.

 

5 bote ng Louis XIII.

 

Royal seafood banquet.

 

Gold-leaf cake.

 

At pagkatapos…

 

“Luxury jewelry boutique – 7,800,000 pesos.”

 

Nangitim ang paningin ko.

 

“Anong alahas?”

 

Napayuko ang manager.

 

“Si Miss Vanessa po ang pumirma para sa isang diamond necklace at anim na Rolex watches.”

 

“Sinabi po niya na regalo raw iyon para sa mga katrabaho niyang tumulong sa kaniya.”

 

“At sinabi rin po niya na pumayag na raw kayo.”

 

Parang sasabog ang dibdib ko sa lakas ng tibok ng puso ko.

 

“Nasaan siya?”

 

“Hindi ko po alam, ma’am.”

 

Mabilis siyang sumulyap kay Adrian bago muling yumuko.

 

“Pagkatapos pong pumirma ng bill, umakyat po sila sa rooftop bar.”

 

Dahan-dahan akong lumingon sa asawa ko.

 

“Alam mo ba ito?”

 

Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian, parang istorbo lang ako sa masayang gabi niya.

 

“Alam ko.”

 

Dalawang salita lang.

 

Pero sapat para lamigin ang buong katawan ko.

 

“Tapos alam mong gumastos si Vanessa ng mahigit animnapung milyong piso?”

 

“Hinaan mo nga boses mo.”

 

Ibinaba niya ang baso ng champagne.

 

“Andito pa mga kaibigan at officemate ni Vanessa.”

 

“Tinanong kita kung alam mo.”

 

Napabuntong-hininga siya.

 

“Celina, masayang araw ito.”

 

“Napakalaki ng bonus na nakuha mo. Kung gusto lang namang magpasikat nang konti ng kapatid ko, anong masama doon?”

 

“Kailan ka pa naging sobrang madamot?”

 

Napatawa ako.

 

Isang mahinang tawa.

 

Pero nanginginig ang buo kong katawan.

 

Madamot?

 

Ang perang iyon ay kapalit ng dalawang taon kong halos hindi pagtulog sa biomedical research center sa Makati.

 

Daan-daang failed experiments.

 

Mga gabing nasa ospital ako dahil sa sobrang pagod.

 

Mga meeting alas-tres ng madaling araw habang nakasaksak pa ang IV dextrose sa kamay ko.

 

Samantalang siya…

 

Ang lalaking kaharap ko ngayon…

 

Tatlong taon nang lugi sa investment at ako ang sumasalo sa lahat.

 

Noong maospital ang nanay niya, ako ang nag-alaga.

 

Noong gustong magtayo ni Vanessa ng cosmetics shop, ako ang naglabas ng puhunan.

 

Pati Porsche na ginagamit ni Adrian ngayon…

 

Ako ang bumili.

 

At ngayon…

 

Ginamit nila ang pinaghirapan kong pera para magwaldas kasama ang mga taong hindi ko kilala.

 

Habang sinasabihan akong:

 

“Huwag mong ipahiya ang pamilya.”

 

Lumapit si Mama Lourdes.

 

“Celina…”

 

Mahinahon ang tono niya, parang may kinakausap na bata.

 

“Medyo impulsive lang talaga si Vanessa.”

 

“Masyado kasing conscious iyon sa image niya. Nandito mga katrabaho niya, kaya bilang ate, pagbigyan mo na.”

 

“Pamilya naman tayo. Bakit kailangang bilangin ang pera?”

 

Tinitigan ko siya.

 

At doon ko biglang narealize…

 

Wala ni isa sa kanila ang naniniwalang mali ito.

 

Wala.

 

Talagang iniisip nilang obligasyon kong buhayin silang lahat.

 

Eksaktong sandaling iyon—

 

Nag-vibrate ang cellphone ng manager.

 

Pagtingin niya sa screen, agad nagbago ang mukha niya.

 

“Ma’am…”

 

Nag-alinlangan siya bago yumuko nang mas mababa.

 

“May kailangan po kayong makita.”

 

Tahimik niyang iniabot ang cellphone sa akin.

 

CCTV footage mula sa VIP Room Mabini.

 

Labinlimang segundo lang ang video.

 

Pero sa mismong sandaling nakita ko iyon…

 

Parang nagyelo ang dugo ko.

 

Nakaupo si Vanessa sa kandungan ng isang lalaking hindi ko kilala.

 

Malakas ang tawanan ng buong kwarto.

 

Pagkatapos ay tinaas niya ang wine glass niya at sumigaw:

 

“Gastos lang nang gastos!”

 

“Tutal trabaho naman ng tanga kong sister-in-law ang buhayin ang pamilya namin!”

 

Lalong lumakas ang tawanan.

 

Pero hindi iyon ang pinakamasakit.

 

Dahil sa sulok ng video…

 

Nandoon si Adrian.

 

Katabi ng lalaking iyon.

 

At…

 

Tumatawa siya.

 

Hindi pilit.

 

Hindi awkward.

 

Kundi iyong totoong natutuwa.

 

Parang sang-ayon na sang-ayon siya sa sinabi ni Vanessa.

 

Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.

 

Dahan-dahan akong napatingin sa lalaking anim na taon kong minahal.

 

At eksaktong sandaling iyon—

 

Muling nag-vibrate ang cellphone ko.

 

Isang anonymous message.

 

May kasama lang na larawan.

 

Sa larawan…

 

Nakatayo si Vanessa sa harap ng jewelry counter habang nakakapit sa braso ng isang buntis na babae.

 

At agad ko siyang nakilala.

 

Personal secretary iyon ni Adrian.

 

May nakasulat sa ibaba ng larawan:

 

“Akala mo ba talagang para sa mga katrabaho ni Vanessa ang party na iyon?”

 

“O ginagamit nila ang pera mo para ipagdiwang ang anak na paparating ng asawa mo?”

Nanigas ang buong katawan ko.

Paulit-ulit kong tinitigan ang litrato sa cellphone ko, pero hindi nagbabago ang mukha ng babaeng nakahawak sa braso ni Vanessa.

Si Monica.

Personal secretary ni Adrian sa loob ng mahigit dalawang taon.

Tahimik. Mahinhin. Palaging nakangiti kapag nagkikita kami sa opisina.

At ngayon…

Bahagyang nakaumbok ang tiyan niya.

Parang biglang nawalan ng hangin ang buong lobby ng hotel.

Nawala ang tunog ng violin.

Nawala ang ingay ng mga tao.

Tanging tibok na lang ng puso ko ang naririnig ko.

“Celina?”

Lumapit si Adrian, halatang napansin ang pagbabago ng mukha ko.

“Ano’ng problema?”

Dahan-dahan kong tinaas ang cellphone at ipinakita sa kaniya ang larawan.

Sa unang segundo, bahagyang nanigas ang ekspresyon niya.

Pero agad din iyong nawala.

Mabilis.

Masyadong mabilis.

At doon ko tuluyang naintindihan.

Hindi ito tsismis.

Hindi ito maling akala.

Alam niya.

Matagal na niyang alam.

“Celina, makinig ka muna—”

“Buntis siya?”

Diretso kong tanong.

Walang emosyon ang boses ko.

Mas nakakatakot pa iyon kaysa sigaw.

Napatigil si Adrian.

At sapat na ang katahimikang iyon para durugin ang natitirang parte ng puso ko.

Napaatras ako nang bahagya.

Anim na taon.

Anim na taon kong ibinuhos ang lahat sa lalaking ito.

Pero sa huli…

Para lang pala akong ATM.

Isang taong kailangang pagtrabahuhin habang sila ang gumagastos.

“Celina…”

Mahinang hinawakan ni Mama Lourdes ang braso ko.

“Hindi ito ang tamang lugar para pag-usapan—”

Bigla akong natawa.

Malakas.

Mapait.

Napalingon ang ilang tao sa lobby.

“Hindi tamang lugar?”

Napatingin ako sa kaniya.

“Noong ginamit ng anak ninyo ang pangalan ko para gumastos ng animnapung milyong piso, tamang lugar iyon?”

“Noong pinagtawanan nila ako sa VIP room habang ginagatasan ako, tamang lugar iyon?”

“Pero ngayon na alam kong may kabit ang anak ninyo…”

“Saka biglang naging ‘family matter’?”

Namutla si Mama Lourdes.

“Celina, huwag kang mag-eskandalo.”

“Eskandalo?”

Napailing ako.

“Hindi ako ang gumawa nito.”

“Ang pamilya ninyo.”

Tahimik ang buong lobby.

Maging ang hotel manager ay hindi na makagalaw.

Huminga nang malalim si Adrian at pilit pinakalma ang boses niya.

“Celina, umuwi muna tayo.”

“Pag-uusapan natin ito nang maayos.”

“Maayos?”

Parang may kung anong tuluyang naputol sa loob ko.

“Adrian, ginagamit mo ang pera ko para buhayin ang kabit mo.”

“At gusto mo pa akong maging kalmado?”

“Hindi ganoon kasimple—”

“Talaga ba?”

Mabilis kong inilabas ang sarili kong cellphone.

Binuksan ko ang banking app.

At sa harap nilang lahat…

Isa-isa kong ni-lock ang lahat ng supplementary cards na ginagamit ni Adrian at ng pamilya niya.

Sunod kong binuksan ang investment account naming dalawa.

Tahimik na tahimik ang paligid habang inililipat ko ang lahat ng perang ako ang naghulog sa personal corporate account ko.

Nang marinig ni Adrian ang notification sound, bigla siyang namutla.

“Celina!”

Ngayon lang ako nakakita ng totoong takot sa mukha niya.

“Anong ginagawa mo?!”

Ngumiti ako.

Iyong klase ng ngiti na lumalabas lang kapag sobra ka nang nasaktan.

“Kinukuha ko lang ang perang akin.”

“Ano bang akala mo?”

“Habambuhay akong magiging tanga?”

Biglang lumakas ang boses ni Mama Lourdes.

“Adrian! Pigilan mo ang asawa mo!”

“Celina, huwag mong sirain ang pamilya!”

Pero hindi na ako nakinig.

Tumalikod ako.

At nagsimulang maglakad palabas ng lobby.

“Celina!”

Hinawakan ni Adrian ang pulsuhan ko.

Mahigpit.

Pero sa unang pagkakataon sa loob ng anim na taon…

Hindi ako natakot na mawala siya.

Dahan-dahan kong tinanggal ang kamay niya.

“At isa pa,” mahina kong sabi.

“Hindi mo na kailangang magpaliwanag.”

“Dahil tapos na tayo.”

Nanlaki ang mata niya.

Parang hindi niya inaasahang kaya kong sabihin iyon.

Akala niya siguro…

Gaya ng dati…

Mapapatawad ko ulit siya.

Pero pagod na ako.

Sobrang pagod na.

Paglabas ko ng hotel, malakas ang ulan sa labas ng The Aurelia Manila.

Pero hindi ako umiiyak.

Nakakatawa.

Akala ko kapag dumating ang araw na mawawala si Adrian sa buhay ko, mamamatay ako sa sakit.

Pero habang nakatayo ako sa ilalim ng ulan…

Pakiramdam ko unang beses akong huminga nang maluwag.

—

Kinabukasan, sumabog ang buong internet.

May nag-leak ng CCTV footage mula sa VIP Room Mabini.

Kasama ang video ni Vanessa habang tinatawag akong “tangang sister-in-law.”

Kasama ang mukha ni Adrian habang tumatawa.

At higit sa lahat…

Kasama ang resibo ng sixty-two million pesos.

Trending agad ang pangalan nila.

“Gold Digger Family.”

“Luxury Parasites.”

“Real-Life Scam In-Laws.”

Sunod-sunod ang articles.

Sunod-sunod ang bashers.

Nalaman ko ring ang ilan sa mga Rolex na binili ni Vanessa ay ipinost pa niya online noong gabing iyon.

May caption pa:

“Hard work pays off.”

Hindi niya alam…

May serial numbers ang mga iyon.

At dahil sa fraud complaint na isinampa ko…

Dalawang araw lang ang lumipas bago siya arestuhin sa mismong cosmetics shop niya.

Nandoon ako nang mangyari iyon.

Hindi dahil gusto ko siyang ipahiya.

Kundi dahil gusto kong makita kung ano ang hitsura ng taong halos sumira ng buhay ko.

Pagdating ng mga pulis, hysterical agad si Vanessa.

“Ate Celina! Please! Family tayo!”

“Hindi ko sinasadyang lumaki nang ganoon ang gastos!”

“Si Kuya Adrian din naman pumayag!”

Biglang namutla ang mukha ni Adrian.

Nakatayo siya sa gilid, hindi makatingin sa akin.

At doon ko unang nakita…

Na hindi pala siya ganoon katapang kapag wala nang perang sumasalo sa kaniya.

Tahimik ko lang silang tiningnan.

Pagkatapos ay sinabi ko:

“Noong pinagtatawanan ninyo ako sa VIP room…”

“Pamilya rin ba ang tingin ninyo sa akin?”

Walang nakasagot.

Pagkaraan ng dalawang buwan, tuluyan na akong nakipaghiwalay kay Adrian.

Akala niya makakabawi pa siya.

Paulit-ulit siyang pumupunta sa condo ko.

Nagmamakaawa.

Humihingi ng isa pang pagkakataon.

Pero huli na.

Dahil habang sinusubukan niyang iligtas ang relasyon namin…

Unti-unti ko nang nalalaman ang lahat.

Hindi lang pala si Monica.

May dalawa pa.

At halos lahat ng investment niyang “nalugi” ay dahil sa sugal at babae.

Noong araw na pinirmahan ko ang divorce papers, hindi ako umiyak.

Ngumiti pa nga ako.

Parang may napakalaking tanikala na natanggal sa leeg ko.

—

Anim na buwan ang lumipas.

Mas tahimik na ang buhay ko ngayon.

Mas payapa.

Hindi ko na kailangang magtrabaho hanggang madaling araw para lang buhayin ang mga taong walang ginawa kundi gamitin ako.

Nagbukas ako ng sarili kong biomedical company sa BGC.

Mas maliit kaysa dati.

Pero akin.

At sa unang pagkakataon…

Pakiramdam ko hindi ako nakakulong.

Isang gabi, habang nasa laboratory ako, may kumatok sa glass door ng office ko.

Pagtingin ko…

Bahagya akong natigilan.

Isang lalaking may dalang paper bag ng paborito kong ramen.

Matangkad.

Naka-scrubs.

At pamilyar ang mukha.

“Dr. Rafael?”

Ngumiti siya.

Iyong klase ng ngiti na kalmado lang.

“Three hours ka nang hindi lumalabas ng lab.”

“Baka gusto mong kumain muna.”

Napatawa ako nang mahina.

Si Rafael ang head surgeon ng partner hospital namin.

Tahimik lang siya noong una.

Pero sa buong panahon ng gulo ko kay Adrian…

Hindi siya umalis sa tabi ko.

Hindi siya mapilit.

Hindi siya maingay.

Pero palagi siyang nandoon.

Noong gabing iyon, sabay kaming kumain ng ramen sa pantry habang umuulan sa labas ng BGC.

Tahimik lang.

Komportable.

At doon ko biglang narealize…

Ganito pala ang totoong pagmamahal.

Hindi iyong inuubos ka.

Hindi iyong ginagamit ka.

Kundi iyong pinapakalma ka.

Makalipas ang isang taon, muli akong bumalik sa The Aurelia Manila.

Pero ibang-iba na ang pakiramdam.

Hindi na bilang babaeng niloko at ginamit.

Kundi bilang taong nakabangon.

May charity gala ang kumpanya namin para sa libreng cancer treatment ng mga bata.

Habang pababa ako ng hagdan sa ballroom…

Bigla kong nakita si Adrian sa lobby.

Payat na siya.

Wala na iyong dating yabang sa mukha niya.

Nabalitaan kong tuluyan siyang iniwan ni Monica matapos siyang mawalan ng pera.

Nalugi rin ang karamihan sa negosyo niya.

Tahimik lang niya akong tinitigan.

Parang gusto niyang magsalita.

Pero wala nang lumabas.

At sa unang pagkakataon…

Wala na akong naramdamang galit.

Wala ring sakit.

Parang estranghero na lang siya.

Lumapit si Rafael sa tabi ko at marahang hinawakan ang kamay ko.

“Ready?”

Napangiti ako.

Pagkatapos ay tumingin muli kay Adrian.

At dahan-dahang sinabi:

“Salamat.”

Bahagya siyang natigilan.

“Dahil kung hindi ninyo ako sinira noon…”

“Hindi ko makikilala ang sarili kong halaga ngayon.”

Pagkatapos noon, tumalikod na ako.

At tuluyan nang iniwan ang nakaraan ko sa likod.