Babaeng Kamukha ng Aking Ina
Bahagi 4: Ang Babaeng Kamukha ng Aking Ina
Hindi ko maalala kung paano ako nakalabas ng waiting room.
Ang alam ko lang, nang marinig ko ang salitang “nanay,” nawala ang lahat ng takot ko.
Nawala ang galit ko kay Adrian.
Nawala ang pangamba ko sa kontrata, sa trabaho, sa pangalan ko.
Isang bagay na lang ang naiwan sa isip ko.
Buhay pa ba ang nanay ko?
Hinawakan ni Adrian ang braso ko bago pa ako makalapit sa elevator.
“Mia, hindi ka pupunta.”
“Huwag mo akong pigilan.”
“Bitag iyon.”
“Alam ko.”
“Kung alam mo, bakit ka pupunta?”
Humarap ako sa kanya.
“Dahil kung may kahit isang porsyentong posibilidad na buhay ang nanay ko, pupunta ako.”
Napatingin siya sa akin nang matagal.
Sa isip niya, narinig ko ang paghihirap.
“Hindi ko siya masisisi.”
“Kung ako rin, pupunta ako.”
“Pero kung pababayaan ko siyang mag-isa, baka mawala siya tulad ng nanay niya.”
Huminga siya nang malalim.
“Sasama ako.”
Umiling ako.
“Sinabi nilang mag-isa ako.”
“Hindi ibig sabihin susundin natin sila.”
“Kapag nakita nilang kasama kita, baka saktan nila siya.”
“Hindi mo pa alam kung siya talaga iyon.”
Masakit ang sinabi niya.
Pero totoo.
Hindi ko alam.
Ang video ay maaaring peke.
Ang babae ay maaaring kamukha lang.
Pero sa puso ko, may bahagi pa ring kumakapit.
Hindi ko iyon kayang bitawan.
Biglang tumunog ang cellphone ni Adrian.
Tiningnan niya ang screen.
Kumunot ang noo niya.
“Security.”
Sinagot niya.
Ilang segundo lang, nag-iba na ang mukha niya.
“Ano’ng ibig mong sabihin na offline ang CCTV sa B2?”
Sumikip ang dibdib ko.
Patunay iyon.
May gumagalaw talaga sa ibaba.
May nakahanda.
Pinatay niya ang tawag at tumingin sa assistant niya.
“Lock down the executive floor. Walang lalabas na kahit sino mula sa conference room. Ipa-backup lahat ng communication logs. Tawagan ang legal.”
“Opo, Director.”
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Makinig ka. Pupunta tayo, pero hindi ka lalakad sa harap ko. Hindi ka hihiwalay. At kahit ano’ng sabihin nila, huwag kang pipirma o aamin ng kahit ano.”
“Hindi mo ako boss.”
“Alam ko.”
“Hindi rin kita kailangang sundin.”
“Alam ko rin.”
“Kung ganoon, bakit mo ako inuutos-utusan?”
Tumahimik siya sandali.
Pagkatapos, mahina niyang sinabi:
“Dahil natatakot ako.”
Natigilan ako.
Hindi ko inaasahan ang sagot na iyon.
Si Adrian, na laging mukhang kontrolado ang lahat.
Si Adrian, na kahit sa gitna ng krisis ay hindi tumataas ang boses.
Si Adrian, na kahapon lang ay tinawag akong nakakainis sa isip niya.
Ngayon, sinabi niyang natatakot siya.
Hindi ko alam kung ano ang isasagot.
At mas lalo akong nalito nang marinig ko ang laman ng isip niya.
“Natatakot akong mawala siya bago ko pa masabi ang lahat.”
“Natatakot akong malaman niyang matagal ko na siyang pinoprotektahan, pero mas matagal ko rin siyang sinaktan.”
“Natatakot akong kahit mailigtas ko siya ngayon, hindi na niya ako mapapatawad.”
Mabilis akong umiwas ng tingin.
Hindi ko hahayaang lumambot ang puso ko.
Hindi ngayon.
Bumaba kami sa parking level B2 gamit ang service elevator.
Habang bumababa, parang bawat segundo ay bumibigat.
Pagbukas ng elevator, sinalubong kami ng malamig at basang hangin.
Halos walang tao.
May ilang ilaw na kumikislap.
Sa malayo, narinig ang mahinang tunog ng tubig mula sa drainage.
Ang parking level ay parang ibang mundo kumpara sa kumikinang na opisina sa itaas.
Madilim.
Malamig.
Tahimik.
At puno ng panganib.
“Dito,” bulong ni Adrian.
Hinawakan niya ang kamay ko.
Awtomatiko kong gustong bawiin iyon, pero hindi ko nagawa.
Mainit ang kamay niya.
Matatag.
At sa gitna ng lamig, nakakainis mang aminin, nakapagpakalma iyon sa akin.
Sa isip niya:
“Kung may mangyari, itulak mo siya sa likod ng haligi.”
“Una kong haharapin si Lira.”
“Kung nandito ang taong iyon, kailangan kong kunin ang phone niya.”
“Hindi puwedeng makita ni Mia ang buong file. Hindi pa.”
Hindi pa?
Ano pa ang hindi ko alam?
Bago ko maitanong, narinig namin ang palakpak.
Mabagal.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Mula sa likod ng isang itim na sasakyan, lumabas si Lira.
Wala na ang malambing niyang mukha.
Wala na ang best friend na kilala ko.
Nakangiti siya, pero ang mga mata niya ay puno ng galit na matagal nang itinago.
“Ang sweet naman,” sabi niya. “Magkahawak-kamay pa talaga.”
Binitawan ko agad ang kamay ni Adrian.
Napatingin siya sa akin, pero hindi nagsalita.
Tumingin ako kay Lira.
“Nasaan ang babae sa video?”
Umiling siya na parang nadismaya.
“Wala ka man lang bang itatanong sa akin muna?”
“Ano pa ang dapat kong itanong?”
“Halimbawa,” lumapit siya nang isang hakbang, “bakit ko ginawa ito?”
“Dahil galit ka sa akin.”
Tumawa siya.
“Sa’yo? Mia, huwag mong pahalagahan masyado ang sarili mo.”
Sa isip niya:
“Galit ako dahil ikaw ang anak niya.”
“Galit ako dahil kahit anong gawin ko, ikaw pa rin ang tinitingnan ng lahat.”
“Galit ako dahil dapat ako ang pinoprotektahan.”
Hindi ko maintindihan.
“Ano ang kinalaman ng nanay ko sa’yo?”
Nawala ang ngiti niya.
“Lahat.”
Humakbang si Adrian sa harap ko.
“Lira, itigil mo na ito.”
“Bakit? Natatakot ka bang sabihin ko sa kanya?”
“Hindi siya kasali noon.”
“Kasali siya simula nang ipanganak siya.”
Tumaas ang boses ni Lira.
“Alam mo ba, Mia? Ang nanay mo ang dahilan kung bakit nasira ang pamilya namin.”
“Hindi totoo,” sabi ni Adrian.
“Hindi totoo?” Tinuro siya ni Lira. “Dahil sa kanya, muntik nang makulong ang ama ko. Dahil sa kanya, nawala ang negosyo namin. Dahil sa kanya, buong buhay akong kinukumpara sa isang babaeng patay na sa paningin ng lahat!”
“Ang ama mo ang nagnakaw,” malamig na sabi ni Adrian. “Ang nanay ni Mia ang naglabas ng katotohanan.”
“Sino ang naniwala sa kanya?” sigaw ni Lira. “Wala! Sa record, siya ang magnanakaw. Siya ang tumakas. Siya ang nag-iwan sa anak niya!”
Parang may humigpit sa lalamunan ko.
“Magsinungaling ka pa,” bulong ko.
Tumingin sa akin si Lira.
“Kung kasinungalingan iyon, bakit hindi siya bumalik sa’yo?”
Tumahimik ako.
Doon siya tumama.
Sa sugat na matagal ko nang tinakpan.
Kung inosente ang nanay ko, bakit niya ako iniwan?
Kung buhay siya, bakit hindi niya ako hinanap?
Kung minahal niya ako, bakit lumaki akong mag-isa sa gitna ng mga bulong at awa?
Narinig ko ang isip ni Lira.
“Saktan mo siya.”
“Kapag nasira siya, mas madaling papirmahin.”
“Kapag nawala ang tiwala niya kay Adrian, wala siyang kakampi.”
Kumuyom ang kamao ko.
Hindi na ako ang Mia kahapon.
Hindi na ako ang babaeng yumuyuko kapag pinagtatawanan.
Hindi na ako ang taong magpapanggap na hindi nasasaktan.
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Kung gusto mo akong sirain, bakit hindi mo ako pinatalsik noon pa?”
Natigilan siya.
Nagpatuloy ako.
“Dahil kailangan mo ako. Kailangan mo ang account ko. Kailangan mo akong gawing pangalan sa anomalya. At kailangan mong pilitin si Adrian na pumili sa pagitan ng kontrata at sa akin.”
Naningkit ang mata niya.
“Matalino ka pala kapag hindi ka umiiyak.”
“Natuto ako sa kaibigan kong traydor.”
Biglang nawala ang ngiti niya.
Sa isang mabilis na galaw, inilabas niya ang cellphone niya.
“Kung ganoon, pakinggan mo ito.”
Pinindot niya ang play.
Isang recording ang tumunog sa parking lot.
Boses ni Adrian.
Malinaw.
Malamig.
“Si Mia ang pinakamadaling gamitin. Nagtitiwala siya kay Lira. Walang magtataka kung account niya ang lalabas sa system. At kung sakaling mabisto, siya ang unang magmumukhang desperada.”
Nanlaki ang mga mata ko.
Huminto ang mundo.
Tumingin ako kay Adrian.
Namumutla siya.
“Mia, hindi iyan—”
Bumitaw ako sa pagkakatayo malapit sa kanya.
“Huwag.”
“Mia, pinutol ang recording.”
“Sinabi mo ba iyon?”
Hindi siya nakasagot agad.
At ang katahimikan niya ay muling parang sagot.
Narinig ko ang isip niya, puno ng gulat at sakit.
“Sinabi ko ang mga salitang iyon… pero hindi ganoon ang ibig sabihin.”
“Ginamit nila ang meeting na iyon.”
“Hindi niya ako paniniwalaan.”
Tama siya.
Sa sandaling iyon, hindi ko siya kayang paniwalaan.
Lira ngumiti muli.
“See? Hindi ako ang kaaway mo, Mia. Sila.”
Lumapit siya sa akin at iniabot ang isang maliit na flash drive.
“Nandito ang buong file tungkol sa nanay mo. Nandito rin ang ebidensyang maglilinis sa pangalan mo.”
Tiningnan ko ang flash drive.
“Ano ang kapalit?”
Ngumiti siya.
“Simple lang.”
Mula sa bag niya, inilabas niya ang isang dokumento.
“Pirmahan mo ito. Aminin mong ikaw ang nag-upload ng maling appendix dahil sa personal na galit kay Adrian matapos ka niyang bastedin.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
“Gusto mong gawing dahilan ang feelings ko?”
“Bakit hindi? Alam naman ng lahat na gusto mo siya.”
Lumapit si Adrian.
“Mia, huwag.”
Hindi ko siya tiningnan.
Dahil kung titingnan ko siya, baka makita ko ang parte ng sarili kong gusto pa ring maniwala.
Si Lira naman ay bumulong:
“Pirmahan mo, at malalaman mo kung nasaan ang nanay mo.”
Sa isip niya:
“Pirma ka na.”
“Kapag pumirma ka, tapos ka na.”
“Kapag hindi, hindi mo na makikita kahit anino ng nanay mo.”
Hinawakan ko ang papel.
Pagkatapos, dahan-dahan kong kinuha ang ballpen mula sa kamay niya.
Nakita kong nanigas si Adrian.
“Mia.”
Tumingala ako sa kanya.
Sa unang pagkakataon, nakita kong takot na takot siya.
Pero sa halip na pumirma, ibinaba ko ang ballpen sa sahig.
At inapakan iyon hanggang mabali.
“Hindi ako pipirma.”
Nawala ang ngiti ni Lira.
“Kung ganoon, pinili mo na.”
Biglang bumukas ang ilaw ng isang sasakyan sa likod niya.
May lalaking bumaba mula roon, nakasuot ng itim na jacket at cap.
Hawak niya ang isang lumang envelope.
Tinapon niya iyon sa paanan ko.
Bumukas ang envelope.
Kumalat ang mga larawan sa basang semento.
Litrato ng nanay ko.
Litrato niya habang sugatan.
Litrato niya habang nakahiga sa isang ospital.
At sa pinakahuling larawan…
May hawak siyang sanggol.
Ako.
Sa likod ng larawan, may nakasulat na petsa.
Labinlimang taon na ang nakaraan.
Kasunod nito, sinabi ng lalaki:
“Kung gusto mong malaman kung bakit ka niya iniwan, itanong mo kay Adrian.”
Tumingin ako kay Adrian.
At sa unang pagkakataon, hindi siya umiwas.
“Mia,” mahina niyang sabi, “ang nanay mo… hindi ka iniwan.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Siya ang nagligtas sa’yo.”
Bago ko pa maunawaan ang sinabi niya, biglang may siren na umalingawngaw mula sa itaas.
Fire alarm.
Nagkagulo ang parking level.
Tumawa si Lira.
“Masyado na kayong mabagal.”
Sa isip niya, narinig ko ang pinakahuling utos niya:
“Sunugin ang server room.”
“Burahin ang lahat.”