Bawat Buwan, ₱150 Lang Ang Ipinapadala Ni Mama Mula Dubai—Hanggang Tawagan Ako Ng Sarili Ko Mula Sampung Taon Sa Hinaharap At Sabihing Hindi Siya Ang Halimaw, Kundi Ang Pamilyang Niyayakap Ko Araw-Araw
Bahagi 2: Ang Scholarship Na Ninakaw Sa Harap Ko
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
Si Papa ang unang nagsalita.
“Lia, ibaba mo ‘yan.”
Hindi na siya mukhang maamo. Wala na ang dating lungkot sa mata niya. Ang boses niya ay malamig, parang hindi anak ang kaharap niya kundi isang problemang kailangan burahin.
“Papa,” sabi ko, “bakit nandito kayo?”
Hindi siya sumagot.
Si Trisha ang ngumiti.
“Daddy, sabi ko na nga ba, gagawa siya ng iskandalo.”
Daddy.
Isang simpleng salita lang, pero parang kutsilyong dumiretso sa dibdib ko.
Kuya Marco lumapit sa akin at pilit kinuha ang cellphone.
“Lia, huwag kang magpakatanga. Hindi mo alam ang ginagawa mo.”
Umatras ako.
“Alam na alam ko. Tatlong taon ninyo akong pinaniwalang si Mama ang nagugutom sa akin. Tatlong taon ninyo akong pinakain ng tira, pinatulog sa init, pinag-aral sa dilim, habang ang pera ko pala nasa bahay ni Trisha.”
Biglang nagbago ang mukha ni Papa.
Tumango siya sa principal.
Agad na lumabas ang secretary at isinara ang pinto.
Naramdaman kong hindi na ito simpleng usapan.
“Anak,” mahinang sabi ni Papa, bumalik ang pekeng lambing, “huwag kang magpadala sa galit. Hindi mo naiintindihan. Si Trisha, mahina ang katawan niya. Marami siyang kailangan.”
“Eh ako?” tanong ko. “Hindi ba ako anak?”
Tumitig siya sa akin nang matagal.
Sa katahimikan, narinig ko ang sagot kahit hindi niya sinabi.
Hindi ako ang anak na gusto niya.
Ako ang anak na kailangan niyang pagtiisan dahil dala ko ang apelyido at mana ni Mama.
Si Kuya Marco ang sumagot.
“Lia, may bahay ka, may school ka, may kinakain ka pa rin. Bakit hindi ka makuntento?”
Napatawa ako kahit nanginginig ang labi ko.
“May kinakain? Isang tinapay sa isang araw?”
“Dramatic ka masyado,” singit ni Trisha. “Kung talagang anak ka ng mayaman, bakit mukha kang kawawa?”
Tumingin ako sa kanya.
“Dahil kinain mo ang perang para sa akin.”
Nawala ang ngiti niya.
Tinangka ulit ni Kuya Marco na kunin ang cellphone. Nagpumiglas ako. Nahulog ang folder ng bank statement sa sahig at kumalat ang mga papel.
Nabasa ng adviser ko ang ilang linya.
₱100,000 deposit.
₱99,850 transfer.
Balance: ₱150.
Nanlaki ang mata niya.
“Sir Arturo… ano ito?”
Hindi sumagot si Papa.
Pero nakita kong namutla ang principal.
Ibig sabihin, alam niya.
“Ma’am,” sabi ko sa adviser, “pakikuha po ang mga papel. Puwede po bang tumestigo kayo na dito sa opisina ipinilit nilang pigilan akong tumawag?”
Nanginginig ang kamay ng adviser ko, pero yumuko siya at kinuha ang statements.
Doon unang nag-panic si Papa.
“Lia!”
Tumigil ang lahat.
Lumapit siya sa akin, dahan-dahan, parang kumakausap sa bata.
“Anak, isipin mo si Mama mo. Kapag nalaman niyang nagsumbong ka sa pulis, babalik siya dito. Mawawala trabaho niya. Masisira pamilya natin.”
Noon, iyon ang pinakamalakas na pangtakot sa akin: masisira ang pamilya.
Pero ngayong araw, naintindihan ko.
Matagal na palang sira ang pamilya namin.
Ako lang ang hindi pinagsabihan.
Tinuloy ko ang tawag.
“Hello po? Nasa Saint Bernadette College po ako. Gusto ko pong mag-report ng financial abuse, identity fraud, at pagnanakaw ng scholarship…”
Bago ako matapos, hinablot ni Kuya Marco ang cellphone at ibinato sa pader.
Nabasag ang screen.
Sumigaw ang adviser ko.
Doon bumukas muli ang pinto.
Dalawang school guard ang pumasok, kasunod ang isang babae na naka-barong blazer, may hawak na tablet.
Hindi ko siya kilala.
Pero si Papa, parang nakakita ng multo.
“Attorney Reyes…”
Naglakad ang babae papunta sa akin.
“Lia Dela Cruz?”
Tumango ako.
“Ako si Atty. Camila Reyes, legal counsel ng Mama mo.”
Para akong nawalan ng lakas sa tuhod.
“Mama ko?”
Tumango siya.
“Kanina pa ako nasa labas. May authorization ako mula kay Mrs. Marissa Dela Cruz-Alvarez para kunin ka kung sakaling may mangyaring ganito.”
Nawala ang dugo sa mukha ni Papa.
“Hindi mo puwedeng kunin ang anak ko.”
“Correction,” malamig na sabi ni Atty. Reyes. “Ang legal guardian ni Lia sa trust documents ay ang kanyang ina. At base sa bank records, may sapat kaming dahilan para irekomenda ang protective custody.”
Trisha biglang nagsalita.
“Daddy, sabihin mo sa kanya! Hindi ba sabi mo atin ang pera?”
At doon nabasag ang katahimikan.
Tumahimik si Papa, pero huli na.
Lahat nakarinig.
Atty. Reyes tumingin sa kanya.
“Interesting.”
Pagkatapos, hinarap niya ako.
“Lia, may kailangan kang malaman. Hindi lang allowance ang ninakaw nila.”
Nanlamig ang buong katawan ko.
“Ano pa po?”
Binuksan niya ang tablet.
“Nasa pangalan mo ang isang education trust, isang insurance fund, at dalawang property sa Tagaytay na iniwan ng lolo mo. May mga dokumentong pinirmahan gamit ang pekeng pirma mo noong menor de edad ka.”
Parang umikot ang opisina.
“Magkano po lahat?”
Hindi agad siya sumagot.
Siguro dahil alam niyang guguho ako.
“Mahigit ₱68 million.”
Hindi ako nakahinga.
Si Trisha napaawang ang bibig.
Si Kuya Marco napayuko.
Si Papa, sa unang pagkakataon, hindi na marunong umarte.
Hinawakan ako ni Atty. Reyes sa balikat.
“Lia, kailangan mong sumama sa akin. Tatawagan natin ang Mama mo mula sa opisina ko.”
Hindi ko alam kung gusto ko ba siyang makita.
Tatlong taon ko siyang kinamuhian. Tatlong taon kong sinumpa ang pangalan niya tuwing kumakalam ang tiyan ko. Tatlong taon kong pinaniwalaan ang kasinungalingan nila.
Paglabas namin ng school, sinundan kami ni Papa.
“Lia, anak, sandali!”
Hindi ako lumingon.
Pero nang sabihin niya ang sumunod na salita, napahinto ako.
“Kapag kinausap mo ang Mama mo, malalaman mo rin kung bakit hindi siya umuwi noong muntik ka nang mamatay noong bata ka.”
Dahan-dahan akong humarap.
Ngumiti si Papa, pero hindi na ito mabait.
“Akala mo ba biktima siya? Tanungin mo siya kung bakit ka niya iniwan sa amin.”
Nanginig ang dibdib ko.
Kahit alam kong sinungaling siya, tumama pa rin ang salita niya sa pinakamasakit na parte ng puso ko.
Sa loob ng kotse ni Atty. Reyes, tahimik ako.
Pagdating namin sa opisina niya sa Ortigas, inihanda niya ang video call.
“Handa ka na ba?” tanong niya.
Hindi.
Pero tumango ako.
Tumunog ang laptop.
Isang beses.
Dalawang beses.
Tatlong beses.
At nang sumagot ang babae sa screen, nakita ko ang mukha ni Mama.
Mas payat siya kaysa sa huling alaala ko. Maitim ang ilalim ng mata, basag ang labi, at halatang galing sa mahabang trabaho.
Pero nang makita niya ako, agad siyang umiyak.
“Anak…”
Isang salita lang.
Pero bumigay ang lahat ng galit na pinanghawakan ko.
Hindi ko alam kung iiyak ba ako o sisigaw.
“Mama,” nanginginig kong sabi, “totoo ba? Nagpapadala ka ba talaga ng pera sa akin?”
Tumango siya habang umiiyak.
“Bawat buwan, anak. Bawat buwan.”
“Bakit hindi mo ako tinawagan?”
Biglang tumingin si Mama kay Atty. Reyes.
At doon ko nakita ang takot sa mukha niya.
“Lia,” mahina niyang sabi, “ilang beses akong tumawag. Pero tuwing sasagot ang Papa mo, sinasabi niyang ayaw mo akong kausapin. Tuwing magsesend ako ng phone para sa’yo, sinasabi niyang ibinenta mo. Tuwing magbo-book ako ng flight pauwi, may nangyayari…”
Naputol ang boses niya.
“Ano pong nangyayari?”
Hindi siya agad sumagot.
Si Atty. Reyes ang nagsalita.
“Lia, may police report ang Mama mo sa Dubai at Pilipinas. May mga death threat siyang natanggap mula sa isang taong gumagamit ng numero ng kapatid mo.”
Napatingin ako sa screen.
Nanlaki ang mata ko.
“Si Kuya Marco?”
Umiiyak na tumango si Mama.
“Akala ko noon galit ka lang sa akin, anak. Pero noong isang buwan, may natanggap akong video…”
“Anong video?”
Kinuha ni Mama ang isa pang cellphone.
Nanginginig ang kamay niya.
“Video mo, Lia. Hinimatay ka sa kusina habang nagsusuka ng dugo. At ang narinig ko sa background…”
Tumigil siya.
Hindi ko na maramdaman ang mga daliri ko.
Pinindot niya ang play.
At mula sa speaker, narinig ko ang boses ni Papa.
“Hayaan n’yo muna. Kapag lumala ‘yan, mapipilitan si Marissa na pirmahan ang lahat.”
Tapos boses ni Kuya Marco.
“Paano kung namatay?”
Sumagot si Papa.
“Mas madali.”
