PARA LANG MAPATAWA ANG BABAENG KAIBIGAN NIYA NOONG BATA PA SILA, ISA-ISANG SINIRA NG BOYFRIEND KO ANG MGA KUKO KO—HINDI NIYA ALAM NA ANG MGA KAMAY NA KANIYANG SINAKTAN ANG BUBUWAG SA LAHAT NG PINAGHIRAPAN NIYANG ITAYO
“Isa pa, Adrian! Ang sarap pakinggan kapag nababali!”
Iyon ang masayang sigaw ni Bianca habang hawak ang cellphone at kinukunan ang boyfriend kong isa-isang binabali ang mga bagong gawang kuko ko.
“Adrian, tama na! Masakit!”
Pero sa halip na bitawan ako, mas hinigpitan pa niya ang pagkakahawak sa kamay ko.
Tik!
Isa na namang kuko ang nabali.
At kasabay noon, may naramdaman akong matinding kirot na umabot hanggang buto.
Hindi alam ng mga taong nagtatawanan sa paligid namin na ang mga kamay na ginagawa nilang laruan ay siya ring bumubuhay sa akin.
Isa akong professional hand model.
At kinabukasan, may pinakamahalagang photoshoot ako sa buong career ko.
Ako si Isabelle Reyes, dalawampu’t pitong taong gulang, at limang taon nang nagtatrabaho bilang hand model sa Makati.
Hindi sikat ang mukha ko.
Hindi ako iyong modelong nakikita sa malalaking billboard.
Pero ang mga kamay ko, ilang beses nang lumabas sa mga advertisement ng mamahaling relo, alahas, at beauty products.
Bawat daliri, bawat kuko, maging ang balat sa paligid ng mga ito, maingat kong inaalagaan.
Hindi ako basta naghuhugas ng pinggan nang walang gloves. Hindi ako gumagamit ng matatapang na sabon. Kahit sa pagtulog, may espesyal akong hand cream.
Dahil iyon ang puhunan ko.
At iyon din ang dahilan kung bakit nakabili ako ng sarili kong condominium at nakapagpaaral sa nakababata kong kapatid.
Alam na alam iyon ng boyfriend kong si Adrian Monteverde.
Tatlong taon na kaming magkasintahan.
Noong una, ipinagmamalaki pa niya ang trabaho ko.
“Ang ganda talaga ng mga kamay mo, Belle. Balang araw, lalagyan ko ng singsing ang daliring iyan.”
Pero nagbago ang lahat nang bumalik sa buhay niya si Bianca Salazar.
Si Bianca ang childhood best friend niya.
Lumaki silang magkapitbahay sa isang eksklusibong subdivision sa Quezon City.
Sa tuwing may problema si Bianca, si Adrian ang unang tinatawagan.
Kapag malungkot siya, kailangang samahan siya ni Adrian.
Kapag may gusto siyang bilhin, kailangang ihatid siya ni Adrian.
At kapag nagseselos ako, palaging iisa ang sagot ng boyfriend ko.
“Belle, parang kapatid ko lang si Bianca. Huwag kang immature.”
Kaya nanahimik ako.
Hanggang sa gabing iyon.
Nasa isang private karaoke lounge kami sa Bonifacio Global City.
Birthday celebration iyon ng isa sa mga kaibigan ni Adrian.
Katatapos ko lang magpa-manicure sa isang kilalang nail studio.
Simple lang ang disenyo: eleganteng nude polish na may maliliit na kristal.
Nagbayad ako ng halos ₱5,000 dahil kailangan itong bumagay sa diamond jewelry na kukunan namin kinabukasan.
Habang nakaupo ako sa sofa, biglang hinawakan ni Bianca ang kamay ko.
“Wow! Ang ganda ng nails mo!”
Ngumiti ako.
“Salamat.”
Pero pagkatapos niyang titigan ang mga kuko ko, napatawa siya.
“Alam mo, may napanood akong video. Ang satisfying daw ng tunog kapag binabali ang acrylic nails.”
Napatingin ako sa kaniya.
“Talaga?”
“Oo! Adrian, subukan natin!”
Bago pa ako makatanggi, hinawakan na ni Adrian ang kanang kamay ko.
“Adrian, huwag. May trabaho ako bukas.”
Tumawa siya.
“Relax. Kuko lang naman.”
At saka niya pinisil ang dulo ng unang acrylic nail.
Tik!
Napasinghap ako.
Hindi lang ang artificial nail ang nasira.
Nahila rin ang natural kong kuko.
“Aray!”
Pero lalong humalakhak si Bianca.
“Isa pa! Isa pa!”
Nakangiting sumunod si Adrian.
Sa bawat pagkaputol, parang may matalim na bagay na tumutusok sa mga daliri ko.
Sinubukan kong hilahin ang kamay ko.
“Please, Adrian. Tama na!”
Ngunit mas malakas siya.
“Ang OA mo naman. Naglalaro lang tayo.”
Nang matapos niya ang kanan kong kamay, lumipat siya sa kaliwa.
Hindi ko na napigilan ang pagluha.
May dugo nang tumutulo sa mga daliri ko.
Pero tuloy pa rin ang tawanan.
Nang tuluyan niya akong bitawan, halos hindi ko na makilala ang sarili kong mga kamay.
Namumula ang mga kuko ko.
May mga bahaging nakangat at sugatan.
Ang ilan ay halos natuklap.
Tinignan iyon ni Adrian at napangiwi.
“Grabe ka naman, Belle. Konting biro lang, dumugo ka na agad.”
Kumuha siya ng tissue at pinunasan ang dugong napunta sa sarili niyang daliri.
Pagkatapos ay sinabi niyang para bang wala siyang ginawang masama.
“Bibilhan na lang kita ng gold ring bukas. Mas mahal pa iyon kaysa sa mga kuko mo.”
Nagtawanan ang mga kaibigan niya.
Si Bianca naman, tuwang-tuwang pinapanood ang video.
“Ang galing talaga ni Adrian!”
Tahimik kong tinitigan ang mga kamay ko.
Sa sandaling iyon, may isang bagay akong naunawaan.
Hindi aksidenteng nasaktan ako.
Pinili niyang saktan ako.
Dahil mas mahalaga sa kaniya ang pagtawa ni Bianca kaysa sa sakit ko.
Nang lumabas kami ng lounge, halos hatinggabi na.
Nakahinto sa harap ang itim na Mercedes-Benz ni Adrian.
Dahan-dahan akong lumapit.
Kailangan kong makarating agad sa ospital.
Pero bago ko mabuksan ang pinto, humarang siya.
“Saan ka pupunta?”
“Sa hospital. Kailangan kong magpatingin.”
Tiningnan niya ang mga sugatan kong daliri.
“Mag-Grab ka na lang.”
Natigilan ako.
“Ha?”
“Takot sa dugo si Bianca. Baka mahilo siya kapag nakita niya ang kamay mo.”
Parang sinadya naman ni Bianca na hawakan ang dibdib niya.
“Adrian, parang nahihilo nga ako.”
Agad siyang inalalayan ng boyfriend ko.
“Okay ka lang? Halika, maupo ka na.”
Pagkatapos ay malamig niya akong nilingon.
“Isa pa, bagong linis ang interior ng kotse ko. Ayokong madumihan.”
Hindi ako agad nakapagsalita.
Tatlong taon.
Tatlong taon kong minahal ang lalaking ito.
Pero sa gabing pinakamalaking tulong ang kailangan ko, mas pinili niyang protektahan ang upuan ng kotse kaysa sa akin.
“Adrian,” mahina kong tawag.
“Ano na naman?”
“Paano kung hindi na ako makapagtrabaho?”
Napairap siya.
“Edi humanap ka ng ibang trabaho. Hindi naman katapusan ng mundo ang sirang kuko.”
Pagkatapos, sumakay siya.
Sa likod ng bintana, nakita kong nakasandal si Bianca sa balikat niya.
Umandar ang sasakyan.
At naiwan akong mag-isa sa malamig na bangketa.
Halos dalawampung minuto bago ako nakapag-book ng sasakyan.
Dahil hindi ko magamit nang maayos ang mga daliri ko, ang mga knuckle ko ang ipinangpindot ko sa cellphone.
Habang naghihintay, tinawagan ko ang manager kong si Ms. Liza.
“Belle? Bakit gising ka pa?”
“Ma’am…”
Naputol ang boses ko.
“Pakisabi po sa client na baka hindi ako makapunta bukas.”
“Bakit? May sakit ka?”
Tinitigan ko ang mga kamay ko.
“Nasira po ang mga kuko ko.”
Sandaling natahimik si Ms. Liza.
“Gaano kalala?”
“Dumudugo po lahat.”
“Diyos ko! Nasaan ka? Pupuntahan kita!”
Hindi ko na napigilan ang pag-iyak.
Hindi ako umiyak nang binabali ni Adrian ang mga kuko ko.
Hindi ako umiyak nang pinagtatawanan ako ni Bianca.
Pero nang marinig kong may taong nag-aalala sa akin, doon ako tuluyang bumigay.
Sa emergency room ng isang pribadong ospital sa Taguig, seryosong tiningnan ng doktor ang mga daliri ko.
“Sino ang gumawa nito?”
Hindi ako sumagot agad.
“Boyfriend ko po.”
Napatingin siya sa akin.
“Sinadya niya?”
Tumango ako.
“Para lang po sa biro.”
Huminga nang malalim ang doktor.
“Hindi ito simpleng biro, Miss Reyes.”
Ipinaliwanag niyang malubha ang pinsala sa ilang nail bed at posibleng naapektuhan ang mga bahaging pinagmumulan ng bagong kuko.
Maaaring hindi na bumalik sa dati ang hugis ng mga ito.
Maaaring magkaroon ng permanenteng pagbabago.
At maaaring hindi na ako makabalik sa propesyon kong nangangailangan ng halos perpektong mga kamay.
Parang may mabigat na batong bumagsak sa dibdib ko.
“Dok, wala na po bang paraan?”
“Gagawin natin ang lahat para gumaling ang mga sugat. Pero hindi ko maipapangakong magiging katulad pa rin ng dati ang mga kuko mo.”
Napayuko ako.
Sa loob ng limang taon, halos araw-araw kong inalagaan ang mga kamay ko.
Pero sa loob lamang ng ilang minuto, sinira ng taong pinagkatiwalaan ko ang lahat.
Habang binabalutan ng doktor ang mga daliri ko, biglang tumunog ang cellphone.
Si Adrian.
May ipinadala siyang mensahe.
Adrian: “Huwag ka nang magdrama. Bukas bilhan kita ng singsing. Si Bianca nga, natatawa pa rin kapag pinapanood ang video. Ang cute niya talaga.”
Kasunod nito ang isang video.
Nang buksan ko, nakita ko ang sarili kong umiiyak habang binabali niya ang mga kuko ko.
Naririnig ang tawanan ng lahat.
At ang boses ni Adrian.
“Kapag mahal ka talaga ng babae, kahit anong gawin mo, hindi ka iiwan.”
Matagal kong tinitigan ang screen.
Pagkatapos ay tumawag ako kay Ms. Liza.
“Ma’am, may pabor po sana ako.”
“Ano iyon, Belle?”
“Paki-contact po ang lawyer ng agency.”
“Bakit?”
Huminga ako nang malalim.
“Gusto kong magsampa ng reklamo.”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay narinig ko ang matatag niyang sagot.
“Tutulungan kita.”
Akala ko, iyon na ang pinakamabigat na mangyayari sa gabing iyon.
Pero ilang minuto matapos naming mag-usap, may tumawag mula sa opisina ng jewelry brand na dapat kong katrabaho kinabukasan.
“Miss Reyes, nakita namin ang video na kumakalat ngayon.”
Nanlamig ako.
“Kumakalat po?”
“Opo. In-upload ito ng isang babaeng nagngangalang Bianca Salazar.”
Napapikit ako.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang talagang nagpatigil sa paghinga ko.
“Miss Reyes, kailangan mong malaman ang isang bagay. Ang lalaking nanakit sa iyo ay hindi lang boyfriend mo. Siya rin ang may hawak ng kompanyang sinusuri namin para sa isang napakalaking kontrata. At dahil sa video, may emergency meeting ang board bukas ng umaga.”
BAHAGI 2 —
“Anong kontrata po?”
Halos pabulong ang tanong ko.
Nasa emergency room pa rin ako. Nakabalot sa makakapal na benda ang sampu kong daliri, at halos hindi ko mahawakan ang cellphone.
“Ang Monteverde Creative Holdings,” sagot ng babae. “Nasa final evaluation sila para sa aming regional advertising campaign.”
Kilala ko ang kompanyang iyon.
Pag-aari iyon ng pamilya ni Adrian.
Dalawang taon na niyang ipinagmamalaki na kapag nakuha nila ang malaking kontrata ng Aurelia Luxe, magiging isa na sila sa pinakamalalaking advertising agencies sa Pilipinas.
Halos ₱80 milyon ang kabuuang halaga ng proyekto.
At ang kompanyang iyon ang dahilan kung bakit madalas niyang sabihin sa akin na wala akong karapatang magreklamo tungkol sa oras niya.
“Belle, hindi mo naiintindihan ang pressure ng negosyo,” madalas niyang sabihin.
Pero ngayon, ang video ng sarili niyang kalupitan ang maaaring sumira sa pinaghirapan niyang itayo.
“Miss Reyes,” patuloy ng babae, “ako si Patricia Lim, head of brand partnerships. Hindi namin kinukunsinti ang ganitong pagtrato sa isang tao, lalo na sa isang professional na ang kabuhayan ay nakasalalay sa kaniyang mga kamay.”
Hindi ko alam ang isasagot.
“May gusto rin kaming linawin. Totoo bang sinadya niyang sirain ang mga kuko mo?”
“Opo.”
“At alam niyang hand model ka?”
“Opo. Alam niya rin po ang photoshoot bukas.”
Sandaling tumahimik si Patricia.
“Salamat sa pagsagot. Huwag kang mag-alala tungkol sa campaign. Ang mahalaga ngayon ay ang pagpapagamot mo.”
Pagkababa ko ng tawag, matagal akong nakatitig sa kisame.
Hindi ako natuwa sa posibilidad na mawalan ng kontrata si Adrian.
Hindi rin ako nalungkot para sa kaniya.
Pagod na pagod lang ako.
Kinabukasan, alas-siyete ng umaga, dumating si Ms. Liza sa ospital.
May dala siyang almusal, malinis na damit, at isang maliit na folder.
Pagkakita niya sa mga kamay ko, agad siyang napaluha.
“Belle…”
“Ma’am, huwag po kayong umiyak. Baka maiyak din ako.”
Umupo siya sa tabi ko.
“Hindi mo kailangang magpakatatag sa harap ko.”
Doon ko muling naramdaman ang bigat ng lahat.
Ipinakita niya ang video ni Bianca.
May caption iyon:
“Kapag sobrang maarte ang girlfriend pero kayang-kaya siyang patawanin ng boyfriend niya! Satisfying nail sounds!”
Mahigit dalawang daang libong views na ang video.
Pero hindi iyon ang pinakanakagulat.
Ang mga comment ay halos puro galit.
“Hindi ito prank. Pananakit ito.”
“Professional hand model siya! Sinira ninyo ang kabuhayan niya!”
“Bakit nagtatawanan sila habang umiiyak ang babae?”
May ilang nakilala pa sa akin mula sa mga advertisement.
May nag-tag sa Aurelia Luxe.
May nag-tag sa mga organisasyong tumutulong sa kababaihan.
At may nagtanong kung ligtas ba ako.
“Belle,” sabi ni Ms. Liza, “may abogado na tayong makakausap mamaya. Kailangan nating i-document ang lahat.”
Tumango ako.
Inilagay niya sa folder ang medical report, mga litrato ng sugat, at kopya ng video.
“Hindi kita pipilitin kung hindi ka pa handa,” sabi niya. “Pero may karapatan kang managot ang taong gumawa nito.”
Sa unang pagkakataon mula nang mangyari iyon, naramdaman kong hindi ako nag-iisa.
Bandang alas-nuwebe, tumawag si Adrian.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang ilang minuto, sunod-sunod ang messages niya.
Adrian: “Belle, bakit hindi mo pinapasagot ang phone mo?”
Adrian: “May tumawag sa akin mula sa Aurelia Luxe. Ano ang sinabi mo sa kanila?”
Adrian: “Huwag mong hayaang lumaki ang isang simpleng biro.”
At pagkatapos:
Adrian: “Kung mahal mo pa ako, ayusin mo ito.”
Napangiti ako nang mapait.
Noong ako ang nangangailangan ng tulong, iniwan niya ako sa kalsada.
Ngayong negosyo niya ang nanganganib, bigla niyang naalala ang pagmamahal.
Hindi ako sumagot.
Sa halip, ipinasa ko ang mga mensahe sa abogado.
Tanghali nang dumating si Adrian sa ospital.
May dala siyang malaking bouquet ng imported roses at isang kahong may logo ng mamahaling jewelry store.
Hindi ko alam kung paano niya nalaman ang room number ko.
Pagpasok niya, agad niyang inilapag ang mga bulaklak.
“Belle, sweetheart.”
Hindi ako kumibo.
“Look, sorry na. Hindi ko naman intensiyong masaktan ka.”
Tiningnan niya ang mga kamay kong may benda.
Sandaling nagbago ang ekspresyon niya.
Pero mabilis din iyong nawala.
“Medyo nasobrahan lang ang laro natin.”
“Laro?”
Mahina kong inulit ang salita.
“Oo. Alam mo namang makulit si Bianca. Gusto lang niyang matawa.”
“Alam mo bang baka hindi na bumalik sa dati ang mga kuko ko?”
Napakamot siya sa ulo.
“Sinabi na sa akin ni Liza. Pero may mga treatment naman siguro, di ba?”
“Hindi sigurado.”
“Edi magpapagamot tayo sa Singapore. Sagot ko lahat.”
Dahan-dahan akong tumingin sa kaniya.
“Adrian, bakit ka nandito?”
Natigilan siya.
“Ano bang tanong iyan? Boyfriend mo ako.”
“Hindi. Bakit ka talaga nandito?”
Nawala ang ngiti niya.
Makalipas ang ilang segundo, inilabas niya ang cellphone.
“Belle, may emergency meeting ang Aurelia Luxe mamayang hapon. Gusto nilang i-hold ang kontrata namin dahil sa video.”
Tahimik akong nakinig.
“Kailangan mong sabihin na misunderstanding lang iyon.”
“Pero hindi misunderstanding ang nangyari.”
“Belle!”
Tumaas ang boses niya.
“Alam mo ba kung ilang taon kong pinagtrabahuhan ang kontratang iyon?”
Napatingin ako sa mga kamay ko.
“At alam mo ba kung ilang taon kong inalagaan ang mga kamay na sinira mo?”
Wala siyang naisagot.
“Hindi mo lang binasag ang mga kuko ko, Adrian. Sinira mo ang pinagkukunan ko ng kabuhayan.”
“Babayaran kita!”
Napatingin ako sa kaniya.
“Magkano?”
“Ano?”
“Magkano ang halaga ng limang taon kong paghihirap? Magkano ang halaga ng career ko? Magkano ang halaga ng gabing iniwan mo akong dumudugo sa bangketa?”
Namula ang mukha niya.
“Belle, huwag mong gawing personal ang lahat.”
Napatawa ako.
Mahina, pagod, at walang saya.
“Personal ito, Adrian. Mga kamay ko ang sinaktan mo.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto.
Pumasok si Ms. Liza kasama ang abogado naming si Atty. Miguel Santos.
“Mr. Monteverde,” sabi ng abogado, “kailangan naming hilinging umalis muna kayo.”
Lalong nagalit si Adrian.
“Hindi kayo puwedeng makialam. Magkasintahan kami!”
Tumayo si Ms. Liza sa tabi ko.
“Hindi ibig sabihin noon ay may karapatan kang saktan siya.”
Itinuro ni Adrian ang folder na hawak ng abogado.
“Belle, seryoso ka bang kakasuhan mo ako?”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Oo.”
Parang hindi siya makapaniwala.
“Dahil lang sa mga kuko?”
“Dahil sinadya mo akong saktan. Dahil tumanggi kang tumigil kahit humihingi ako ng tulong. At dahil pagkatapos noon, iniwan mo ako.”
Bumuka ang bibig niya, pero wala nang lumabas na salita.
“Hindi na kita boyfriend, Adrian.”
Iyon ang unang pagkakataong nasabi ko iyon nang walang pag-aalinlangan.
Nang hapon ding iyon, naglabas ng opisyal na pahayag ang Aurelia Luxe.
Hindi nila binanggit ang pangalan ko.
Sinabi lamang nilang pansamantala nilang itinigil ang proseso ng pagpili sa isang advertising partner habang sinusuri ang isang seryosong insidente na may kinalaman sa pamunuan ng isa sa mga kandidato.
Makalipas ang dalawang araw, kinumpirma nilang hindi na magpapatuloy sa final selection ang Monteverde Creative Holdings.
Hindi iyon desisyong hiniling ko.
Sariling pasya iyon ng kompanya.
Ngunit ang pagkawala ng kontrata ang nagbukas ng mas malaking problema sa pamilya ni Adrian.
Ang ama niyang si Roberto Monteverde ang tumawag sa akin.
“Isabelle, maaari ba tayong mag-usap?”
Pumayag ako, basta kasama ang abogado ko.
Nagkita kami sa isang tahimik na conference room sa Makati.
Pagdating niya, agad niyang nakita ang mga kamay ko.
Matagal siyang hindi nakapagsalita.
“Ganiyan kalala?”
Tumango ako.
Napaupo siya nang mabigat.
“Sinabi sa akin ni Adrian na aksidente lang.”
Inilapag ng abogado ko ang kopya ng video.
Pinanood iyon ni Roberto nang walang imik.
Nang marinig niya ang sigaw kong “Tama na,” napapikit siya.
At nang makita niyang tumatawa pa ang anak niya, tuluyan niyang ibinaba ang cellphone.
“Hindi ko pinalaki ang anak ko para maging ganiyan,” mahina niyang sinabi.
Hindi ko alam kung ano ang dapat maramdaman.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isang dokumento.
“Iaalok ng kompanya namin na sagutin ang makatuwirang gastusin sa pagpapagamot mo. Hindi ito kapalit ng pananahimik mo.”
Tumingin siya sa abogado.
“Dumaan tayo sa tamang proseso.”
Tinanggap namin ang dokumento para suriin.
Hindi ko tinanggap ang anumang kasunduang mag-aalis sa karapatan kong magsampa ng reklamo.
Samantala, si Bianca ay hindi rin nakaligtas sa mga naging bunga ng kaniyang ginawa.
Noong una, ipinagtanggol pa niya ang sarili sa social media.
“Guys, joke lang talaga iyon! Hindi namin akalaing masasaktan siya nang ganoon.”
Pero may mga taong nagtanong kung bakit patuloy siyang tumatawa kahit malinaw na umiiyak ako.
May naglabas din ng mas mahabang kopya ng video mula sa isa pang bisita sa karaoke lounge.
Doon maririnig na ilang beses akong nagmakaawang tumigil si Adrian.
At maririnig ding sinabi ni Bianca:
“Konti na lang! Tapusin mo na lahat!”
Pagkatapos lumabas ang buong video, binura niya ang post at nag-private ng account.
Hindi ko siya hinabol sa social media.
Hindi ko siya minura.
Hindi ko rin siya pinahiya.
Ipinasa ko lamang sa abogado ang lahat ng ebidensiya.
May mas mahalaga akong kailangang harapin.
Ang posibilidad na hindi na ako makabalik sa trabahong minahal ko.
Lumipas ang tatlong buwan.
Unti-unting nagsara ang mga sugat.
Ngunit nang magsimulang tumubo muli ang mga kuko ko, nakita ko ang kinatatakutan ko.
Hindi na pantay ang ilan.
May mga guhit.
May bahaging nagbago ang hugis.
Araw-araw akong sumasailalim sa follow-up consultation at therapy para maibalik ang normal na galaw at paggamit ng mga daliri ko.
May mga gabing umiiyak ako sa banyo.
Hindi dahil nami-miss ko si Adrian.
Kundi dahil nami-miss ko ang dating sarili ko.
Ang babaeng kayang humawak ng diamond ring sa harap ng camera nang walang takot.
Ang babaeng kayang magpiano nang ilang oras.
Ang babaeng hindi nanginginig kapag may biglang humahawak sa kaniyang kamay.
Minsan, tinanong ko si Ms. Liza:
“Paano kung hindi na talaga ako makabalik?”
Hinawakan niya nang marahan ang braso ko.
“Belle, hindi lang mga kamay mo ang dahilan kung bakit magaling ka sa trabaho mo.”
“Pero hand model ako.”
“Alam ko. Pero ikaw rin ang taong nagtuturo sa mga bagong model kung paano gumalaw sa camera. Ikaw ang nakakapansin ng mga detalyeng hindi nakikita ng iba.”
Tahimik ako.
“Hindi ko sinasabing madali. Pero hindi ibig sabihin na natapos ang isang career, wala ka nang ibang kayang gawin.”
Isang linggo pagkatapos noon, muling tumawag si Patricia mula sa Aurelia Luxe.
“Belle, may gusto kaming ialok.”
Akala ko, charity project iyon.
Pero hindi.
Gusto nilang kunin ako bilang creative consultant para sa kanilang bagong jewelry campaign.
Hindi bilang model.
Kundi bilang taong tutulong sa pagdidirekta ng hand poses, lighting, at product presentation.
“Alam naming malawak ang karanasan mo,” sabi ni Patricia. “At gusto naming bayaran ang expertise mo.”
Napaluha ako.
“Sigurado po kayo?”
“Sigurado. Hindi namin kailangan ng perpektong mga kuko para malaman na magaling ka sa ginagawa mo.”
Tinanggap ko ang alok.
At sa unang araw ko sa studio, kakaiba ang pakiramdam.
Hindi ako ang nasa harap ng camera.
Ako ang nasa likod nito.
Nang makita kong nahihirapan ang isang batang model sa tamang paghawak ng bracelet, lumapit ako.
“Relax mo lang ang wrist mo. Huwag mong piliting maging perpekto ang pose.”
Ginaya niya ang ipinakita ko.
Kumislap ang bracelet sa ilaw.
“Perfect!” sigaw ng photographer.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming buwan, ngumiti ako nang buong puso.
Anim na buwan matapos ang insidente, nagkaroon ng mahalagang pag-usad sa kasong isinampa ko.
Sa tulong ng abogado, naipresenta namin ang medical records, mga video, at mga dokumentong nagpapatunay sa nawalang kita at epekto sa trabaho ko.
Sa kalaunan, umabot sa isang kasunduang sibil ang usapin ng danyos, habang ang iba pang legal na proseso ay itinuloy ayon sa payo ng abogado.
Nagbayad si Adrian ng malaking halaga para sa pinsalang idinulot niya.
Ngunit hindi pera ang pinakamahalagang nakuha ko.
Kundi ang pagkilala na mali ang ginawa niya.
Isang araw, nakatanggap ako ng sulat.
Mula kay Adrian.
Mahaba iyon.
Humihingi siya ng tawad.
Sinabi niyang nawalan siya ng posisyon sa kompanya ng pamilya nila.
Lumayo rin daw sa kaniya si Bianca nang magsimula ang mga problema.
At ngayon lang niya naunawaan kung gaano niya ako nasaktan.
Sa huling bahagi, isinulat niya:
“Belle, kung maaari lang ibalik ang gabing iyon, hindi ko kailanman hahawakan ang mga kamay mo para saktan ka. Sana mapatawad mo ako.”
Matagal kong tinitigan ang sulat.
Pagkatapos ay maingat ko itong itinupi.
Hindi ako sumagot.
Hindi dahil galit pa rin ako araw-araw.
Kundi dahil hindi ko na kailangan ang presensiya niya para makapagpatuloy.
Makalipas ang isang taon, nagbukas ako ng maliit na creative studio sa Makati.
Pinangalanan ko itong Second Touch Studio.
Doon, nagtuturo ako sa mga aspiring hand model at product photographers.
May mga araw na nakakapag-model pa rin ako para sa mga proyektong hindi nangangailangan ng close-up ng mga kuko.
May mga araw ding mas komportable akong manatili sa likod ng camera.
Hindi na katulad ng dati ang mga kamay ko.
Pero nagagamit ko pa rin ang mga ito para lumikha ng magagandang bagay.
Isang hapon, habang nag-aayos ako ng props, may lumapit na batang trainee.
“Ate Belle, puwede po bang magtanong?”
“Oo naman.”
“Hindi po ba kayo nahihiya sa mga peklat sa mga daliri ninyo?”
Napatingin ako sa mga kamay ko.
Noong una, baka umiyak ako sa tanong na iyon.
Pero ngayon, ngumiti lang ako.
“Dati, oo.”
“Ngayon po?”
“Ngayon, kapag nakikita ko sila, naaalala kong may mga bagay na akala ko hindi ko kakayanin. Pero nalampasan ko.”
Ngumiti ang bata.
“Ate, ang tapang ninyo.”
Umiling ako.
“Hindi ako palaging matapang. Maraming beses akong natakot. Maraming beses din akong umiyak.”
Tiningnan ko siya.
“Pero natutunan kong puwede kang matakot at piliin pa ring protektahan ang sarili mo.”
Nang umalis siya, lumapit ako sa bintana.
Sa labas, abala ang mga tao sa paglalakad sa kahabaan ng Ayala Avenue.
Naalala ko ang gabing nakatayo ako sa bangketa, dumudugo ang mga daliri, habang pinapanood ang sasakyan ni Adrian na palayo nang palayo.
Noong gabing iyon, akala ko katapusan na ng mundo ko.
Hindi pala.
Katapusan lamang iyon ng buhay na matagal ko nang pinipilit panatilihin.
Kinuha ko ang isang maliit na velvet box sa drawer.
Sa loob nito ay isang simpleng silver ring na binili ko gamit ang unang sahod ko bilang creative consultant.
Wala itong malaking diamante.
Hindi ito kasingmahal ng singsing na ipinangako ni Adrian.
Pero binili ko ito para sa sarili ko.
Dahan-dahan ko itong isinuot sa daliring kaya na muling magsuot ng singsing.
At ngumiti ako.
Dahil sa pagkakataong ito, hindi na ako naghihintay na may ibang taong magpatunay ng halaga ko.
Alam ko na iyon.
MENSAHE NG KUWENTO
Ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi kailanman gagawing katatawanan ang iyong sakit para lamang mapasaya ang ibang tao.
Hindi nasusukat ang pagmamahal sa mamahaling regalo, magagandang pangako, o kung gaano katagal kayong nagsama. Nasusukat ito sa respeto, pag-aalaga, at sa kakayahang protektahan ang dignidad ng isa’t isa.
At kung dumating ang panahong kailangan mong lumayo sa taong minahal mo upang mailigtas ang sarili mo, tandaan mo ito:
Hindi kabiguan ang pag-alis sa relasyong nananakit. Minsan, iyon ang unang hakbang para mabawi ang buhay, pangarap, at pagmamahal sa sarili na muntik nang mawala.
Dahil ang mga sugat ay maaaring mag-iwan ng peklat, pero hindi kailangang manatiling sugatan ang buong kinabukasan mo.
