Sa Araw ng Anniversary Namin, Iniwan Ako ng Asawa Ko sa Airport Dahil Tatlong Minuto Akong Nahuli—Habang Katabi Niya sa First Class ang Ibang Babae. Nang Mawala ang Aming Anak, Isang Desisyon Ko ang Tuluyang Sumira sa Mundo Niya
Ang Tatlong Minutong Hindi Niya Kayang Hintayin
Tatlong minuto lang akong nahuli sa boarding gate dahil sa matinding pagsusuka dulot ng pagbubuntis.
Pero iniutos ng asawa kong isara ang pinto ng eroplano, kahit nakikita niya akong papalapit.
Sa first-class seat na dapat ay para sa akin, nakaupo ang babaeng ilang beses na niyang pinili kaysa sa akin.
At nang magsimula akong duguin sa gitna ng airport, isang pangungusap lang ang sinabi niya:
“Tumawag ka na lang ng ambulansiya. Hindi ko puwedeng iwan si Bianca.”
Ako si Sofia Mendoza, tatlumpung taong gulang, at labing-isang linggong buntis sa unang anak namin ng asawa kong si Adrian Villareal.
Noong araw na iyon, ikalimang wedding anniversary namin.
Dapat sana ay lilipad kami mula Manila papuntang Boracay para sa tatlong araw na bakasyon. Ako mismo ang nag-book ng hotel, naghanda ng itinerary, at bumili ng maliit na regalong matagal ko nang gustong ibigay sa kanya.
Isang ultrasound picture ng aming anak, nakalagay sa isang silver frame.
Akala ko, kahit papaano, magiging masaya siya.
Pero may isang bagay na mas mahalaga kay Adrian kaysa sa asawa at anak niya.
Oras.
May kakaiba siyang prinsipyo: kapag nahuli ka, kahit ilang minuto lamang, wala siyang obligasyong maghintay.
At kapag ako ang nahuhuli, laging may babaeng handang pumalit.
Si Bianca Reyes.
Dating college friend niya. Ngayon ay marketing consultant sa kompanyang pag-aari ng pamilya nila.
Unang beses nangyari iyon noong nakaraang taon.
Dalawang minuto akong nahuli sa security checkpoint dahil sa mahabang pila. Pagdating ko sa gate, naka-board na si Adrian kasama si Bianca para sa Maldives trip na dapat ay para sa aming dalawa.
“Hindi puwedeng masayang ang reservation,” sabi niya pagkatapos.
Pangalawang beses, limang minuto akong nahuli dahil sa prenatal consultation. Ginamit niya ang booking namin sa isang luxury resort sa Tagaytay at isinama si Bianca.
Pangatlong beses, halos hindi ako makatayo sa sobrang pagsusuka. Siyamnapung segundo akong nahuli sa pagbaba mula sa condominium namin.
Nakita kong dumaan ang sasakyan niya.
Nasa passenger seat si Bianca.
Hindi man lang siya huminto.
“Lagi ka na lang huli, Sofia,” sabi niya nang tumawag ako. “Gusto mo bang walang gumamit ng bakanteng upuan?”
Sa bawat pagkakataon, ako ang humihingi ng tawad.
Ako ang nagpapaliwanag.
Ako ang nangangakong hindi na mauulit.
Kaya noong anniversary namin, dumating ako sa NAIA nang halos dalawang oras bago ang flight.
Pero habang naghihintay sa boarding area, bigla akong nahilo. Tumakbo ako sa restroom at paulit-ulit na nagsuka hanggang manghina ang mga tuhod ko.
Paglabas ko, tumingin ako sa relo.
Tatlong minuto na ang nakalipas mula sa napag-usapan naming oras ng pagkikita sa gate.
Nagmamadali akong lumakad.
Nakita ko si Adrian sa may pinto ng eroplano.
“Adrian!”
Lumingon siya.
Nakita niya ako.
Nakita rin niya ang kamay kong nakahawak sa tiyan.
Pero sa halip na lumapit, kinausap niya ang airline staff.
“Please proceed. She’s not coming.”
“Sir, nandiyan na po ang kasama ninyo,” sagot ng empleyado.
“She’s late.”
At sa harap ng mga mata ko, isinara ang boarding door.
Sa maliit na bintana, nakita ko si Bianca na nakaupo sa tabi niya.
Suot nito ang cream-colored dress na minsan kong pinuri sa isang boutique sa Makati.
Ngumiti siya habang inaabot ni Adrian ang bottled water.
Ako naman, naiwan sa kabilang panig ng salamin.
Nakatayo.
Nanginginig.
At hindi makapaniwalang sa mismong anniversary namin, muli akong napalitan.
Makalipas ang ilang minuto, biglang kumirot ang puson ko.
Noong una, akala ko ordinaryong pananakit lamang dahil sa pagod.
Pero lumakas iyon.
Napakapit ako sa upuan.
Pagkatapos, may naramdaman akong mainit na dumaloy pababa sa mga binti ko.
Pagtingin ko, may dugo na sa sahig.
“Ma’am! Are you okay?”
Isang airport employee ang lumapit.
Hindi ako agad nakasagot.
Kinuha ko ang cellphone at tinawagan si Adrian.
Busy.
Muli akong tumawag.
Busy pa rin.
Sa pangatlong tawag, sumagot siya.
“Ano na naman, Sofia?”
“Adrian…” Nanginginig ang boses ko. “May dugo… Masakit ang tiyan ko.”
“Then call an ambulance.”
“Baka mawala ang baby natin.”
Tahimik siya nang dalawang segundo.
Pagkatapos, malamig siyang sumagot.
“Hindi mo kailangang gamitin ang anak natin para lang makonsensiya ako.”
Napapikit ako.
Sa likuran niya, narinig ko ang boses ni Bianca.
“Adrian, baka seryoso naman. Gusto mo bang magtanong tayo kung puwedeng bumalik?”
“She’s exaggerating,” sagot niya.
Pagkatapos, muli niya akong kinausap.
“Kung maospital ka, itago mo ang receipts. Babayaran ko pagbalik ko.”
“Adrian, natatakot ako.”
“Bianca isn’t feeling well. Nahihilo siya sa flight. I can’t keep talking.”
At ibinaba niya ang tawag.
Sampung minuto.
Eksaktong sampung minuto ang haba ng huling pag-uusap namin.
Sampung minutong ginamit niya para ipaliwanag kung bakit hindi niya ako kayang samahan.
Pagdating ng medical responders, halos hindi na ako makapagsalita.
Inilagay nila ako sa stretcher.
“Eleven weeks pregnant,” mahinang sagot ko nang tanungin.
“Nasaan ang husband ninyo?”
“Nasa eroplano.”
“May matatawagan po ba kaming family member?”
Tumingin ako sa kisame.
“No need. Hindi siya babalik.”
Sa ambulansiya, hawak ng nurse ang kamay ko habang kinakausap ang ospital.
“Sofia, stay with us. Malapit na tayo.”
Pero hindi ko na halos marinig ang paligid.
Ang naiisip ko lang ay ang batang ilang linggo ko nang kinakausap tuwing gabi.
Ang batang pinangakuan kong mamahalin naming dalawa.
Pagdating sa emergency room, mabilis akong dinala sa examination area.
Nagkaroon ng ultrasound.
May mga tanong ang doktor.
May mga salitang narinig ko ngunit ayaw tanggapin ng isip ko.
“Severe bleeding.”
“Pregnancy complications.”
“We need to monitor her closely.”
Ilang sandali pa, humawak sa balikat ko ang doktor.
“Mrs. Villareal, I’m very sorry.”
Parang huminto ang mundo ko.
Hindi ko maalala kung paano ako umiyak.
Ang natatandaan ko lang ay ang dalawang kamay kong nakapatong sa tiyan ko.
Wala na ang anak ko.
At wala rin ang ama niya.
Kinagabihan, habang nakahiga ako sa hospital bed, dumating ang isang mensahe mula kay Adrian.
Stop making this anniversary miserable. We’ll talk when I get back.
Tinitigan ko iyon nang matagal.
Pagkatapos, binuksan ko ang laptop ko.
Bago kami ikasal, ako ang nagtatag ng design and development company na kalaunan ay naging pangunahing negosyo ng Villareal Group.
Limang taon akong nagtrabaho para palakihin iyon.
At limang taon ding naniwala si Adrian na hindi ko kailanman gagamitin ang kapangyarihan ko laban sa kanya.
Binuksan ko ang isang confidential document.
Isang dokumentong matagal ko nang ipinagpaliban ang pagpirma.
NOTICE OF TERMINATION OF MANAGEMENT AUTHORITY.
Kasunod nito, tinawagan ko ang abogado ko.
“Attorney,” sabi ko, “ihanda mo na rin ang divorce petition.”
Natigilan siya.
“Mrs. Villareal, sigurado po ba kayo?”
Tumingin ako sa ultrasound picture na nasa tabi ng unan.
“Ngayon lang ako naging sigurado.”
Pero bago ko maibaba ang telepono, may bagong mensaheng pumasok.
Hindi galing kay Adrian.
Galing iyon sa finance director ng kumpanya.
Ma’am Sofia, may kailangan po kayong makita. May nakita kaming malaking transfer mula sa company account papunta sa personal account ni Bianca Reyes.
Kasunod nito ang isang dokumento.
Nang buksan ko, nanlamig ang buong katawan ko.
₱18,500,000.
At sa pinakailalim ng authorization form, may pirma.
Ang pangalan ko.
Pero hindi ako ang pumirma.
PART 2 — WEBSITE
Ang Pirmang Hindi Akin, at ang Asawang Huli Nang Nagsisi
Hindi ako ang pumirma.
Kahit nanghihina pa ang mga kamay ko, nakilala ko agad ang pagkakaiba.
Ginaya ang hugis ng mga letra. Ginaya ang pagkakahilig ng pirma. Pero may isang maliit na detalye na hindi alam ng gumawa.
Sa tunay kong pirma, palaging magkadugtong ang huling dalawang letra ng apelyido ko.
Sa dokumentong iyon, magkahiwalay.
“Attorney,” sabi ko sa telepono, “may gumamit ng pangalan ko para maglabas ng labingwalong milyon at kalahating piso.”
“Kanino napunta?”
“Kay Bianca Reyes.”
Nagkaroon ng mahabang katahimikan.
Pagkatapos, narinig ko ang seryosong boses ni Attorney Rafael Cruz.
“Sofia, huwag mong gagalawin ang original records. Pupunta ako sa ospital. Kailangan nating mapreserba ang lahat ng ebidensiya.”
“May isa pa akong gusto.”
“Ano iyon?”
“Suspindihin ang lahat ng financial authority ni Adrian na pinapayagan ng company agreement.”
“Sofia, kapag ginawa natin iyon, malalaman niyang may problema.”
“Good,” sagot ko. “Panahon na para malaman niya.”
Kinabukasan, dumating si Attorney Rafael kasama ang finance director naming si Marissa.
May dala silang laptop, printed bank records, at mga dokumentong nangangailangan ng agarang pagsusuri.
Hindi pala nag-iisa ang transfer.
Sa loob ng anim na buwan, may sunod-sunod na bayad sa isang consulting firm na konektado kay Bianca.
May marketing contracts na walang malinaw na deliverables.
May travel expenses na sinisingil sa kumpanya.
At may malaking halagang inilabas sa ilalim ng isang pekeng approval document.
“Ma’am,” maingat na sabi ni Marissa, “hindi po namin agad nakita dahil dumaan sa executive approval system. Akala ng accounting, authorized ninyo.”
Napatingin ako sa screen.
Nakita ko ang isang pangalan sa access logs.
Adrian Villareal.
Ang asawa kong nagsasabing napakahalaga ng bawat minuto.
Ang lalaking walang oras para hintayin ang buntis niyang asawa.
Pero may oras para mag-ayos ng mga dokumentong ginagamit ang pangalan ko.
“May proof ba tayong siya mismo ang gumawa?” tanong ko.
“May access records,” sagot ni Rafael. “Pero kailangan pa nating patunayan kung sino ang nag-upload at kung paano nakuha ang approval. Huwag tayong magmadali sa konklusyon.”
Tumango ako.
Ayaw kong maging katulad ni Adrian.
Ayaw kong magparatang nang walang pakikinig.
Pero hindi ko rin hahayaang gamitin muli ang katahimikan ko laban sa akin.
Kinahapunan, ipinadala ni Rafael ang mga kinakailangang notice para sa emergency board meeting.
Ako ang may hawak ng limampu’t limang porsiyento ng shares ng Sofia Mendoza Design Holdings, ang kumpanyang naging pundasyon ng negosyo namin.
Si Adrian ang managing director.
Matagal ko siyang pinagkatiwalaan.
Masyado palang matagal.
Samantala, nasa Boracay pa rin siya.
Nalaman ko iyon nang makita ko ang Instagram story ni Bianca.
Nasa beachfront restaurant sila.
May kandila sa mesa.
May dalawang baso ng champagne.
At may caption:
Some people know how to value the moment.
Napangiti ako nang mapait.
Dati, iiyak ako sa ganoong larawan.
Magtatanong kung bakit hindi ako sapat.
Pero noong gabing iyon, wala na akong luha para sa kanilang dalawa.
Inilagay ko ang cellphone sa tabi ng maliit na kahong iniabot sa akin ng nurse.
Nasa loob ang ultrasound printout ng anak ko.
Ang batang hindi man lang nakilala ng ama niya.
At doon ko naunawaan ang isang bagay.
Hindi ko kailangang makipagkompetensiya kay Bianca.
Dahil hindi naman dapat pinag-aagawan ang pagmamahal ng isang asawa.
Sa ikatlong araw, bumalik si Adrian sa Manila.
Eksaktong 9:15 ng umaga, tumawag siya.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang dalawang minuto, tumawag ulit.
Pagkatapos, nagpadala ng mensahe.
Why is my corporate access suspended?
Sinundan iyon ng isa pa.
Sofia, what did you do?
Pagkaraan ng ilang sandali:
I’m coming to the office. Be there.
Nasa conference room na ako nang dumating siya.
Nakatayo sa likod ko sina Rafael at Marissa.
Nasa mesa ang mga dokumento.
Pumasok si Adrian na galit na galit.
“Anong ibig sabihin nito?” sigaw niya. “Pinahiya mo ako sa sarili kong kumpanya!”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi mo kumpanya, Adrian.”
Napahinto siya.
“Excuse me?”
“Company natin iyon. At ang majority shares ay nakapangalan sa akin.”
“Alam ko iyon!”
“Kung alam mo, bakit ginamit ang pangalan ko para maglipat ng ₱18.5 million?”
Biglang nagbago ang mukha niya.
“Anong sinasabi mo?”
Inilapag ni Rafael ang mga dokumento.
“Mr. Villareal, kailangan naming malaman kung sino ang nag-authorize ng transfers na ito.”
Tumingin si Adrian sa mga papel.
Pagkatapos, umiwas siya ng tingin.
“Business expenses iyon.”
“Sa personal account ni Bianca?” tanong ko.
“Consultant siya!”
“Then show us the completed projects.”
Hindi siya sumagot.
Nagpatuloy ako.
“At ipaliwanag mo rin kung bakit may pirma ko sa authorization form na hindi ko pinirmahan.”
“Hindi mo naiintindihan ang buong sitwasyon.”
“Then explain it.”
Nanahimik siya.
Sa unang pagkakataon sa limang taon, hindi ako nagmadaling punan ang katahimikan.
Hinayaan ko siyang harapin iyon.
Maya-maya, huminga siya nang malalim.
“Bianca needed financial help. Temporary lang iyon. Ibabalik naman niya.”
“Gamit ang pera ng kumpanya?”
“Hindi naman mawawala ang pera!”
“Pero ginamit ang pangalan ko.”
Napapikit siya.
“Akala ko hindi mo na kailangang malaman ang bawat maliit na detalye.”
Napatawa ako.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil sa sobrang sakit, halos hindi ko na alam kung paano tutugon.
“₱18.5 million ang maliit na detalye para sa iyo?”
Hindi siya makatingin sa akin.
Sinabi ni Rafael na magsasagawa ng independent audit at maaaring humantong sa legal action ang mga natuklasan.
Pero hindi iyon ang pinakamahalagang sasabihin ko.
“Adrian,” mahina kong tawag.
Tumingin siya.
“May alam ka ba kung saan ako nanggaling ngayong umaga?”
“Sa bahay, I assume.”
“Sa ospital.”
Kumunot ang noo niya.
“Bakit?”
Tinitigan ko siya.
“Dahil nawalan tayo ng anak.”
Parang may biglang humigop ng hangin sa silid.
“Ano?”
“Hindi na tumibok ang puso ng baby natin.”
Umiling siya.
“No. Sofia, don’t say that.”
“Inatake ako ng matinding pagdurugo sa airport. Naospital ako. Sinubukan ng mga doktor ang lahat ng maaari nilang gawin.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Napatingin ako sa kanya nang matagal.
Pagkatapos, kinuha ko ang cellphone ko.
Pinatugtog ko ang recording ng huling tawag namin.
Narinig sa buong conference room ang sarili niyang boses.
She’s exaggerating.
Keep the receipts.
Bianca isn’t feeling well.
Nang matapos iyon, walang nagsalita.
Naupo si Adrian na para bang biglang nawala ang lakas ng mga binti niya.
“Hindi ko alam,” bulong niya.
“Sinabi ko sa iyo na may dugo.”
“Akala ko…”
“Sinabi ko sa iyong baka mawala ang baby.”
Nagsimulang manginig ang mga kamay niya.
“Akala ko gusto mo lang akong pauwiin.”
“Dahil iyon ang mas madaling paniwalaan kaysa tanggapin na kailangan kita.”
Tinakpan niya ang mukha niya.
At sa unang pagkakataon, nakita kong umiyak ang lalaking hindi kailanman naghintay para sa akin.
Pero wala nang nabago ang mga luha niya.
Nang hapong iyon, pumunta si Bianca sa opisina.
Hindi niya alam na naroon pa ako.
“Adrian!” tawag niya habang papasok. “Bakit hindi mo sinasagot ang calls ko?”
Huminto siya nang makita ako.
“Sofia…”
“Umupo ka,” sabi ko.
Sinubukan niyang ngumiti.
“Siguro may misunderstanding lang.”
Itinulak ni Rafael ang kopya ng financial records sa harap niya.
“Ms. Reyes, kailangan naming makuha ang paliwanag ninyo tungkol sa mga halagang natanggap ng inyong account.”
Namuti ang mukha niya.
“Consulting fees iyon.”
“May records ba kayo ng services?” tanong ni Rafael.
“Of course.”
“Please provide them.”
Tumingin siya kay Adrian.
“Sabihin mo sa kanila!”
Pero hindi siya gumalaw.
“Bianca,” mahinang sabi niya, “ginamit ba natin ang forged approval para sa transfer?”
Napakagat siya sa labi.
“Sinabi mong aayusin mo ang documents!”
Tahimik ang buong silid.
Bigla niyang napagtanto ang nasabi.
“Hindi… hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
Tumayo si Rafael.
“Ang lahat ng ito ay isasama sa formal investigation. May karapatan kayong kumuha ng sariling abogado.”
Hindi na ako nagsalita.
Hindi ko kailangan.
Sapat nang marinig nilang dalawa ang sarili nilang mga salita.
Sa mga sumunod na linggo, nakipagtulungan ang kumpanya sa forensic auditors at legal counsel. Naibalik ang malaking bahagi ng perang nailipat, at isinailalim sa kaukulang proseso ang natitirang halaga at mga posibleng pananagutan.
Inalis si Adrian sa pamamahala alinsunod sa desisyon ng board.
Natapos din ang kontrata ni Bianca, kasabay ng pagsusuri sa mga bayad at dokumentong kaugnay niya.
Wala akong ipinagdiwang.
Hindi masayang manalo kapag ang kapalit ay ang pagkawasak ng pamilyang pinangarap mong buuin.
Isang linggo pagkatapos ng board meeting, dumating si Adrian sa bahay.
May dala siyang bulaklak.
Paborito kong white tulips.
Dati, matutuwa ako.
Pero ngayon, ang una kong napansin ay ang maliit na kahong hawak niya sa kabilang kamay.
Ang silver frame na inihanda ko para sa anniversary namin.
Nasa loob ang ultrasound picture.
“Sofia,” bulong niya, “nakita ko ito sa bag mo.”
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya.
“Dapat nakita ko ito noong anniversary natin.”
“Oo.”
“Dapat sinamahan kita sa ospital.”
“Oo.”
“Dapat pinili kita.”
Napatingin ako sa kanya.
“Hindi mo kailangang piliin ako laban sa ibang babae, Adrian. Asawa mo ako. Hindi dapat naging kompetisyon iyon.”
Nagsimulang tumulo ang luha niya.
“Please. Give me another chance.”
Huminga ako nang malalim.
“Alam mo ba kung ano ang pinakamasakit?”
Umiling siya.
“Hindi ang tatlong minutong hindi mo ako hinintay.”
Hinawakan ko ang frame.
“Ang pinakamasakit ay noong sinabi kong natatakot akong mawala ang anak natin, mas pinili mong maniwalang nagsisinungaling ako.”
Napayuko siya.
“I’m sorry.”
“Naniniwala akong nagsisisi ka.”
Tumingala siya, tila may pag-asang nabuhay.
Pero ipinagpatuloy ko.
“Hindi ibig sabihin noon na kaya ko pang bumalik.”
Inilapag ko sa mesa ang mga dokumentong inihanda ng abogado ko.
Ang petisyon para sa legal na pagwawakas ng aming kasal sa paraang pinapahintulutan ng batas.
Hindi niya agad hinawakan.
“Sofia, mahal kita.”
Napangiti ako nang malungkot.
“Siguro. Pero hindi sapat ang pagmamahal na lumalabas lang kapag may mawawala na.”
Mahabang sandali siyang nakatayo roon.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang kinuha ang mga papel.
“May pag-asa pa ba?”
Tumingin ako sa lalaking minahal ko sa loob ng maraming taon.
Ang lalaking minsang naging tahanan ko.
At ang lalaking nagturo sa akin na may mga tahanang kailangang iwan para makaligtas.
“Hindi na ako maghihintay, Adrian.”
Lumipas ang walong buwan.
Unti-unti kong inayos ang buhay ko.
Bumalik ako sa trabaho, pero hindi na ako nagpupuyat para patunayan ang halaga ko sa ibang tao.
Naglaan ako ng oras sa therapy, sa pamilya, at sa sarili kong paggaling.
May mga gabing umiiyak pa rin ako.
May mga umagang hinahanap ng kamay ko ang tiyan kong minsang may dalang buhay.
Hindi agad nawawala ang ganitong kalungkutan.
At hindi ko kailangang magkunwaring wala na ito.
Isang araw, pumunta ako sa isang maliit na memorial garden sa Tagaytay.
May dala akong white tulips at ang silver frame.
Umupo ako sa isang bench habang marahang umiihip ang hangin.
“Anak,” bulong ko, “pasensiya na kung hindi kita nahawakan.”
Napaluha ako.
“Pero gusto kong malaman mo na minahal kita mula sa unang araw.”
Matagal akong nanatili roon.
Hindi para kalimutan siya.
Kundi para tanggapin na kahit maikli ang panahong naging bahagi siya ng buhay ko, tunay ang pagmamahal ko sa kanya.
Pagbalik ko sa parking area, may mensahe mula kay Adrian.
I know I don’t deserve a reply. I just wanted to say I’m sorry. I will regret that day for the rest of my life.
Binasa ko iyon.
Pagkatapos, isinara ko ang cellphone.
Hindi dahil galit pa rin ako.
Kundi dahil hindi na nakasalalay sa pagsisisi niya ang kapayapaan ko.
Bago ako umalis, tumingin ako sa relo.
May appointment ako sa isang kaibigang matagal ko nang hindi nakikita.
Maaga pa ako.
Ngumiti ako.
Sa loob ng limang taon, lagi akong nagmamadaling habulin ang isang lalaking hindi marunong maghintay.
Ngayon, hindi ko na kailangang tumakbo.
Dahil sa wakas, ang buhay na tinatahak ko ay para na sa sarili ko.
At sa unang pagkakataon pagkatapos ng mahabang panahon, naramdaman kong hindi ako nahuhuli.
Nasa tamang lugar ako.
Sa tamang oras.
At hindi na ako naghihintay sa taong hindi darating.
Mensahe ng Kuwento
Ang tunay na pagmamahal ay hindi nasusukat sa mamahaling regalo, engrandeng bakasyon, o matatamis na pangako. Nasusukat ito sa mga sandaling mahirap kang mahalin, sa mga panahong kailangan mo ng tulong, at sa mga minutong handang ibigay ng isang tao para hindi ka maramdamang nag-iisa.
Huwag mong hayaang masanay ang puso mong humingi ng tawad dahil lamang kailangan mo ng pag-unawa.
Dahil ang taong tunay na nagmamahal sa iyo ay hindi ka ituturing na istorbo sa kanyang iskedyul.
At kung dumating ang araw na kailangan mong piliin sa pagitan ng patuloy na paghihintay at pagligtas sa sarili mo, tandaan mo ito:
Hindi lahat ng pag-alis ay pagsuko. Minsan, iyon ang unang hakbang para muling mabuhay.
