Ipinanganak akong may bitukang parang basag na salamin.

Kapag nasasaktan ako, hindi ako umiiyak.

Nagsusuka ako ng maitim na dugo.

Noong pitong taon ako, muntik na akong madukot sa terminal sa Batangas. Pinainom ako ng pampatulog ng lalaki, pero bago pa niya ako maisakay sa van, bumuhos ang maitim na dugo mula sa bibig ko papunta sa damit niya. Akala niya nalason ako. Sa takot, iniwan niya ako sa gilid ng kalsada.

Noong dose anyos ako, pinahiya ako ng isang guro sa harap ng buong klase. Pinatayo niya ako nang tatlong oras dahil lang hindi ako nakabili ng project materials. Sa gitna ng klase, tatlong beses akong sumuka ng dugo sa sahig. Kinabukasan, tinanggal siya sa trabaho.

Mula noon, iniwasan ako ng mga tao.

Hindi dahil masama ako.

Kundi dahil takot silang mamatay ako sa harap nila.

Hanggang sa dumating ang araw na natuklasan ng pamilya Rivera na ako pala ang nawawala nilang tunay na anak.

Ang mga Rivera—may-ari ng pinakamalaking restaurant empire sa Metro Manila.

At ako, si Mira Rivera, ang anak nilang napalitan sa ospital dalawampung taon na ang nakalipas.

Pagpasok ko sa mansion nila sa Ayala Alabang, nanginginig ang mga kamay ni Mommy habang hinahawakan ang mukha ko.

“Anak… sorry. Ang tagal naming hindi ka nahanap.”

Si Daddy, ang malamig na si Don Rafael Rivera, halos hindi makapagsalita. Pumikit lang siya at niyakap ako nang mahigpit.

Sa unang pagkakataon, akala ko may tahanan na ako.

Pero sa dulo ng dining table, nakaupo si Clara Rivera.

Ang babaeng lumaki sa buhay na dapat sana ay akin.

Maputi, elegante, mahinhin ngumiti.

Pekeng anak.

Pekeng prinsesa.

Pero sa mata ng mga kapatid ko, siya pa rin ang tunay na mahalaga.

Unang hapunan ko sa bahay, pinaghain ako ni Clara ng lugaw.

“Sister, mahina raw tiyan mo, di ba?” malambing niyang sabi. “Ako mismo ang nagpa-prepare niyan.”

Isang kutsara pa lang ang nalulunok ko, kumirot na agad ang sikmura ko.

Parang may apoy na gumapang sa loob ng tiyan ko.

Bumagsak ako mula sa upuan.

Sumuka ako ng dugo sa puting marmol na sahig.

Nagkagulo ang lahat.

Si Mommy sumigaw.

Si Daddy binuhat ako.

Tumawag sila ng private ambulance, specialists, lahat ng doktor na kaya nilang bayaran.

Buong gabi akong nasa operating room.

Nang magising ako, narinig ko ang boses ni Kuya Enzo sa labas.

“Arte lang ‘yan! Baka may tinagong blood pack. Si Clara nanginginig pa rin sa takot dahil sa ginawa niya!”

Dahil sa sinabi niya, sumakit muli ang tiyan ko.

Muling umakyat ang dugo sa lalamunan ko.

Bago ako mawalan ng malay, nakita kong hinampas ni Daddy si Kuya Enzo gamit ang likod ng kamay niya.

“Anak ko ‘yan!”

Akala ko tapos na roon.

Hindi pa pala.

Kinabukasan, gumawa si Clara ng eksena. Umiiyak siya sa sala, hawak ang bote ng gamot, sinasabing wala na siyang lugar sa bahay.

“Sana ako na lang ang nawala,” hikbi niya.

Si Ate Bianca, ang pangalawa naming kapatid, niyakap siya.

“Hindi ikaw ang dapat umalis dito.”

Nang gabing iyon, habang nasa clinic pa sina Mommy at Daddy para kausapin ang doktor, hinila ako ni Ate Bianca papunta sa likod ng bahay.

“Masyado kang magaling umarte, Mira,” bulong niya.

May dala siyang mangkok.

Amoy panis na kanin.

“Tikman mo. Para malaman naming hindi ka maarte.”

Tinulak niya ang mangkok sa bibig ko.

Lumaban ako, pero mahina pa katawan ko.

Napalunok ako.

Ilang segundo lang, kumirot ang tiyan ko na parang napunit mula sa loob.

Nadulas ako sa basang hagdan ng garden.

Bumagsak ako.

Ang huli kong nakita ay ang ilaw ng mansion, malayo, malamig, parang hindi ako kabilang doon.

Pagdating nina Mommy at Daddy, nakahandusay ako sa lupa.

“Anak!”

Ang sigaw ni Mommy ang gumising sa buong bahay.

Dinala ako sa St. Gabriel Medical Center. Sa emergency room, narinig ko ang takot sa boses ng mga doktor.

“Her pulse is dropping!”

“Kailangan ng blood transfusion!”

“Rh-negative siya. Wala nang stock sa blood bank!”

Si Mommy nawalan ng malay sa hallway.

Si Daddy, namumula ang mata, sumugod sa loob.

“Kunin ninyo ang dugo ko! Ako ang ama niya!”

Pinigil siya ng director ng ospital.

“Sir, hindi puwedeng direct relative. Delikado. Baka magkaroon ng severe transfusion reaction.”

Tahimik ang hallway.

Hanggang sa biglang sinabi ni Daddy ang pangalan na pinakamasakit marinig.

“Clara.”

Nasa likod siya ni Ate Bianca, kunwaring umiiyak.

“Hindi kayo magkadugo ni Mira,” sabi ni Daddy, nanginginig ang boses. “Rh-negative ka rin. Kahit kaunti lang. Ikaw lang ang puwedeng tumulong.”

Namuti ang mukha ni Clara.

“Daddy… takot ako sa dugo. Nahihilo ako. Masakit ang dibdib ko…”

“Dalawang daang cc lang!” sigaw ni Daddy. “Buhay ng anak ko ang nakataya!”

Doon dumating si Kuya Nico, ang pangatlo kong kapatid.

Tinulak niya si Daddy palayo at niyakap si Clara.

“Hindi ninyo puwedeng pilitin si Clara! Mahina ang puso niya!”

“Si Mira ang nasa loob!” sigaw ni Daddy. “Kapatid n’yo siya!”

Malamig na tumingin si Kuya Nico sa pintuan ng operating room.

“Kapatid? Lumaki siya sa probinsya. Matigas ‘yan. Hindi ‘yan basta mamamatay.”

Tumulo ang luha ko habang nakahiga sa malamig na kama.

Hindi dahil sa sakit.

Kundi dahil sa wakas, malinaw na malinaw na sa akin.

Sa pamilyang matagal kong hinanap, ako pa rin ang dayuhan.

At habang unti-unting dumidilim ang paningin ko, narinig kong sinabi ng doktor:

“Sir… kung walang dugo sa loob ng sampung minuto, hindi na namin siya maililigtas.”

part2

Sa loob ng sampung minutong iyon, may kakaibang katahimikan sa katawan ko.

Parang hindi na ako lumalaban.

Parang pagod na pagod na rin ang dugo ko sa pagpapatunay na buhay ako.

“Doc…” mahina kong bulong.

Lumapit si Director Lim.

“Huwag ka nang magsalita, Mira.”

“Sa bag ko…” hirap kong sinabi. “May maliit na bote. Itim ang takip.”

Mabilis siyang lumingon sa nurse.

Hinukay nila ang bag ko. May nakita silang lumang botelya ng herbal medicine na dala ko pa mula Batangas.

Noong bata ako, may matandang albularyong nag-alaga sa akin tuwing sinusumpong ang tiyan ko. Siya ang nagturo sa akin gumawa ng gamot na pansamantalang nagpapahinto ng pagdurugo.

Hindi iyon himala.

Hindi rin sapat para iligtas ako nang buo.

Pero sapat para hindi ako mamatay sa gabing iyon.

Ipinainom nila sa akin ang isang tableta.

Dahan-dahang humupa ang init sa tiyan ko.

Pagkatapos ng ilang oras, nailipat ako sa ICU.

Nang magising ako, nasa tabi ko sina Mommy at Daddy.

Namamaga ang mata ni Mommy.

Si Daddy, hawak ang kamay ko, mukhang tumanda ng sampung taon sa isang gabi.

“Anak,” bulong niya, “mula ngayon, hindi ka na namin pababayaan.”

Gusto kong maniwala.

Pero pagod na ang puso ko.

Kinabukasan, habang kausap nina Mommy at Daddy ang doktor, bumukas ang pinto ng ICU.

Pumasok si Clara, naka-hospital gown, inalalayan nina Kuya Nico at Ate Bianca.

Ngumiti siya sa akin.

Manipis.

Mapanakit.

“Ang tibay mo talaga, Mira. Buhay ka pa rin.”

Hindi ako sumagot.

Si Kuya Nico lumapit, puno ng galit ang mata.

“Dahil sa drama mo, napagod si Clara kagabi. Alam mong may sakit siya, pero pinilit mong lahat kami mag-alala sa’yo.”

Si Ate Bianca tumawa nang mahina.

“Probinsyana ka pa rin kahit bihisan ka ng mamahalin.”

Huminga ako nang dahan-dahan.

Bawal akong magalit.

Kapag nagalit ako, dugo ang lalabas.

Pero lumapit si Clara sa oxygen tube ko.

“Kung hindi ka pa mamamatay, umalis ka na lang,” bulong niya. “Hindi bagay sa’yo ang apelyidong Rivera.”

Inabot niya ang tubo.

Bago ko siya mapigilan, nahatak niya ito.

Nanikip ang dibdib ko.

Kasabay noon, hinila ni Kuya Nico ang IV line sa kamay ko.

Sumirit ang dugo.

Napasinghap ako sa sakit.

Bumukas ang pinto.

“ANONG GINAGAWA NINYO?”

Boses iyon ni Mommy.

Sa likod niya, si Daddy.

Nakita nila ang oxygen tube sa kamay ni Clara.

Nakita nila ang dugo sa braso ko.

At sa unang pagkakataon, nakita ko sa mukha ni Daddy ang isang galit na hindi na kayang pigilan ng dugo o pangalan.

Sinampal niya si Kuya Nico.

Pagkatapos si Ate Bianca.

Si Clara napaatras.

“Daddy…”

“Tumahimik ka,” malamig niyang sabi. “Hindi mo ako ama.”

Nanigas ang buong silid.

Si Kuya Nico sigaw nang sigaw.

“Dahil lang sa kanya, itatapon ninyo kami?”

Hindi sumagot si Daddy.

Kinuha niya ang phone niya at tumawag.

“Freeze all cards under Enzo, Bianca, and Nico. Now.”

Napahinto ang tatlo.

“Also,” dagdag niya, “prepare legal papers. Clara Monteverde leaves the Rivera residence today.”

Napaluha si Clara.

“Daddy, wala akong pupuntahan…”

Doon nagsalita si Mommy.

Tahimik, pero mas masakit kaysa sigaw.

“Noong nalaman naming hindi ka namin tunay na anak, hindi ka namin itinapon. Pero noong nakita mong bumabalik ang tunay naming anak, pinili mong patayin siya nang paunti-unti.”

Bumagsak si Clara sa sahig.

Pero wala nang yumakap sa kanya.

Lumipas ang ilang linggo bago ako tuluyang nakalabas ng ospital.

Hindi na ako bumalik sa dating silid sa mansion.

Pinagawa ni Daddy ang isang maliit na glass garden room para sa akin—malayo sa ingay, maliwanag tuwing umaga, puno ng halaman at tahimik na hangin.

Si Mommy ang personal na nagluluto ng lugaw ko.

Walang sili.

Walang panis.

Walang takot.

Isang gabi, dumating sina Kuya Enzo, Ate Bianca, at Kuya Nico sa labas ng gate.

Basang-basa sila sa ulan.

Wala na silang kotse.

Wala na silang cards.

Wala na ang dating tapang.

“Gusto lang naming humingi ng tawad,” sabi ni Kuya Enzo.

Tumingin ako sa kanila mula sa loob ng kotse.

Matagal akong nanahimik.

Noon, hinanap ko sila bilang pamilya.

Ngayon, nakikita ko lang silang mga taong piniling saktan ako dahil mas madali akong sisihin kaysa mahalin.

Ibinaba ko ang bintana nang kaunti.

“Pinatawad ko na kayo,” sabi ko.

Nagningning ang mata ni Ate Bianca.

“Talaga?”

Tumango ako.

“Pero hindi ibig sabihin noon, babalik ako sa inyo.”

Dahan-dahang umandar ang kotse.

Sa salamin, nakita kong naiwan sila sa ulan.

At kakaiba—hindi sumakit ang tiyan ko.

Hindi ako nagsuka ng dugo.

Sa unang pagkakataon, ang katawan ko ang unang nakaintindi:

Hindi lahat ng kadugo ay tahanan.

At hindi lahat ng pag-alis ay pagtalikod.

Minsan, ang pinakamalaking pagmamahal sa sarili ay ang paglayo sa mga taong sanay kang duguin bago ka pakinggan.