ISINAINISA NG LALAKI ANG KANYANG BUHAY UPANG ILIGTAS ANG 13 ESTUDYANTE MULA SA SUNOG

Dinala siya sa tahanan ng pinakasikat na babaeng doktor sa Pilipinas…

Ngunit nang makita ang kanyang mukha, agad na tumanggi ang doktor na operahan siya…

 

May isa akong tuntunin.

 

Tatlong operasyon lang ang tinatanggap ko bawat linggo.

Wala akong pakialam kung sino ang pasyente.

Mayaman man o mahirap.

Politiko man o ordinaryong tao.

 

Basta makakuha sila ng numero sa labas ng klinika ko sa Quezon City, ako mismo ang mag-oopera.

 

At kapag ako na ang humawak ng scalpel…

 

Kahit ideklara pa ng ibang ospital na wala nang pag-asa ang pasyente, kaya ko pa rin silang ibalik mula sa bingit ng kamatayan.

 

Sa loob ng tatlong taon, halos naging alamat sa medical world ng Pilipinas ang pangalang “Doktora Valeria.”

 

Nagamit na ang unang slot ngayong araw mula pa kaninang umaga.

 

Bandang alas singko ng hapon, biglang may malakas na kumatok sa pintuan ng klinika.

 

“Doktora! Iligtas n’yo po siya!”

 

Isang grupo ng taong nagkakagulo ang pumasok.

 

Nasa stretcher ang isang lalaking nasa edad singkuwenta, suot pa ang uniporme ng school security guard at balot ng dugo ang buong katawan.

 

Halos natusok ng bakal ang kalahati ng dibdib nito.

 

Kasama niya ang dalawang babaeng estudyante na halos mawalan na ng boses sa kakaiyak.

 

“Doktora… pakiusap… iligtas n’yo si Uncle Ernesto…”

 

Nang makita ko ang mukha ng lalaki…

 

Biglang natigilan ang kamay kong may hawak na ballpen.

 

Ernesto Navarro.

 

Head security guard ng Saint Ignacio School sa Maynila.

 

Ayon sa kuwento ng mga estudyante, nagkaroon ng malaking sunog sa school laboratory kaninang hapon.

 

Habang nagtatakbuhan palabas ang lahat, bumalik si Ernesto sa nasusunog na building para iligtas ang mga estudyanteng naiwan sa loob.

 

Labintatlong estudyante ang nailigtas niya.

 

Pero siya mismo ang nadaganan ng bumagsak na bakal.

 

Patuloy pa ring umaagos ang dugo mula sa bibig niya.

 

Kapag ordinaryong doktor ang nakakita sa ganitong sugat, diretso na itong idedeklarang hopeless case.

 

Pero alam ko.

 

Kaya ko siyang iligtas.

 

Kung gugustuhin ko.

 

Lumuluhang lumuhod ang isang babaeng estudyante sa harapan ko.

 

“Doktora Valeria…”

 

“Alam po namin ang rules n’yo…”

 

“Second patient pa lang po siya ngayong araw…”

 

“Pakiusap… iligtas n’yo si Uncle Ernesto…”

 

Humagulgol naman ang isa pang estudyante.

 

“Tinanggihan na po kami ng mga ospital sa Pasig…”

 

“Sabi nila, kayo na lang daw ang may kayang magligtas sa kaniya…”

 

Matagal ko siyang tinitigan.

 

Pagkatapos ay malamig kong isinara ang medical file.

 

“Hindi ko siya gagamutin.”

 

Biglang nanahimik ang buong silid.

 

“A-ano po…?”

 

Napatingala ang estudyante.

 

“Pero… second patient pa lang po siya!”

 

Tumayo ako para umalis.

 

Agad hinarangan ng isa sa mga estudyante ang pinto.

 

Namumula ang mga mata nito.

 

“Sabi nila kayo ang pinakamagaling na doktor!”

 

“Hindi ba sinabi n’yo dati na hangga’t may hininga pa ang pasyente, ililigtas n’yo!?”

 

“Ngayon pong mamamatay na si Uncle Ernesto, bakit ayaw n’yo siyang gamutin!?”

 

Dahil sa sigawan, nagsimulang magsilabasan ang ibang tao sa hallway.

 

At nang makita nila ang lalaking nasa stretcher…

 

Nag-iba agad ang mga mukha nila.

 

“Diyos ko…”

 

“Si Mang Ernesto ‘yan ng Saint Ignacio…”

 

“Siya ‘yung hero sa TV kanina!”

 

May isang middle-aged na babae ang agad lumapit.

 

“Dating estudyante ng school na ‘yan ang anak ko…”

 

“Maraming taon nang lihim na tumutulong si Mang Ernesto sa mga mahihirap na estudyante…”

 

Nanginginig siyang tumingin sa akin.

 

“Doktora… hindi puwedeng mamatay ang mabuting taong ‘yan…”

 

Maya-maya, lumuhod din ang isang jeepney driver.

 

“Noong isang taon po, muntik nang ma-kidnap ang anak kong babae sa tapat ng school…”

 

“Si Mang Ernesto ang humarang sa mga kidnapper…”

 

“Nasaksak pa siya noon…”

 

“Pakiusap, iligtas n’yo siya…”

 

Parami nang parami ang lumuluhod.

 

Napuno ng iyakan at pagmamakaawa ang buong hallway.

 

“Doktora, iligtas n’yo siya…”

 

“Mabuting tao si Mang Ernesto…”

 

“Hindi niya deserve mamatay…”

 

Mariin kong kinuyom ang kamao ko hanggang bumaon ang kuko ko sa balat.

 

Malamig ang boses ko.

 

“Huling beses ko nang sasabihin.”

 

“May isa pang natitirang slot ngayon.”

 

“Kahit sino, gagamutin ko.”

 

“Pero hindi si Ernesto Navarro.”

 

Biglang sumabog sa galit ang mga tao.

 

May isang lalaking galit na galit na itinuro ako.

 

“May konsensya ka pa ba!?”

 

“Napakarami nang iniligtas ng taong ‘yan!”

 

“Takot ka lang sigurong mas higitan niya ang pangalan mo!”

 

“Doktor ka pa ba kung ganiyan ka ka-egoista!?”

 

Lalong lumakas ang sigawan.

 

Pero hindi ako nagpaliwanag.

 

Dahil ako lang ang nakakaalam…

 

Kapag iniligtas ko si Ernesto Navarro ngayon—

 

Hindi siya ang mamamatay.

 

Ako.

 

At eksaktong sandaling iyon—

 

Biglang napahigpit ang pag-ubo ni Ernesto.

 

Dugo ang bumulwak mula sa bibig niya.

 

Napaiyak nang malakas ang dalawang estudyante.

 

“Uncle Ernesto!”

 

Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata niya.

 

At tumingin siya diretso sa akin.

 

Pagkatapos ay paos na bumulong:

 

“Valeria…”

 

Nanigas ang buong katawan ko.

 

Tatlong taon na.

 

Ngayon lang may tumawag muli sa tunay kong pangalan.

 

Hindi “Doktora.”

 

Hindi “healer.”

 

Kundi Valeria.

 

Biglang nagkagulo ang mga tao.

 

“Magkakilala sila?”

 

“Ano bang nangyayari?”

 

Nanginginig na iniangat ni Ernesto ang duguan niyang kamay.

 

“Valeria…”

 

“Hindi nag-suicide ang ama mo noon…”

 

Parang piniga ang puso ko.

 

Sampung taon na ang nakalipas, ang ama ko — isa sa pinakasikat na doktor sa Maynila — ay idineklarang nagpakamatay matapos masangkot sa isang napakalaking medical scandal.

 

At mula noong araw na iyon…

 

Naglaho ako sa Maynila.

 

Walang nakakaalam na buhay pa ako.

 

Maliban kay Ernesto.

 

Mahinang hinawakan ng lalaki ang kamay ko.

 

“Nahanap ko na ang ebidensya…”

 

“Ang totoong taong pumatay sa ama mo ay si—”

 

BOOM!

 

Biglang umugong ang isang napakalakas na pagsabog sa hallway.

 

Niyanig ang buong palapag.

 

At kasunod noon—

 

Biglang namatay ang lahat ng ilaw sa ospital.

 

Nagsigawan ang lahat sa dilim.

 

Sa gitna ng kaguluhan, may narinig akong sumigaw:

 

“May baril!”

 

At maya-maya…

 

Isang pulang laser ang dahan-dahang tumapat…

 

Diretso sa noo ni Ernesto Navarro.

Tumigil ang mundo ko sa isang segundo.

Sa gitna ng dilim, kitang-kita ko ang manipis na pulang laser na nakatutok sa noo ni Ernesto Navarro.

May sniper.

At hindi aksidente ang pagsabog.

May gustong patahimikin si Ernesto bago pa niya masabi ang pangalan ng tunay na pumatay sa ama ko.

“LUMAYO KAYO!”

Bigla kong itinulak pababa ang stretcher.

Kasabay noon—

PUTOK!

Tumama ang bala sa bakal na poste sa likod namin.

Nagsigawan ang lahat.

May mga estudyanteng napaiyak.
May mga pasyenteng nagtakbuhan sa hallway.
May tumumba pang wheelchair sa sobrang gulo.

Pero wala akong panahon para matakot.

Dahil humihina na ang tibok ni Ernesto.

“Generator!” sigaw ko.

“Buksan n’yo ang backup power NGAYON!”

“Doktora…” nanginginig na sabi ng isang nurse. “May mga armadong tao raw sa labas…”

“Wala akong pakialam!”

Hinablot ko ang emergency bag ko.

Pagkatapos ay tumingin diretso sa dalawang estudyante.

“Kayo.”

“Kung gusto n’yong mabuhay si Ernesto, isara n’yo ang lahat ng pinto.”

“Wag kayong magpapasok ng kahit sino.”

Namumutla silang tumango.

Maya-maya, muling bumukas ang ilaw ng operating room.

Mahina.

Kumikislap-kislap.

Pero sapat para makita ko ang dugo sa buong katawan ni Ernesto.

Napakasama ng tama niya.

May internal bleeding.
Butas ang kaliwang baga.
At halos mapunit ang malaking ugat malapit sa puso.

Normal na tao?

Patay na dapat sampung minuto pa lang ang nakalipas.

Pero si Ernesto Navarro…

Kumakapit pa rin sa buhay.

Hinawakan niya mahina ang wrist ko.

“Valeria…”

“Huwag mo na akong iligtas…”

Nanginig ang panga ko.

“Tumahimik ka.”

“Hindi kita hahayaang mamatay.”

Mahina siyang natawa kahit duguan ang labi niya.

“Galit ka pa rin sa akin…”

“May karapatan ako.”

Napapikit siya sandali.

“Pero… hindi ako ang nagtaksil sa ama mo…”

Parang may humawak sa dibdib ko.

Sampung taon.

Sampung taon akong nabuhay sa galit.

Akala ko isa si Ernesto sa mga taong nagtulak sa ama ko sa kamatayan.

Kaya ako nagtago.
Kaya ako nawalan ng tiwala sa lahat.

Pero ngayon…

Hindi kasinungalingan ang nakikita ko sa mga mata niya.

Takot.

At pagsisisi.

Biglang bumukas ang pinto ng operating room.

“Doktora!”

Humahangos na pumasok ang isa kong assistant.

“May convoy ng mga itim na SUV sa labas!”

“Armado sila!”

Nanlamig ang buong katawan ko.

Kilalang-kilala ko ang estilo na iyon.

Pamilya De Vera.

Ang pinakamakapangyarihang medical dynasty sa Pilipinas.

At ang mismong pamilya ng ina ko.

“Gaano karami?” tanong ko.

“Hindi bababa sa dalawampu.”

Napamura nang mahina ang assistant ko.

“Parang may raid.”

Kasabay noon, umilaw ang cellphone ko.

UNKNOWN NUMBER.

Agad kong sinagot.

At narinig ko ang malamig na boses ng ina ko.

“Valeria.”

Tatlong taon ko siyang hindi nakausap.

Pero sa isang segundo, bumalik lahat ng trauma ko.

Ang gabing duguan.
Ang pagkamatay ng ama ko.
Ang press conference.
Ang mga camera.
At ang malamig niyang mukha habang pinapabayaan kaming sirain.

“Nasaan ang ebidensya?” diretso niyang tanong.

Hindi ko agad sinagot.

Mabagal siyang tumawa.

“Akala mo ba hindi ko alam na buhay ka?”

“Akala mo ba hindi ko alam na nasa iyo si Ernesto?”

Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.

“Kayong pumatay kay Papa.”

Tahimik siya sandali.

Pagkatapos ay malamig na sumagot:

“Ang ama mo ang sumira sa sarili niya.”

“Hindi.”

Napaluha ako habang nakatitig kay Ernesto.

“Kayo ang sumira sa kanya.”

Biglang may malakas na kalabog sa labas.

Sinusubukan nang pasukin ang operating floor.

“Valeria,” bulong ni Ernesto.

“Sa locker…”

“Locker 317…”

“Lahat ng ebidensya nandoon…”

“Video… recordings… bank transfers…”

“Pati pangalan ng tunay na mastermind…”

Tumigil siya sa paghinga nang ilang segundo.

Nanginig ang monitor.

BEEEEEP—

“Code blue!”

Agad akong kumilos.

“Defibrillator!”

“Charge to 200!”

Hindi ko na narinig ang sigawan sa labas.

Hindi ko na narinig ang pagbasag nila sa pinto.

Wala na akong ibang nakita kundi si Ernesto.

Ang taong minsan kong kinamuhian.

At ang tanging taong lumalaban para ilabas ang katotohanan.

“Clear!”

BUM!

Umangat ang katawan niya.

Pero flatline pa rin.

“Again!”

BUM!

Wala pa rin.

Napaiyak ang dalawang estudyante sa labas ng operating room.

“Uncle Ernesto…”

Nanginginig ang kamay ko.

Hindi.

Hindi puwedeng dito siya matapos.

Hindi matapos ang lahat ng ito.

Biglang pumasok sa isip ko ang huling sinabi ng ama ko bago siya mamatay.

“Valeria… huwag kang matakot magligtas ng tao kahit ikaw ang masaktan…”

Napakagat ako sa labi.

Pagkatapos ay hinubad ko ang gloves ko.

“Doktora?” gulat na sabi ng assistant ko.

Tahimik akong tumingin kay Ernesto.

At gumawa ng desisyong magpapabago sa buhay ko.

“Prep for direct transfusion.”

Nanlaki ang mata ng lahat.

“Ma’am, delikado ‘yan!”

“Pareho kayong puwedeng mamatay!”

Pareho kami ng rare blood type ni Ernesto.

At dahil sa dami ng dugo na nawala sa kanya…

Kulang na ang blood bags.

Ako na lang ang natitirang pag-asa niya.

Muli kong naalala ang sinabi ko kanina.

Kapag iniligtas ko si Ernesto—

Ako ang mamamatay.

Pero sa pagkakataong iyon…

Hindi na ako natatakot.

“Simulan na natin.”

Dalawang oras ang lumipas.

Sa labas ng operating room, halos masira na ng mga armadong lalaki ang pangunahing pinto.

Pero bago pa sila makapasok—

Sunod-sunod na sirena ng pulis ang umalingawngaw sa buong compound.

Kasabay noon, may malakas na sigaw mula sa labas.

“NBI! Ibaba ang mga baril!”

Napatigil ang lahat.

Pumasok ang isa sa mga nurse na hinihingal.

“Doktora!”

“Naipadala na online ang files mula sa locker 317!”

“Lahat ng media outlet sa Pilipinas meron na!”

Nanigas ako.

“Lahat?”

Tumango siya.

“At trending na ngayon.”

Dahan-dahan kong kinuha ang tablet.

At nakita ko ang headline:

“DE VERA MEDICAL GROUP INVOLVED IN ILLEGAL HUMAN TESTING AND COVER-UP OF DOCTOR’S MURDER.”

Kasunod noon ang video ng ama ko.

Buhay.

Takot na takot.

At malinaw na malinaw niyang sinasabi:

“Kapag may nangyari sa akin… pamilya De Vera ang may kagagawan…”

Tuluyang bumagsak ang mundo ng pamilya ko sa loob lang ng isang gabi.

Inaresto ang stepfather ko.
Naglabasan ang lahat ng ebidensya.
At ang ina kong dating pinakamakapangyarihang babae sa medical industry…

Tumakas palabas ng bansa.

Pero nahuli rin sa airport makalipas ang dalawang araw.

Pagkalipas ng tatlong linggo—

Muling nagbukas ang klinika ko sa Quezon City.

Mas mahaba na ang pila ngayon.

Mas marami ang gustong magpagamot.

Pero may isang bagay na nagbago.

Hindi na tatlong operasyon kada linggo.

Araw-araw na.

Dahil minsan…

Hindi lang pala pasyente ang kailangang iligtas.

Kundi pati sarili mo rin.

Tahimik akong nakaupo sa rooftop ng klinika nang may lumapit na pamilyar na boses.

“Doktora…”

Paglingon ko, nakita ko si Ernesto.

Payat pa rin.
May tungkod.
At may peklat sa dibdib.

Pero buhay.

Ngumiti siya nang mahina.

“Salamat.”

Matagal ko siyang tinitigan.

Pagkatapos ay napailing ako habang tumatawa nang mahina.

“Malaki utang mo sa akin.”

Tumawa rin siya.

At sa unang pagkakataon matapos ang sampung taon…

Pakiramdam ko, malaya na rin ako sa wakas.