Sa Ika-99 na Maling Floor ng Boyfriend Ko, Doon Ko Nalamang Best Friend Ko Pala ang Lagi Niyang Pinipili
PARTE 1
“Pang-siyamnapu’t siyam na beses mo nang napipindot ang floor ng best friend ko. Talaga bang pagkakamali pa rin iyon?”
Hindi ko iyon sinabi nang malakas.
Nakatayo lang ako sa loob ng elevator habang nakatitig kay Marco Reyes, ang boyfriend kong pitong taon, nang muling bumukas ang pinto sa ika-18 palapag.
Ika-17 ang unit ko.
Ika-18 ang kay Bianca Santos—ang best friend kong halos sampung taon ko nang itinuturing na kapatid.
Napakunot-noo si Marco sa akin na para bang ako pa ang may kasalanan.
“Bakit hindi mo ako pinaalalahanan? Hayaan mo na. Nandito na rin lang tayo, papalitan ko na iyong busted na ilaw ni Bianca.”
Napatigas ako.
Nandito na rin lang tayo.
Iyon na naman.
Isang taon nang nakatira si Bianca sa unit sa taas ng condo ko sa Mandaluyong.
At sa loob ng isang taon, tila biglang nakalimutan ni Marco kung nasaan ang floor ko.
Kapag may movie date kami, sa pinto ni Bianca siya kumakatok dala ang milk tea.
Kapag nilalagnat ako at nakikiusap akong dalhan niya ako ng gamot, kay Bianca niya naiaabot dahil “mas kailangan daw” nito ang pain reliever dahil may dysmenorrhea.
Noong birthday ko, ang cake na para sa akin ay unang dumating sa unit ni Bianca.
Natawa lang si Marco noon.
“Nandito na rin lang naman tayo. Sabay na nating i-celebrate na three hundred days nang magkapitbahay kayong dalawa.”
Nang minsang bumara ang lababo ni Bianca habang hinihintay ko siyang samahan ako sa isang family dinner, nagkibit-balikat lang siya.
“Nandito na rin lang ako. Aayusin ko na.”
At ngayon, parang natural na natural na naman siyang lumabas ng elevator at dumiretso sa pinto ng kaibigan ko.
Hindi man lang niya napansin na hindi ako sumunod.
Tahimik kong pinindot ang close button.
May nakalimutan si Marco.
Ngayong araw ang huling araw ng lease ko.
Ngayong araw din ako tuluyang lilipat.
Pagdating ko sa lobby, naroon na ang moving company.
“Ms. Angela Villanueva?” tanong ng team leader.
Tumango ako.
“Pwede na po ba naming simulan?”
“Please.”
Saktong nag-vibrate ang phone ko.
Marco.
Nasipa nang kaunti ang puso ko nang mabasa ang unang message.
Nasaan ka? Huwag kang kung saan-saan pumunta.
Sa dami ng messages namin, halos puro chat ko ang nasa screen.
Ako ang laging nagtatanong kung kumain na siya.
Ako ang nagpapaalala sa appointments niya.
Ako ang nag-aaya.
Kaya sa loob ng ilang segundo, inisip kong baka ngayon lang niya napansing wala ako.
Pero dumating agad ang sumunod na message.
Bumili ka nga ng adjustable wrench sa hardware sa baba. Walang gamit si Bianca rito.
Napapikit ako.
Hindi pala niya ako hinahanap.
Kailangan niya lang ng utusan.
Nag-scroll ako pataas.
Angela, iyong imported skincare na binigay sa’yo ng officemate mo, ibigay mo na lang kay Bianca. Bibilhan na lang kita someday.
Gusto raw ni Bianca ng Japanese food. Diretso tayo sa BGC pagkatapos ng work. Nakapag-reserve na ako.
Umulan nang malakas isang gabi at nakiusap akong sunduin niya ako sa Makati.
Ang sagot niya:
Nasa bahay na ako. Mag-Grab ka na lang.
Pero ilang minuto pagkatapos, nag-post si Bianca sa Instagram Story.
Isang kamay ang may hawak ng payong sa ibabaw niya habang sumasakay siya sa passenger seat.
“Saved from the rain. Buti na lang may superhero.”
Kilala ko ang dashboard ng sasakyan.
Kay Marco iyon.
Napakatagal kong kinumbinsi ang sarili kong okay lang iyon.
Boyfriend ko si Marco.
Best friend ko si Bianca.
Dapat masaya akong komportable sila sa isa’t isa.
Pero habang lalo akong nagpaparaya, lalo ring nawawala ang lugar ko.
Muling nag-message si Marco.
Ang tagal mo. Gutom na si Bianca. Gusto raw niya ng French food. Mauuna na kami. Sumunod ka na lang.
Tinignan ko ang bakanteng bahagi ng sala habang isa-isang inilalabas ng movers ang mga kahon.
Sumagot ako.
Kayo na lang. May ginagawa ako.
Makalipas ang sampung minuto:
Nag-iinarte ka na naman? Angela, twenty-eight ka na. Huwag kang isip-bata.
Napatawa ako nang mapait.
Nag-inarte rin ako dati.
Noong nakaraang Pasko, umabot sa 39 degrees ang lagnat ko.
Nanginginig akong tumawag sa kanya.
“Marco, pwede bang bilhan mo ako ng gamot?”
Narinig ko sa kabilang linya ang tunog ng kutsara at kalan.
“Nasa unit ako ni Bianca.”
“Marco, hindi ko na kayang bumaba.”
“Masakit puson niya. Ginagawan ko siya ng salabat.”
“Masama rin pakiramdam ko.”
Tahimik siya sandali.
Pagkatapos ay sinabi niya:
“Nakakatawag ka pa naman. Hindi siguro ganoon kalala. Magpa-deliver ka na lang.”
Iyon ang unang beses na nakipaghiwalay ako.
Pero hindi niya ako hinabol.
Siya pa ang nang-block sa akin.
Dalawang araw akong umiyak.
At dahil alam niyang mahal na mahal ko siya, hinayaan niya akong ako mismo ang bumalik.
Si Bianca pa ang nag-aya sa amin sa isang restaurant para “magbati.”
At dahil tanga ako noon, pumayag ako.
Pero ngayon, wala akong balak magwala.
Wala rin akong balak makipagtalo.
Tapos na ako.
Habang isinasara ng movers ang huling kahon, tumawag ang nanay ko.
“Anak, napag-usapan n’yo na ba ni Marco ang kasal?”
Napatingin ako sa dating puwesto ng sofa.
Ilang buwan lang ang nakalipas nang ipakilala namin ang pamilya sa isa’t isa.
Pero nang pag-usapan na ang petsa ng kasal, biglang sinabi ni Marco na kailangan muna niyang unahin ang career.
Noon, nasaktan ako.
Ngayon, nagpapasalamat ako.
“Ma,” mahina kong sabi, “hindi na matutuloy ang kasal.”
“Ano?”
“Makikipaghiwalay na ako.”
Natahimik siya.
Alam niyang pitong taon kong minahal si Marco.
Para sa kanya, iniwan ko ang unang magandang trabaho na inalok sa akin sa Cebu at sumunod ako sa Metro Manila.
Para sa kanya, inaral ko ang mga paborito niyang banda, mga librong binabasa niya, pati sport na gusto niya.
Noon, si Bianca pa ang nagsabi:
“Angela, patay na patay ka talaga sa lalaking iyan.”
Oo.
At alam din iyon ni Bianca.
Kaya mas masakit na siya mismo ang taong komportableng tumatanggap ng lahat ng bagay na ipinagkakait ni Marco sa akin.
Pagkababa ko ng tawag, nakita ko ang bagong Instagram Story ni Bianca.
French restaurant.
Candlelight.
White tablecloth.
Piano sa background.
At sa kabilang side ng mesa, malinaw ang kamay ni Marco habang inilalapag nito sa harap niya ang isang maliit na kahon.
Napakilala ko agad ang kahon.
Ako ang bumili niyon dalawang linggo na ang nakalipas.
Regalo ko sana kay Marco para sa anniversary namin kinabukasan.
Pero ang mas nagpahinto sa paghinga ko ay ang caption ni Bianca:
“May mga bagay talagang sa tamang tao napupunta.”
At sa unang pagkakataon, naisip kong baka hindi lang pala floor ng condo ko ang matagal nang “maling napipindot” ni Marco.
Baka pati ako, pitong taon nang maling babae sa buhay niya.
At hindi ko pa alam na bago matapos ang gabing iyon, may makikita akong mas masakit pa kaysa sa litrato nilang dalawa.
PARTE 2
Tatlong beses akong nagbasa sa caption ni Bianca bago ko tuluyang pinatay ang screen.
Ayokong gumawa ng eksena.
Ayokong pumunta sa restaurant para manigaw.
Ayokong maging babaeng sasabihing “selosa” at “toxic” kapag humingi lang ng respeto.
Kaya tinapos ko ang paglipat.
Ang bago kong inuupahan ay maliit na one-bedroom unit sa Quezon City, malapit sa opisina ko. Walang memorya ni Marco. Walang elevator button na nagpapaalala sa akin na palaging may ibang floor na mas gusto niyang puntahan.
Pagsapit ng alas-diyes ng gabi, sunod-sunod ang tawag niya.
Hindi ko sinagot.
11:03 p.m.
Angela, nasaan ka?
11:10 p.m.
Bakit walang sumasagot sa unit mo?
11:13 p.m.
Ano na namang drama ito?
11:18 p.m.
Bumaba ka. Nasa hallway ako.
Tinitigan ko lang ang phone.
Ngayon niya napansing wala na ako.
Hindi noong hindi ako sumunod sa unit ni Bianca.
Hindi noong hindi ako pumunta sa restaurant.
Kundi noong kailangan na niyang umuwi sa lugar na nakasanayan niyang bukas para sa kanya.
Tumawag ang landlord ko.
“Angela, nandito boyfriend mo. Sinabi kong nag-move out ka na. Parang nagulat.”
“Pakisabi po wala na siyang kailangang hintayin.”
“Okay. By the way, naiwan mo yata itong spare key?”
“Hindi po. Sa kanya iyon. Pakibawi na lang.”
Ilang segundo akong natahimik pagkatapos ng tawag.
Pitong taon.
At ganoon lang pala kasimple ang pag-alis.
Kinabukasan, pagmulat ko, dalawampu’t apat ang missed calls.
May messages din mula kay Bianca.
Ange, ano nangyayari?
Bakit bigla kang lumipat?
Galit ka ba sa amin dahil sa dinner?
Please huwag kang mag-overthink. Kaibigan lang talaga si Marco.
Napangiti ako.
“Kaibigan lang.”
Iyon ang pariralang ginagamit ng mga taong alam na lumampas na sila sa linya pero ayaw akuin ang ginawa nila.
Hindi ko siya sinagot.
Pero pagkaraan ng isang oras, nasa reception area siya ng office ko sa Ortigas.
Bitbit niya ang paborito kong iced coffee.
Dati, baka lumambot agad ako.
Ngayon, ang una kong naisip ay: Sa wakas, alam din pala niya ang gusto kong inumin.
“Angela.”
Namumugto ang mga mata niya.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“May meeting ako in fifteen minutes.”
“Sandali lang.”
Lumipat kami sa isang bakanteng lounge.
Ipinatong niya ang kape sa mesa.
“Hindi mo man lang sinabi sa akin na lilipat ka.”
“Sinabi ko.”
“Kailan?”
“Tatlong linggo na. Habang nasa sasakyan tayo.”
Napatigil siya.
Ipinaalala ko.
Sinabi ko sa kanya noon na hindi ko na ire-renew ang lease dahil mas malapit sa office ang nakita kong unit.
Pero nang oras na iyon, busy siyang nagte-text.
Kay Bianca pala.
“Hindi ko maalala.”
“Exactly.”
Huminga siya nang malalim.
“Okay. Sorry. Pero bakit kailangan mong umalis nang ganito? Hindi ba puwedeng pag-usapan?”
“Pitong taon na tayong nag-uusap, Marco.”
“Dahil lang kay Bianca?”
Napatawa ako.
Iyon pa rin.
Parang maliit na bagay lang.
“Hindi dahil kay Bianca. Dahil sa’yo.”
Tumigas ang mukha niya.
“Kung tungkol ito kagabi, wala namang nangyari.”
“Hindi ko tinanong.”
“Hindi ko rin siya binigyan ng regalo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Kita ko iyong box.”
“Angela, hindi mo kasi hinintay ang buong story.”
“Then tell me.”
Ilang segundo siyang nag-atubili.
“May binili akong necklace.”
Biglang sumikip ang dibdib ko.
“Para kanino?”
“Kay Bianca.”
Natawa ako nang maikli.
Para bang kailangan kong makarinig ng mas malinaw na sampal.
Pero mabilis siyang nagsalita.
“Hindi dahil gusto ko siya. Promotion gift iyon.”
“Promotion?”
“Na-promote siya last week. Matagal na niyang gustong bilhin iyong necklace. May nakita akong same design.”
“Marco, noong na-promote ako bilang senior analyst last year, ang sinabi mo lang sa akin ay, ‘Good, dagdag sweldo.’”
“Angela—”
“Birthday niya, may bulaklak. Promotion niya, may necklace. Kapag ako, ‘materialistic’ ako kapag gusto kong makatanggap ng regalo.”
“Magkaiba kayo.”
“Alam ko.”
Hindi iyon ang sagot na inaasahan niya.
Tumayo ako.
Hinawakan niya ang braso ko.
“Angela, hindi ko siya gusto.”
Tumingin ako sa kamay niya hanggang kusang bumitaw.
“Mas masahol.”
Kumunot ang noo niya.
“Kung gusto mo siya, may paliwanag kung bakit mo ginagawa ito. Pero kung hindi mo siya gusto, ibig sabihin kaya mo lang talaga akong tratuhin nang mas mababa dahil sigurado kang hindi ako aalis.”
Hindi siya nakasagot.
“Seven years, Marco. Kapag kailangan ko ng tulong, sinasabi mong independent ako. Kapag si Bianca, babae siya kaya kailangan siyang alagaan. Kapag gusto ko ng date, busy ka. Kapag gusto niya ng ramen sa Taguig, magda-drive ka. Kapag may sakit ako, delivery app. Kapag siya may cramps, ikaw mismo ang nagluluto.”
“Best friend mo siya. Akala ko gusto mong tinutulungan ko siya!”
“Ano sa tingin mo ang mas gusto ko? Alagaan mo best friend ko o alagaan mo girlfriend mo?”
Namula ang mukha niya.
“Hindi patas iyan.”
“Hindi talaga.”
Umalis ako.
Pero bago ako makabalik sa elevator, narinig kong sabihin niya:
“Angela, huwag kang gumawa ng desisyong pagsisisihan mo.”
Huminto ako.
Lumingon.
“Noong una kitang sinundan sa Manila, sinabi ko sa nanay ko na pagsisisihan ko habambuhay kapag hindi kita pinili.”
Ngumiti ako.
“Ngayon alam kong ang pinagsisisihan ko ay hindi ang pagpili sa’yo.”
“Kundi ang sobrang tagal bago ko pinili ang sarili ko.”
Naiwan siyang nakatayo roon.
Akala ko iyon na ang pinakamasakit naming pag-uusap.
Nagkamali ako.
Tatlong araw pagkatapos, dumating ang kapatid ni Bianca na si Carla sa office ko.
Hindi kami close.
Kaya nang makita ko siyang naghihintay sa baba, nagtaka ako.
“May kailangan akong ipakita sa’yo,” sabi niya.
“Kung tungkol kay Bianca at Marco—”
“Exactly.”
Inilabas niya ang phone niya.
May screenshots.
Group chat ng pamilya nila.
Bianca: Darating ba si Marco mamaya?
Carla: Boyfriend siya ni Angela. Bakit parang mas madalas pa siya rito?
Bianca: Relax. Hindi naman nagrereklamo si Ange.
Sunod na screenshot.
Nanay ni Bianca: Hija, huwag masyadong masanay. Baka iba na isipin ng mga tao.
Bianca: Wala naman pong masama kung kusa siyang tumutulong.
At pagkatapos, may isang voice message transcription.
Bianca: Kung gusto niyang umalis kay Angela, matagal na niyang ginawa. Pero hindi niya gagawin. Sobrang mahal siya ni Angela. Safe siya doon. Kaya wala rin naman akong sinisira.
Nanginig ang kamay ko.
Hindi dahil may relasyon sila.
Kundi dahil alam ni Bianca.
Alam niyang nasasaktan ako.
At kampante siyang hindi ako lalaban.
“Bakit mo pinapakita sa akin ito?” tanong ko kay Carla.
Napayuko siya.
“Dahil nag-away kami ni Ate kagabi.”
“Bakit?”
“Sinabi ko sa kanya na mali na iyong ginagawa nila. Tapos sinabi niya…”
Huminto siya.
“Ano?”
Napakagat siya sa labi.
“Sinabi niyang wala ka raw karapatang magalit dahil kung talagang mahal ka ni Marco, walang ibang babae ang makakakuha ng oras niya.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ko.
Pagkatapos, ibinigay niya sa akin ang isa pang screenshot.
Larawan iyon ng isang reservation.
Isang private dining room sa Tagaytay.
Pangalan ni Marco.
Dalawang tao.
Booked three months ago.
Ang petsa?
Anniversary namin.
Bukas.
“Tingin ko,” mahinang sabi ni Carla, “hindi mo pa alam ang buong totoo.”
Kinagabihan, nag-message si Marco.
May surprise ako bukas. Punta ka sa Tagaytay. Please. Kahit ito na lang ang huling favor mo sa akin.
Halos hindi ako natulog.
Hindi ko alam kung apology ba ang naghihintay sa akin.
O isa pang kasinungalingan.
Pero kinabukasan, pumunta ako.
At nang buksan ko ang pinto ng private dining room, hindi si Marco ang una kong nakita.
Si Bianca.
Nakaupo siya sa harap ng mesa.
Suot ang necklace na sinabi ni Marco na “promotion gift” lang.
At sa tabi ng plato niya, may maliit na velvet box.
Isang ring box.
Nang makita niya ako, namutla siya.
“Angela…”
Bago pa siya makapagsalita, bumukas ang pinto sa likuran ko.
Dumating si Marco.
At sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon, nakita kong siya mismo ang natakot na malaman ko ang katotohanan.
PARTE 3
“Bakit may singsing?”
Iyon lang ang naitanong ko.
Hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Hindi ako nagwala.
Pero sa paraan ng pagtingin sa akin ni Marco, para bang mas nakakatakot pa ang katahimikan ko kaysa anumang eksenang puwede kong gawin.
“Angela, makinig ka muna.”
Napatawa ako.
“Seven years, Marco. Lagi akong nakikinig.”
Tinignan ko si Bianca.
Hindi siya makatingin sa akin nang diretso.
Nakapatong ang dalawang kamay niya sa ilalim ng mesa.
Sa leeg niya, kumikislap ang necklace.
Sa pagitan namin, naroon ang maliit na ring box.
“Kanino iyan?” tanong ko.
Walang sumagot.
Lumapit ako sa mesa.
Binuksan ko ang box.
May singsing nga.
Simple pero eleganteng diamond ring.
Hindi ko alam kung matatawa ako o masusuka.
Tatlong buwan nang naka-book ang lugar.
Anniversary namin ngayon.
At si Bianca ang nasa upuan na akala ko dapat ay para sa akin.
“Angela, hindi iyan engagement ring,” mabilis na sabi ni Marco.
“Tama,” sabi ni Bianca.
Ngayon lang siya nagsalita.
“Hindi para sa akin iyan.”
Tumingin ako sa kanya.
Pagkatapos kay Marco.
“Then explain.”
Mabagal na huminga si Marco.
“Para sa’yo iyan.”
Nanigas ako.
Hindi sa kilig.
Kundi sa galit.
“Excuse me?”
“Magpo-propose sana ako sa’yo ngayon.”
Ilang segundo akong walang sinabi.
Pagkatapos ay napangiti ako.
“Talaga?”
“Talaga.”
“Tapos bakit siya ang kasama mo rito?”
“Nagpatulong ako sa kanya.”
“Para saan?”
“Sa proposal.”
Parang eksena sa isang napakapangit na joke.
“Marco, three months ago mo pa ito ni-reserve?”
“Oo.”
“Three months ago mo pa rin pinaplano ang proposal?”
“Oo.”
“At buong panahong iyon, hindi mo naisip na baka mas magandang alagaan muna ang girlfriend mong gusto mong pakasalan?”
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi lahat kailangang gawing issue.”
Napapikit ako.
Kahit ngayon.
Kahit sa puntong ito.
Iyon pa rin siya.
“Hindi issue ang proposal. Ang issue, pitong taon akong hinintay mong masanay na pangalawa lang ako.”
“Hindi kita ginawang pangalawa.”
“Really?”
Itinaas ko ang isang daliri.
“Noong birthday ko, cake ko ang dinala mo sa unit niya.”
Pangalawa.
“Noong nilalagnat ako, iniwan mo ako dahil masakit puson niya.”
Pangatlo.
“Noong umuulan, sinabi mong nasa bahay ka habang sinusundo mo siya.”
Pang-apat.
“Anniversary natin ngayon. Pero bago ako dumating, siya na naman ang kasama mo.”
Namutla si Marco.
“Dahil nga tinutulungan niya akong maghanda!”
“Bakit siya?”
“Dahil siya ang best friend mo!”
“Exactly. Best friend ko.”
Humarap ako kay Bianca.
“Hindi mo ba alam na lumipat na ako?”
Tahimik siya.
“Alam mo bang gusto ko nang makipaghiwalay?”
Hindi siya sumagot.
“Alam mong galit ako. Alam mong pakiramdam ko hindi ako pinipili. Pero pumunta ka pa rin dito para tulungan siyang mag-propose?”
Namasa ang mga mata niya.
“Ange, hindi ganoon kasimple.”
“Then make it simple.”
Huminga siya nang malalim.
“May nararamdaman ako kay Marco.”
Tumigil ang mundo.
Hindi dahil nagulat ako.
Sa totoo lang, matagal ko nang nararamdaman.
Pero iba pa rin kapag narinig mo mismo.
Napapikit si Marco.
“Bianca.”
“Hindi, Marco. Enough.”
Tumayo siya.
“Kung magtatapos din lang tayo bilang kontrabida sa kuwento niya, sabihin na natin ang totoo.”
Natawa ako nang walang saya.
“Kontrabida? Akala mo iyan ang iniisip ko?”
“Ano pa ba?”
“Iniisip ko kung paano mo nagawang yakapin ako habang umiiyak ako dahil sa kanya, samantalang gusto mo pala siya.”
Namutla siya.
“Hindi ko siya inagaw.”
“Hindi mo kailangan.”
Itinuro ko si Marco.
“Kusa siyang nagbigay.”
“Angela, tigilan mo iyon.”
“Bakit? Masakit marinig?”
Sumabat si Marco.
“Hindi ko gusto si Bianca.”
Napalingon kaming dalawa.
“Marco…”
“Hindi kita gusto nang ganoon,” sabi niya kay Bianca.
Literal na nawalan ng kulay ang mukha ni Bianca.
Sa loob ng ilang segundo, mas naging magulo ang sitwasyon.
Ako, ang girlfriend na gustong hiwalayan siya.
Si Bianca, ang best friend kong umaming may gusto sa kanya.
At si Marco, na tila ngayong oras lang napagtantong may dalawang taong sabay niyang sinaktan.
Tumingin siya sa akin.
“Angela, hindi ko kailanman niloko sa’yo si Bianca.”
“Hindi lang naman sex o halik ang pagtataksil.”
“Wala akong ginawa.”
“Meron.”
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
“Ginawa mong normal na kapag pareho kaming may kailangan, siya ang pipiliin mo.”
Tahimik siya.
“Ginawa mong normal na ibigay sa kanya ang lambing na tinipid mo sa akin.”
“Ginawa mong normal na ako ang umintindi.”
“Ginawa mong normal na hindi mo kailangang alagaan ang relasyon natin dahil sigurado kang hindi ako aalis.”
“Pero umalis ka.”
Napangiti ako nang mapait.
“Oo.”
Doon siya tuluyang natahimik.
Si Bianca naman ay biglang nagsalita.
“Kung wala akong ginawa, baka hindi pa rin siya umalis.”
Napalingon ako.
“Anong ibig mong sabihin?”
Pinahid niya ang luha niya.
“Hindi aksidente iyong paglipat ko sa taas ng unit mo.”
Parang may kumalabog sa tenga ko.
“Ano?”
“Alam kong madalas pumunta si Marco sa’yo. Kaya noong may nagbakante sa floor sa taas, kinuha ko.”
“Bianca…”
“Gusto kong malaman kung may chance ako.”
Tumayo ako nang tuluyan.
“Ten years tayong magkaibigan.”
“Alam ko.”
“Alam mong pitong taon ko siyang minahal.”
“Alam ko.”
“At sadyang lumipat ka roon para subukan kung pipiliin ka niya?”
Humagulgol siya.
“Hindi ko pinlano na maging ganito.”
“Pero nag-enjoy ka nang maging ganito.”
Hindi siya nakasagot.
Naalala ko lahat.
Ang cake.
Ang gamot.
Ang salabat.
Ang clogged sink.
Ang dinners.
Ang ulan.
Bawat “nagkataon lang.”
Bawat “nandito na rin lang.”
Hindi pala puro pagkakataon.
May isang taong laging nagbubukas ng pinto.
At may isang lalaking laging masayang pumapasok.
“May isa pa,” sabi ni Bianca.
Umiling si Marco.
“Stop.”
Pero tumawa si Bianca.
“Bakit? Natatakot ka?”
“Bianca.”
Humarap siya sa akin.
“Naalala mo iyong trabaho sa Cebu na tinanggihan mo para sundan siya rito?”
Parang may kamay na humawak sa dibdib ko.
“Oo.”
“May offer din si Marco noon sa Cebu.”
Napatigil ako.
Tumingin ako kay Marco.
“Anong offer?”
Tahimik siya.
“Marco.”
“Angela, matagal na iyon.”
“Ano?”
“May job offer ako noon sa Cebu.”
Hindi ako makahinga.
“Pero sinabi mo sa akin Manila lang ang option mo.”
“Mas gusto ko rito.”
“Alam mong may trabaho akong naghihintay sa Cebu.”
“Alam ko.”
“Alam mong kapag dito ka nagtrabaho, susunod ako.”
Hindi siya sumagot.
At doon ko nakita ang pinakamalinaw na larawan ng pitong taon naming relasyon.
Hindi niya ako pinilit.
Hindi niya ako inutusan.
Pero alam niyang ako ang laging magsasakripisyo.
At hinayaan niya.
Hinayaan niya akong isipin na iyon ang pagmamahal.
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Dahil gusto kong malaman kung pipiliin mo ako.”
Napaatras ako.
“Ginawa mo akong test?”
“Hindi ganoon.”
“Then ano?”
“Gusto ko lang malaman kung seryoso ka.”
“Tapos noong iniwan ko ang trabaho ko, sapat na iyong sagot sa’yo?”
“Angela…”
“Anong isinakripisyo mo para sa akin?”
Tahimik.
Iyon ang sagot.
Wala.
Pitong taon akong nag-adjust.
Pitong taon akong naghabol.
Pitong taon kong tinuruan ang sarili kong matuwa sa kaunting oras, kaunting lambing, kaunting atensyon.
At buong panahong iyon, akala ko iyon ang presyo ng pagmamahal.
Hindi pala.
Presyo iyon ng paglimot sa sarili.
Tinanggal ko sa daliri ko ang singsing na binigay niya noong fifth anniversary namin—isang simpleng silver band na ako rin ang pumili at halos ako rin ang nagbayad dahil “nakalimutan” niyang magdala ng wallet.
Inilagay ko iyon sa tabi ng engagement ring.
“Happy anniversary.”
“Angela, please.”
“Huwag.”
Lumapit siya.
“Bigyan mo ako ng chance.”
“Pitong taon ang binigay ko.”
“Magbabago ako.”
“Dahil umalis ako.”
“Dahil ngayon naiintindihan ko na.”
Umiling ako.
“Hindi kita gustong magbago para maibalik ako. Gusto kong matuto kang huwag tratuhin nang ganoon ang susunod na taong magmahal sa’yo.”
Napaluha siya.
Sa pitong taon, iyon ang unang pagkakataon na nakita kong tunay siyang takot na mawala ako.
Dati, kapag nagagalit ako, kalmado siya.
Dahil alam niyang babalik ako.
Ngayon, alam niyang hindi na.
Lumapit si Bianca.
“Ange…”
“Hindi kita mapapatawad ngayon.”
Napahikbi siya.
“Alam ko.”
“Baka balang araw.”
Napatingin siya sa akin.
“Pero hindi dahil deserve mo.”
Tumigil ako.
“Kundi dahil ayokong dalhin habang buhay ang galit na iniwan mo sa akin.”
Lumabas ako ng restaurant nang mag-isa.
Walang humabol.
O baka may humabol, pero hindi na ako lumingon.
Sa parking lot, sinalubong ako ng malamig na hangin ng Tagaytay.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon, wala akong kailangang hintayin.
Wala akong kailangang sundan.
Wala akong kailangang intindihin.
Makalipas ang dalawang buwan, nalaman kong tuluyang lumipat si Bianca sa condo.
Hindi naging sila ni Marco.
Ayon kay Carla, matagal silang hindi nag-usap pagkatapos ng araw na iyon.
Si Marco naman ay paulit-ulit na nag-email sa akin.
Hindi ko siya bina-block.
Pero hindi ko rin sinasagot.
Sa unang buwan, puro apology.
Sa pangalawa, puro alaala.
May isang email siyang isinulat:
Ngayon ko lang naaalala kung ilang beses kitang pinaghintay.
Ngayong ako na ang naghihintay, saka ko lang naintindihan kung gaano iyon kasakit.
Hindi ko sinagot.
Dahil may mga lesson na hindi nangangailangan ng reply.
Pagkaraan ng anim na buwan, inalok ako ng kumpanya ng promotion at temporary assignment sa Cebu.
Noong sinabi iyon ng manager ko, natawa ako.
Pitong taon na ang nakalipas, iniwan ko ang oportunidad sa Cebu para sa isang lalaki.
Ngayon, bumabalik iyon sa akin nang wala na siyang kasama sa desisyon.
Tinanggap ko.
Sa gabi bago ang flight ko, nag-message si Mama.
Proud ako sa’yo. This time, piliin mo naman sarili mo.
Ngumiti ako.
Kinabukasan, habang hinihintay ko ang elevator sa bago kong building, may lalaki sa tabi kong nagmamadaling pinindot ang button.
Bumukas ang pinto.
Pumasok kami.
“Anong floor?” tanong niya.
“Seventeen.”
Pinindot niya ang seventeen.
Napatawa ako nang mahina.
“Bakit?” tanong niya.
“Wala.”
“May mali ba?”
“Wala. Tama ang napindot mo.”
Hindi niya naintindihan.
At hindi niya kailangang maintindihan.
Pagbukas ng elevator sa tamang palapag, lumabas ako nang walang takot, walang hinihintay, at walang kailangang habulin.
Doon ko naunawaan ang isang bagay na sana mas maaga kong natutuhan:
Kapag paulit-ulit kang inilalagay ng isang tao sa pangalawang lugar, huwag mong ubusin ang buhay mo sa paghihintay na balang araw ay ikaw naman ang pipiliin niya.
Minsan, ang tamang desisyon ay hindi ang pilitin siyang pindutin ang floor mo.
Kundi ang tuluyang bumaba sa elevator na hindi naman talaga papunta sa direksiyong gusto mo.
