Lalaking Tinawanan… at ang Lihim na Hindi Nila Inasahan
Bahagi 2: Ang Lalaking Tinawanan… at ang Lihim na Hindi Nila Inasahan
Tumigil ang oras sa loob ng sala.
Walang sinuman ang nagsalita matapos bumagsak ang tasa ng tsaa sa sahig.
Basag.
Paulit-ulit na umalingawngaw ang tunog nito sa katahimikan.
Namutla ang mukha ni Tito Ramon. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang nakatitig sa laptop na nasa ibabaw ng mesa.
Samantala, ang kanyang manugang na si Leo ay agad na sumugod upang isara ang screen.
Ngunit bago pa niya ito maabot, mabilis na isinara ni Daniel ang laptop at marahang inilapit ito sa kanyang sarili.
Ngumiti siya.
Ngunit sa pagkakataong ito, wala nang bakas ng pagiging mahiyain sa kanyang mukha.
Napansin ko ring iba na ang kanyang tindig.
Kanina pa siya nakayuko at halos hindi makatingin sa sinuman.
Ngayon ay diretso na ang kanyang likod, kalmado ang ekspresyon, at tila ibang tao ang nasa harapan namin.
Ako mismo ang natigilan.
Hindi ko kilala ang Daniel na ito.
Hindi ito ang lalaking inupahan ko ilang araw ang nakalipas.
Si Leo ang unang nakabawi.
— Ano ang kalokohang ginawa mo?
Mahinahon lamang ang sagot ni Daniel.
— Wala.
— Pinindot mo ang “Start”.
— Kusang lumabas ang mga file.
— Imposible!
Pasigaw na lumapit si Leo.
— Huwag kang magsinungaling!
Tahimik na sumandal si Daniel sa sofa.
— Kung wala kang itinatago, bakit ka nagagalit?
Parang sinampal si Leo.
Hindi siya agad nakasagot.
Napatingin naman si Tito Ramon sa laptop.
Kitang-kita ko ang mabilis niyang paghinga.
Bigla niyang hinila ang kurbata niya na tila nahihirapan siyang huminga.
Napansin iyon ni Nanay.
— Kuya…
— Ayos lang ba kayo?
Hindi sumagot si Tito Ramon.
Sa halip ay mabilis niyang dinampot ang cellphone.
May tatawagan sana siya.
Ngunit biglang nagsalita si Daniel.
— Huwag na po.
— Wala na ring saysay.
Lahat ay sabay na napatingin sa kanya.
— Bakit?
Marahan niyang inilapag ang USB sa mesa.
— Dahil bago pa kayo dumating dito…
— May naka-iskedyul nang awtomatikong pag-upload ng lahat ng backup file.
Namilog ang mga mata ni Leo.
— Ano?!
— Kapag hindi ko ito kinansela sa loob ng sampung minuto…
— Kusang ipapadala ang lahat ng rekord sa ilang ligtas na storage account.
Tumawa si Leo.
Ngunit pilit na lamang iyon.
— Tinatakot mo lang kami.
— Hindi kami naniniwala.
Ngumiti si Daniel.
— Walang problema.
— Dalawang minuto na lang ang natitira.
Biglang nagkatinginan sina Tito Ramon at Leo.
Sa unang pagkakataon simula nang dumating sila…
Nakitaan ko sila ng takot.
Hindi ang takot na mawalan ng pera.
Kundi ang takot na may mabunyag.
Humakbang si Tatay.
— Daniel…
— Ano ba talaga ang nangyayari?
Tahimik na tumingin si Daniel sa aming lahat.
Pagkaraan ng ilang segundo ay nagsalita siya.
— Tita.
— Tito.
— Pasensya na po.
— Hindi ko intensiyong guluhin ang pagtitipon ninyo.
— Pero may isang bagay na kailangan na ninyong malaman.
Tumango siya patungo kina Tito Ramon.
— Ang perang natanggap ninyo mula sa kompensasyon…
— Hindi iyon ang unang perang sinubukan nilang kunin.
Biglang nanlaki ang mga mata ni Nanay.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Tahimik na inilabas ni Daniel ang isang folder.
Marahan niya iyong binuksan.
Isa-isang lumabas ang mga lumang dokumento.
Mga resibo.
Mga kasunduan.
Mga bank statement.
May ilan pa ngang mahigit sampung taon na ang tanda.
Napalunok si Tatay.
— Bakit nasa iyo ang mga ito?
Ngumiti si Daniel.
— Dahil may humiling sa akin na hanapin ang katotohanan.
Napatayo si Tito Ramon.
— Sinungaling!
— Peke lahat iyan!
Hindi siya pinansin ni Daniel.
Sa halip ay kumuha siya ng unang dokumento.
— Labindalawang taon na ang nakalipas…
— May pondong inilaan ang inyong ama para sa pagpapaayos ng lumang bahay ng pamilya.
Tahimik ang lahat.
— Ngunit ayon sa tala…
— Hindi natuloy ang proyekto.
— Dahil naubos na raw ang pondo.
Napakunot ang noo ni Tatay.
— Oo…
— Naaalala ko iyon.
— Sinabing nalugi ang kontratista.
Tumango si Daniel.
— Iyon ang sinabi.
— Ngunit hindi iyon ang nangyari.
Dahan-dahan niyang iniharap ang isa pang papel.
— Ang pera ay inilipat sa isang pribadong account.
Napatingin kaming lahat kay Tito Ramon.
Biglang sumigaw ito.
— Peke!
— Peke ang lahat!
Hindi pa rin natinag si Daniel.
— At makalipas ang dalawang buwan…
— Bumili ang may-ari ng account na iyon ng isang bagong bahay.
Hindi na nakapagsalita si Tito Ramon.
Nanginginig ang kanyang mga labi.
Napansin kong unti-unting namumutla si Tatay.
Parang may mga alaala siyang unti-unting bumabalik.
Mahina niyang sinabi,
— Kaya pala…
— Kaya pala biglang yumaman ang kuya ko noon…
Tahimik ang buong sala.
Tanging ang malakas na tibok ng puso ko ang halos marinig ko.
Biglang lumapit si Leo.
— Sapat na!
Hinablot niya ang folder.
Ngunit mabilis na naagaw iyon ni Daniel.
Sa isang iglap…
Nakaharap na silang dalawa.
Mas matangkad si Leo.
Mas malaki rin ang pangangatawan.
Ngunit hindi man lang umatras si Daniel.
Tahimik niyang sinabi,
— Huwag mo nang subukan.
— Marami pang kopya.
Napaatras si Leo.
Hindi dahil natakot.
Kundi dahil napansin niyang…
Hindi talaga bluff ang kaharap niya.
Biglang tumunog ang cellphone ni Tito Ramon.
Isang tawag.
Hindi niya sinagot.
Muling tumunog.
Isa na namang tawag.
Pagkatapos ay sunod-sunod na mensahe.
Nanginginig niyang binuksan ang screen.
Pagkabasa niya…
Parang nawalan siya ng lakas.
Nabitawan niya ang cellphone.
Nahulog iyon sa sahig.
Napansin ni Nanay ang screen.
May iisang mensahe lamang.
“May mga tao nang nagsisimulang magtanong tungkol sa mga lumang transaksyon. Ano ang nangyari?”
Lalong namutla si Tito Ramon.
Napaupo siya.
Ngunit hindi pa roon natapos.
Tumunog naman ang cellphone ni Leo.
Pagkasagot niya…
Biglang nagbago ang ekspresyon niya.
— Ano?
— Hindi…
— Imposible!
— Paano nangyari iyon?
Pinatay niya agad ang tawag.
Tumingin siya kay Daniel.
Sa unang pagkakataon…
Wala na ang kayabangan sa kanyang mukha.
Puro takot na lamang.
Tahimik na nagtanong si Daniel.
— Naka-freeze na ba ang account?
Hindi sumagot si Leo.
Ngunit sapat na ang kanyang mukha bilang sagot.
Huminga nang malalim si Daniel.
— Mas mabilis pala kaysa sa inaasahan ko.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Ako mismo ay hindi na maintindihan ang nangyayari.
Lumapit ako.
— Daniel…
— Sino ka ba talaga?
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip ay tumingin siya sa akin.
Ngumiti.
Ngunit sa pagkakataong iyon ay may lungkot sa kanyang mga mata.
— Pasensya ka na.
— Hindi ko intensiyong lokohin ka.
— Totoong tinanggap ko ang trabaho bilang “rent-a-boyfriend.”
— Pero…
— Iyon ay pagkakataon lang para makapasok sa bahay na ito nang hindi naghihinala ang sinuman.
Parang tumigil ang paghinga ko.
— Ano?
Tumango siya.
— May matagal na akong iniimbestigahang kaso.
Unti-unting nanlaki ang mga mata ng lahat.
— At ang pamilya ninyo…
— Hindi ang target.
— Kundi ang dalawang taong nasa harapan natin.
Napatayo sina Tito Ramon at Leo.
Sabay silang sumigaw.
— Huwag kayong maniwala sa kanya!
Ngunit bago pa sila makalapit…
May narinig kaming malakas na tunog mula sa labas.
Screeeech!
Sunod-sunod na paghinto ng ilang sasakyan.
Lumingon kaming lahat sa bintana.
May tatlo…
Apat…
Limang itim na sasakyan ang huminto sa harap ng bahay.
Sabay-sabay bumukas ang mga pinto.
May mga lalaking naka-itim na uniporme ang mabilis na bumaba.
Habang nakatitig kaming lahat sa labas…
Dahan-dahang tumayo si Daniel.
Tinanggal niya ang kanyang lumang ID lace na kanina pa nakasabit sa bulsa.
Pagkatapos ay inilabas niya ang isa pang ID mula sa loob ng kanyang amerikana.
Nang makita iyon nina Tito Ramon at Leo…
Halos mawalan sila ng malay.
At bago pa man kami makapagtanong kung ano ang tunay niyang pagkatao…
Malakas na kumatok ang isang tao sa pintuan.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)