Nang biglang umuwi si Isabella Monteverde mula sa Cebu nang dalawang araw nang mas maaga kaysa sa plano, hindi pa man niya naipapasok ang security code ng penthouse ay bumukas na agad ang pinto mula sa loob.
Nang biglang umuwi si Isabella Monteverde mula sa Cebu nang dalawang araw nang mas maaga kaysa sa plano, hindi pa man niya naipapasok ang security code ng penthouse ay bumukas na agad ang pinto mula sa loob.
Tumambad sa kanya si Clarisse Dela Cruz.
Nakapaa ito, nakasuot ng mamahaling wine-colored satin robe, basa pa ang buhok na tila bagong paligo. Sa likuran nito ay may dalawang maleta, isang tasa ng mainit na kape, at isang bouquet ng puting sampaguita at lilies—mga bulaklak na paborito ni Dr. Gabriel Villanueva.
Ngumiti si Clarisse na parang walang anumang mali.
“Bella, huwag kang mag-isip ng kung anu-ano,” malumanay nitong sabi. “Nadulas ako sa hagdan dalawang linggo na ang nakalipas. Pinilit lang talaga ni Gabriel na dito muna ako tumuloy habang nagpapagaling.”
Tahimik na pinagmasdan ni Isabella ang sariling bahay.
Ang penthouse sa Bonifacio Global City ay binili niya limang taon bago pa sila ikasal. Siya ang nagbayad ng bawat buwanang hulog, bawat renovation, bawat piraso ng mamahaling muwebles.
“Gaano ka na katagal dito?” kalmado niyang tanong.
“Mga dalawang linggo na rin,” sagot ni Clarisse habang umiinom ng kape. “Sabi ni Gabriel, sayang naman daw ang guest room. Ang hirap kaya maghanap ng condo sa Metro Manila ngayon.”
Inaasahan ni Clarisse ang isang eksena.
Sigaw.
Sampalan.
Pag-iyak.
Kahit ano.
Ngunit ngumiti lamang si Isabella.
“Maghanap ka lang ng malilipatan,” mahina niyang sabi. “Pero huwag mong patagalin. Hindi boarding house ang bahay na ito.”
Lumakad siya paloob nang hindi na lumingon.
Habang dumaraan sa tabi ni Clarisse, may napansin siyang manipis na silver ring na nakasabit sa leeg nito.
Nanlamig ang kanyang mga daliri.
May kaparehong singsing si Gabriel.
Itinatago iyon ng asawa niya sa isang maliit na locked drawer sa home office. Minsan niyang sinabi na souvenir lamang iyon noong residency nila sa ospital.
Hindi na nagtanong si Isabella.
Diretso siyang umakyat sa ikalawang palapag.
Siyam na taon na silang kasal ni Dr. Gabriel Villanueva, ang pinakabatang Chief of Neurosurgery ng St. Victoria Medical Center sa Taguig.
Kilalang-kilala si Gabriel.
Mahusay.
Disiplinado.
Halos perpekto.
May kakaiba rin itong obsesyon sa kalinisan.
Ayaw niyang may gagalaw ng fountain pen niya.
Paulit-ulit siyang naghuhugas ng kamay.
Naglalagay ng alcohol matapos makipagkamay sa halos lahat ng tao.
Kahit kay Isabella.
Sa loob ng siyam na taon, natutunan niyang tanggapin ang lahat ng iyon.
Hindi niya kailanman pinilit ang asawa.
Hindi niya rin sinabi ang sarili niyang sikreto.
Bilang tagapagmana ng Monteverde Foundation, si Isabella ang lihim na nagpopondo sa maraming proyekto ng St. Victoria Medical Center.
Mga bagong MRI machine.
Scholarship ng mga resident doctor.
Modernong operating rooms.
Mga research grant.
Milyon-milyong piso ang naibigay niya.
Lahat iyon ay dumaraan sa foundation.
Hindi kailanman nalaman ni Gabriel na ang pinakamalaking donor ng ospital ay ang sarili niyang asawa.
Hindi siya naghahanap ng pagkilala.
Isa lang ang gusto niya.
Na piliin siya.
Sampung taon na ang nakalipas, muntik nang mamatay si Isabella sa isang malubhang aksidente sa expressway.
Labindalawang oras siyang inoperahan ni Gabriel.
Habang ang ibang surgeon ay sumusuko na, si Gabriel lamang ang tumangging bitawan ang kaso.
Noong araw na iyon, nahulog ang loob ni Isabella.
Ang utang na loob ay naging pag-ibig.
At ang pag-ibig ay naging bulag na katapatan.
Kinagabihan, alas-onse na nang makauwi si Gabriel.
Natagpuan niya si Isabella na tahimik na nakaupo sa sala, walang ilaw, walang telebisyon.
Lumapit siya.
Hinawakan ang noo nito.
Sinigurong wala itong lagnat.
Pagkatapos ay dumiretso sa banyo.
Eksaktong walong minuto ang lumipas.
Bigla siyang lumabas na halos nakabathrobe pa lamang.
“Clarisse!”
Halos pasigaw niyang tinawag ang pangalan nito.
“Nadulas siya!”
Agad siyang tumakbo palabas.
Sumunod si Isabella.
Sa paanan ng hagdan, nakita niyang buhat ni Gabriel si Clarisse.
Mahigpit.
Malapit.
Nakadikit ang babae sa hubad nitong dibdib.
Hindi siya nag-atubiling hawakan ito.
Hindi siya naghanap ng alcohol.
Hindi siya umiwas sa skin contact.
Ang mukha niyang laging kalmado sa operating room ay ngayon puno ng takot.
Doon tuluyang naunawaan ni Isabella ang isang katotohanang ayaw niyang tanggapin.
Hindi pala lahat ng tao ay tinatrato ni Gabriel nang pare-pareho.
May mga taong handa niyang yakapin nang walang pag-aalinlangan.
At hindi siya ang taong iyon.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang ambulansiya.
Habang isinasakay si Clarisse, nagtanong ang isang paramedic,
“Sir, kayo po ba ang immediate family ng pasyente?”
Hindi man lang nag-isip si Gabriel.
“Ako ang legal guardian niya.”
Bigla siyang natigilan.
“Ah… ibig kong sabihin… matalik na kaibigan.”
Ngunit huli na.
Narinig iyon ni Isabella.
At nakita rin niya ang ekspresyon ng mukha ni Clarisse.
Parang isang lihim na matagal nang alam.
Sumakay si Gabriel sa ambulansiya.
Hindi man lang siya nilingon.
Naiwan si Isabella sa harap ng condominium, mag-isang nakatingin sa papalayong sasakyan.
Kinabukasan, eksaktong alas-nuwebe ng umaga, tumawag siya sa abogado.
“Attorney Santos,” mahinahon niyang sabi, “ihanda ninyo na po ang divorce petition. Gusto kong maisampa ito ngayon ding araw.”
Pagkatapos noon, bumili siya ng basket ng sariwang prutas at nagtungo sa St. Victoria Medical Center.
Tahimik siyang huminto sa labas ng VIP suite.
Narinig niya ang mahinang tinig ni Clarisse mula sa loob.
“Gabriel… kung hindi lang ako umalis papuntang Singapore noon…”
Sandaling natahimik ang silid.
“…ako ba sana ang tunay mong asawa?”
Mariing napisil ni Isabella ang loob ng kanyang handbag.
Naroon ang kopya ng divorce papers na bagong tatak ng korte.
At saka…
Narinig niya ang sagot ni Gabriel.
Tumigil ang mundo ni Isabella.
Ipagpatuloy ang Part 2 sa pinakamalaking rebelasyon at pagbabaligtad ng sitwasyon.
PARTE2
Tumigil ang mundo ni Isabella.
Mahinang ngunit malinaw ang boses ni Gabriel mula sa loob ng silid.
“Oo.”
Iisang salita lamang.
Ngunit sapat iyon upang tuluyang mabasag ang siyam na taong pinanghawakan niyang pag-asa.
Hindi siya umiyak.
Hindi rin siya nanginig.
Marahan lamang niyang binuksan ang pinto.
Sabay na napalingon sina Gabriel at Clarisse.
Ngumiti si Isabella na parang karaniwang bumibisita lamang.
“Pasensya na sa istorbo,” mahinahon niyang sabi. “Nagdala lang ako ng prutas.”
Inilapag niya ang basket sa mesa.
Nakita niyang namutla si Gabriel.
“Bella…”
“Tuloy lang kayo. Mukhang importante ang pinag-uusapan ninyo.”
Tahimik siyang tumalikod at lumabas.
Hindi na siya hinabol.
Sa mismong sandaling iyon, may isang bagay na tuluyan nang namatay sa puso niya.
Hindi ang pagmamahal.
Kundi ang paghihintay.
Makalipas ang tatlong araw, ipinadala ng abogado ni Isabella ang divorce petition.
Kasabay nito ang lahat ng legal na dokumento tungkol sa paghahati ng ari-arian.
Nagulat si Gabriel.
“Imposible,” bulong niya habang binabasa ang listahan.
Ang penthouse.
Ang beach house sa Batangas.
Dalawang condominium sa Makati.
Tatlong investment account.
Lahat ay nakapangalan kay Isabella bago pa man sila ikasal.
Wala siyang maaaring angkinin.
Lalong ikinagulat niya ang huling pahina.
May kalakip na liham.
“Hindi kita kailanman niloko. Hindi rin kita pinigilang piliin ang taong tunay mong minahal. Malaya ka na.”
Ilang beses niya iyong binasa.
Ngayon lamang niya napansing wala ni isang salitang galit.
Wala ring paninisi.
Parang isa lamang itong mahinahong pamamaalam.
Makalipas ang isang linggo, nagkaroon ng emergency meeting ang Board of Directors ng St. Victoria Medical Center.
Halos lahat ng department head ay naroon.
Kasama si Gabriel.
Nagulat siya nang ipakilala ng chairman ang bagong pangunahing tagasuporta ng ospital.
“Ngayong taon,” sabi ng chairman, “opisyal nang ipapahayag ng Monteverde Foundation ang kanilang bagong partnership.”
Pumasok si Isabella.
Simple lamang ang suot niyang puting blazer.
Tahimik ang buong conference room.
Tumayo ang chairman.
“Allow me to introduce our chairperson, Ms. Isabella Monteverde.”
Parang tumigil ang paghinga ni Gabriel.
“Bella…”
Hindi siya makapaniwala.
Nagpatuloy ang chairman.
“Sa loob ng halos walong taon, ang Monteverde Foundation ang pinakamalaking donor ng ating ospital. Mahigit walong daang milyong piso na ang naitulong nila sa research, scholarship at modernisasyon ng ating medical facilities.”
Nagbulungan ang lahat.
Napatingin kay Gabriel.
Isa-isang nagsimulang magdugtong ang lahat ng alaala.
Kung bakit laging naaaprubahan ang mga proposal niya.
Kung bakit mabilis na nabibili ang mga bagong kagamitan.
Kung bakit hindi kailanman nauubusan ng pondo ang departamento niya.
Hindi iyon dahil sa swerte.
Hindi dahil sa gobyerno.
Kundi dahil sa sariling asawa niya.
Ang babaeng halos hindi niya nabigyan ng sapat na panahon.
Tahimik lamang si Isabella.
“Sa susunod na quarter,” sabi niya, “ipagpapatuloy pa rin ng foundation ang suporta sa ospital.”
Napangiti ang lahat.
Ngunit may kasunod pa siyang sinabi.
“Gayunman, may isang kondisyon.”
Lahat ay natahimik.
“Lahat ng future grants ay dadaan na sa independent review committee. Wala nang sinumang department head ang maaaring direktang humiling ng pondo.”
Hindi niya kailangang banggitin ang pangalan ni Gabriel.
Alam ng lahat kung sino ang pinakaapektado.
Pagkatapos ng meeting, hinabol siya ni Gabriel sa parking area.
“Bella, puwede ba tayong mag-usap?”
Huminto siya.
“Ano pa ang dapat nating pag-usapan?”
“Hindi ko alam na ikaw…”
“Hindi mo tinanong.”
Tahimik siyang tumingin dito.
“Gabriel, siyam na taon kitang pinili araw-araw.”
“Alam ko…”
“Pero ilang beses mo ba akong pinili?”
Hindi siya nakasagot.
“Hindi naging dahilan si Clarisse para masira ang kasal natin.”
Napataas ang ulo ni Gabriel.
“Nagsimula iyong masira noong paulit-ulit mong ipinakitang lagi akong pangalawa.”
Tahimik ang paligid.
Naririnig lamang ang mahinang hangin.
“May pagkakataon ka sanang sabihin ang totoo noong nasa ospital tayo.”
“Bella…”
“Pero pinili mong sabihin ang salitang ‘oo.’”
Unti-unting napayuko si Gabriel.
Sa unang pagkakataon sa maraming taon, wala siyang maipaliwanag.
Lumipas ang dalawang buwan.
Opisyal nang natapos ang diborsyo.
Lumipat si Clarisse sa bahay ni Gabriel.
Ngunit hindi naging tulad ng inaasahan nila ang kanilang pagsasama.
Mabilis nilang napansing magkaiba pala sila ng mga pangarap.
Ayaw ni Clarisse ng tahimik na buhay.
Ayaw naman ni Gabriel ng magulong pamumuhay.
Madalas silang mag-away.
Hanggang isang umaga, iniwan din siya ni Clarisse.
Nag-abroad itong muli matapos makatanggap ng malaking alok sa Singapore.
Sa pagkakataong iyon, wala nang humabol.
Samantala, lalo namang lumawak ang Monteverde Foundation.
Nagbukas si Isabella ng bagong neurological research center sa Quezon City.
Nagbigay siya ng scholarship sa mahigit isang daang medical student mula sa iba’t ibang probinsya.
Nagpatayo rin siya ng charity surgical center para sa mga batang nangangailangan ng libreng operasyon.
Hindi niya ginawa iyon para patunayan ang sarili.
Ginawa niya iyon dahil iyon talaga ang gusto ng puso niya.
Isang taon ang lumipas.
Isang charity gala ang ginanap sa Manila.
Lahat ng kilalang doktor at negosyante ay inimbitahan.
Kasama roon si Gabriel.
Habang nakatayo siya sa isang sulok, nakita niyang pumasok si Isabella.
Ngunit may kasama na ito.
Isang lalaking matangkad na may banayad na ngiti.
Si Dr. Adrian Reyes.
Isang internationally respected neurosurgeon na bagong umuwi mula sa Canada upang mamuno sa research institute ng foundation.
Natural ang pag-uusap nila.
Magaan ang tawanan.
Hindi pilit.
Hindi tulad noon.
Napangiti si Gabriel nang mapait.
Ngayon lamang niya naunawaan ang pinakamahalagang bagay na matagal niyang binalewala.
Hindi sapat ang iligtas ang buhay ng isang tao.
Kailangan mo ring alagaan ang puso nito.
At kapag paulit-ulit mo iyong pinabayaan, darating ang araw na hindi na ito hihintay.
Lumapit si Adrian kay Isabella.
“Handa na ba tayo para sa speech?”
Ngumiti siya.
“Oo.”
Pag-akyat niya sa entablado, sinalubong siya ng malakas na palakpakan.
“Maraming salamat,” sabi niya. “Noong minsan, inakala kong ang tunay na pagmamahal ay ang patuloy na pagtitiis.”
Huminto siya sandali.
“Ngayon, alam ko nang ang tunay na pagmamahal ay nagsisimula sa paggalang sa sarili.”
Muling pumalakpak ang buong bulwagan.
Sa ibaba ng entablado, tahimik na tumingin si Gabriel.
Hindi na siya lumapit.
Hindi na rin siya nagsalita.
Dahil alam niyang may mga pagkakamaling hindi na maaaring balikan.
Ngunit may mga taong, matapos masaktan nang labis, ay hindi naghihiganti.
Sa halip, pinipili nilang bumangon.
At sa muling pagbangon na iyon, natatagpuan nila ang mas tahimik, mas matatag, at mas tunay na kaligayahan.
Sa gabing iyon, habang nakatanaw si Isabella sa maliwanag na skyline ng Maynila, marahan niyang hinawakan ang bagong singsing sa kanyang daliri.
Hindi iyon simbolo ng isang lumang pangako.
Isa itong paalala na ang pinakamahalagang taong dapat piliin sa bawat araw ay ang sarili.
At sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, tunay siyang ngumiti.
Masaya.
Malaya.
At handa nang magsimula ng isang bagong kabanata ng buhay.
