Iniwan Ako ng Asawa Ko Habang Kritikal ang Tatay Ko Para Samahan ang Ex Niya—Pagkaraan ng Pitong Araw, Umuwi Siyang May Dalang Pasalubong, Pero Isang Mensahe ang Nagbunyag na May Ikatlong Tao Noong Gabing Namatay si Papa
Iniwan Ako ng Asawa Ko Habang Kritikal ang Tatay Ko Para Samahan ang Ex Niya—Pagkaraan ng Pitong Araw, Umuwi Siyang May Dalang Pasalubong, Pero Isang Mensahe ang Nagbunyag na May Ikatlong Tao Noong Gabing Namatay si Papa
Part 1
Tatlong araw matapos mailibing ang tatay ko, mag-isa akong nakaupo sa condo nang sa wakas ay umuwi si Rafael.
May dala siyang supot ng ensaymada mula sa paboritong lumang bakery ni Papa.
Pagpasok niya sa pinto, pagod siyang ngumiti.
“Isabel, nakuha ko ’yung paboritong ensaymada ni Papa. Dalhin natin sa kanya bukas, okay?”
Tiningnan ko lang siya.
Hindi ako nagsalita.
Unti-unting nawala ang ngiti sa mukha ni Rafael.
Sa gitna ng sala, naroon pa rin ang maliit na mesa na natatakpan ng puting tela, ang kandilang halos maubos na, at ang litrato ni Papa sa tabi ng rosaryo.
Nanigas siya sa kinatatayuan.
“Bakit may…”
Pagkatapos, napunta ang tingin niya sa kaliwa kong braso.
Naka-black brace iyon.
May mahabang peklat mula sa pulso hanggang halos siko.
Nabitawan ni Rafael ang supot ng tinapay.
“Isabel… ano’ng nangyari sa braso mo?”
“Aksidente.”
“Anong aksidente?”
“Noong gabing namatay si Papa, ako lang ang nagmaneho pauwi mula ospital. May truck na tumawid kahit pula ang ilaw.”
Namuti ang mukha niya.
“Nasaan si Papa?”
Diretso ko siyang tiningnan.
“Libing na.”
Naging napakatahimik ng buong sala.
Pati ugong ng aircon ay malinaw kong naririnig.
Bumuka ang bibig ni Rafael pero walang lumabas na salita.
Matagal bago niya nagawang itanong,
“Kailan… kailan siya namatay?”
“Lunes. 1:36 ng madaling-araw.”
Napaatras siya.
Eksaktong pitong araw na ang nakalipas.
At noong mismong gabing iyon, nasa isang beach resort siya kasama si Bianca.
Ang dati niyang nobya.
Ang babaeng kababalik lang sa Pilipinas matapos ang anim na taon sa ibang bansa.
Noong gabing iyon, may fundraising event si Bianca para sa art foundation niya.
Habang si Papa ay nasa emergency room dahil sa brain hemorrhage.
Kailangan ng doktor ang pirma ng pamilya para sa agarang operasyon.
Labindalawang beses kong tinawagan si Rafael.
Hindi niya sinagot.
Anim na mensahe ang ipinadala ko.
Wala ni isa ang nireplyan niya.
Ang huli kong message ay isang pangungusap lang.
“Baka hindi na umabot si Papa.”
Hindi pa rin bumalik si Rafael.
At ngayon, nakatayo siya sa harap ko, may dalang pagkain para sa isang taong tatlong araw nang nakalibing.
Mas nakakatawa na iyon kaysa masakit.
“Isabel, hindi ko alam.”
“Mm.”
“Hindi talaga.”
“Mm.”
“Yung phone ko…”
“Ayoko nang marinig.”
Mabilis niyang inilabas ang cellphone niya.
“Noong gabing iyon, inatake ng panic si Bianca bago ang speech niya. Iniwan ko muna ang phone ko sa assistant dahil—”
Napatawa ako.
Tumigil siya.
Ganyan siya palagi.
Kapag tungkol kay Bianca, laging may perpektong dahilan.
Anim na taon na ang nakalipas, iniwan siya ni Bianca para mag-abroad at habulin ang career niya.
Tatlong taon pagkatapos noon, pinakasalan ako ni Rafael.
Isang taon na ang nakalipas, bumalik si Bianca.
At mula noon, parang tatlo na kaming nasa kasal ko.
Takot sumakay ng eroplano si Bianca, si Rafael ang naghahatid.
Hindi makatulog si Bianca, si Rafael ang kausap hanggang alas-dos ng umaga.
May problema si Bianca sa sponsor, kinansela ni Rafael ang anniversary dinner namin.
Palagi niyang sinasabi,
“Ngayon lang.”
Pero ang “ngayon lang” ay naging sunod-sunod.
Hanggang sa lumipas ang isang buong taon.
Lumapit si Rafael.
“Sorry.”
Umiwas ako nang abutin niya ako.
“Makikipag-ugnayan sa ’yo ang abogado ko ngayong linggo.”
Natigilan siya.
“Tungkol saan?”
“Annulment.”
Hindi simpleng proseso ang pagwawakas ng kasal sa Pilipinas.
Pareho naming alam iyon.
Pero buo na ang desisyon ko.
Kung kailangan kong dumaan sa legal na proseso ng annulment, gagawin ko.
Kung aabutin ng maraming taon, gagawin ko pa rin.
Biglang hinawakan ni Rafael ang pulso ko.
“Galit ka lang. Naiintindihan ko. Pero huwag kang gumawa ng desisyon para sa buong buhay mo habang sabay-sabay pa ang nangyayari sa ’yo.”
Tiningnan ko ang kamay niyang nakahawak sa akin.
Pagkatapos ay tumingin ako sa mukha niya.
“Hindi ngayon nagsimula ang desisyong sisira sa buhay natin.”
“Ikaw ang gumawa.”
“Araw-araw.”
Nanigas si Rafael.
Isa-isa kong inalis ang mga daliri niya sa pulso ko.
“Naalala mo ba birthday ko last year?”
Kumunot ang noo niya.
“Naospital si Bianca noon.”
“Nag-low blood sugar lang siya dahil hindi kumain.”
“Hindi ko alam noon kung gaano kalala.”
“Paano naman ang anniversary natin?”
“Hinahabol siya ng media.”
“At Pasko?”
“Nasa ibang bansa ang pamilya niya.”
Tumango ako.
“Kita mo?”
“Lagi mong natatandaan kung bakit kailangan ka niya.”
“Pero hindi mo kailanman naalala kung bakit kailangan kita.”
Wala siyang maisagot.
Tatalikod na sana ako nang biglang tumunog ang phone niya.
Umilaw ang screen.
Malinaw ang pangalan ng tumatawag.
BIANCA.
Agad niya itong pinatay.
Pero ilang segundo lang, nag-vibrate ulit ang cellphone.
Mensahe naman.
Wala sana akong balak tumingin.
Hanggang lumitaw ang preview sa screen.
“Rafael, sorry.”
“Hindi ko akalaing malalaman ni Isabel ang nangyari noong gabing iyon.”
Napatigil ako.
Mabilis na inabot ni Rafael ang phone.
Huli na.
Nabasa ko na.
“Anong nangyari noong gabing iyon?”
Mahina lang ang boses ko.
Namuti ang mukha niya.
“Isabel, hayaan mong ipaliwanag ko.”
Hindi ako sumagot.
Nag-vibrate ulit ang phone.
Isa pang message.
“Ako ang nag-delete ng lahat ng tawag niya.”
“Pero ginawa ko iyon dahil sinabi mong ayaw mong may manggulo sa pinakamahalagang gabi ko.”
Parang nagyelo ang buong paligid.
Tiningnan ni Rafael ang screen.
Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.
“Hindi…”
Mahina niyang sabi.
“Hindi ko sinabi ’yan.”
Nanlamig ang likod ko.
Kung hindi niya sinabi iyon…
Bakit alam ni Bianca ang password ng cellphone ng asawa ko?
Bakit nahawakan niya ang phone ni Rafael buong gabi?
At mas nakakatakot—
Bakit ilang oras lang pagkatapos mamatay ni Papa, nag-post si Bianca ng litrato sa social media?
Sa larawan, natutulog si Rafael sa sofa sa loob ng villa.
Nakaupo si Bianca sa tabi niya.
May dalawang baso ng alak sa mesa.
At may isang wedding ring.
Ang singsing ni Rafael.
Hinubad.
Nakalagay mismo sa tabi ng kamay ni Bianca.
Hindi pa ako nakakapagtanong nang biglang umilaw ang phone ko.
May nagpadala mula sa unknown number ng labindalawang segundong video.
May kasama itong isang linya.
“Panoorin mo muna ito bago ka pumirma ng kahit anong dokumento.”
Pinindot ko ang video.
Galing iyon sa CCTV sa hallway ng resort.
May oras sa sulok ng screen.
1:41 ng madaling-araw.
Limang minuto lang matapos mamatay si Papa.
Sa video, lumabas si Bianca sa kuwarto ni Rafael.
Suot niya ang polo shirt nito.
Pero hindi iyon ang ikinagulat ko.
May lalaking naka-uniform ng resort na lumapit mula sa dulo ng hallway.
Pagdating kay Bianca, iniabot niya ang isang cellphone.
Cellphone ni Rafael.
Binuksan ni Bianca ang screen.
Tumingin nang ilang segundo.
Pagkatapos ay malamig na nag-delete ng sunod-sunod na notifications.
May sinabi siya.
Walang audio ang CCTV.
Pero nabasa ko ang galaw ng labi niya.
Napakalinaw.
“Mas mabuti ngang mamatay ang tatay niya.”
Nakita rin iyon ni Rafael.
Hindi siya makagalaw.
Akala ko iyon na ang pinakamasamang parte.
Pero bago matapos ang video, muling bumukas ang pinto sa likod ni Bianca.
May isa pang lalaking lumabas.
At nang makita ko ang mukha niya, parang tuluyang naubos ang init sa katawan ko.
Dahil ang lalaking iyon…
ay ang personal na abogado ni Papa.
